[Ανάλυση] Ο αντίλογος για τον Καραγκούνη

Πίσω από τη σημειολογία (και τη… σημαιολογία) μιας διαφαινόμενης (που τελικά εξελίχθηκε σε ανεπιθύμητη) ιστορικής επιστροφής, κρύβονται και οι αλήθειες που επιμελώς συγκαλύπτονται. Σε κάποιες των περιπτώσεων (όλο και σπανιότερα βέβαια στη σύγχρονη εποχή, εδικά στα μέρη μας) οι ποδοσφαιριστές αναγνωρίζονται και ως ινδάλματα. Οταν συμβαίνει αυτό, ακολουθεί η ασυλία.  Οποιος τολμήσει να τους ακουμπήσει γίνεται ιερόσυλος, λογοκρίνεται ως εμπαθής, αγνώμων και αχάριστος. Λένε ότι οι σημαίες δεν αγγίζονται, δεν αποκαθηλώνονται ούτε υποστέλλονται, ακόμα κι όταν είναι ξεκάθαρα τα μηνύματα για την αποθήκευσή τους. Κι όμως σιδερωμένες, κομψά διπλωμένες και παρασημοφορούσες έχουν ακόμα τη χάρη τους μέσα στο συρτάρι…

Στην περίπτωση του Γιώργου Καραγκούνη, ο Παναθηναϊκός επέλεξε αυτό που από πολύ κόσμο χαρακτηρίστηκε ως απρέπεια, αστοχία ή και εμπάθεια. Καθαρά ποδοσφαιρικά όμως η επιλογή του Αλαφούζου (διότι ως δική του πλασάρεται) ήταν σωστή. Οχι επειδή ο Καραγκούνης δεν μπορεί να προσφέρει, αλλά διότι από τον Παναθηναϊκό δεν περισσεύει ο χρόνος που ο διεθνής μέσος θα ήθελε για να κλείσει την καριέρα του βάσει των δικών του προσδοκιών. Ούτε ο χώρος επίσης, καθώς μία ομάδα που επί του πρακτέου (και όχι στα λόγια) προοδεύει μέσα από ανανέωση και παρουσιάζει αλματώδη αγωνιστική βελτίωση από μήνα σε μήνα δεν είναι σοφό να κόβει την εξέλιξη νεαρών παικτών που συστήνονται ποδοσφαιρικά με τρόπο πειστικό, προκειμένου να αγωνίζεται ένας 38χρονος που ασχέτως με την ποιότητά του, την καριέρα του τη συνεχίζει για τη δική του τρέλα και μόνο.

Ισως να ακούγεται σκληρό για τον Καραγκούνη, όμως από την άλλη, με τα «σκοτωμένα» μισάωρα και τις συμμετοχές σε αγώνες ειδικών συνθηκών και μόνο δεν θα μπορούσε να συμβιβαστεί. Εναν αθλητή τέτοιου βεληνεκούς και με αυτήν την προσωπικότητα είναι καλύτερα να τον έχεις χαρούμενο και όχι κατσούφη, απογοητευμένο και (προϊόντος του χρόνου) αντιδραστικό. Ηταν μία σωστή απόφαση για τον Παναθηναϊκό.