Σερτάο

Αγονα και με αγωνία. Σαν τη βραζιλιάνικη πεδιάδα και με την αίσθηση που προκαλούν οι ατέλειωτες εκτάσεις της: έτσι αποδείχθηκαν τα παιχνίδια της φάσης των 16. Οι νικητές έπρεπε να περπατήσουν και να τρέξουν και να περπατήσουν, χιλιόμετρα και χιλιόμετρα, στο λιοπύρι και στις πέτρες, για να φτάσουν στη νίκη. Δύο παιχνίδια κρίθηκαν στα πέναλτι, δύο στην παράταση, ένα στο τελευταίο λεπτό και ένα άλλο στο τελευταίο δεκάλεπτο. Μόνο η Κολομβία νίκησε χωρίς το άγχος της παράτασης – και δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά για το Βέλγιο αργά το βράδυ.

Τα ανοιχτά έδωσαν τη θέση τους στα σφιχτά παιχνίδια, είναι ο νόμος των νοκάουτ. Και αποθέωση αυτού του είδους παιχνιδιών, για το πάθος των παικτών, την εναλλαγή των συναισθημάτων και τον τρόπο που χτύπησαν οι καρδιές μας, ήταν αναμφίβολα το έβδομο δεκαεξάρι μεταξύ Αργεντινής και Ελβετίας. Αργό και με επιφυλάξεις στην αρχή, με κυριαρχία αλλά και άγχος του φαβορί όσο περνούσε ο χρόνος, άμυνα και ηρωισμό από τη θεωρητικά πιο αδύναμη ομάδα που σιγά σιγά άρχισε να το πιστεύει, το πόδι στο φρένο στο πρώτο ημίχρονο της παράτασης και ξαφνικά φάσεις για ένα ολόκληρο παιχνίδι στο τελευταίο συναρπαστικό πεντάλεπτο. Με δύο, κι όχι μια ευκαιρίες για ισοφάριση των Ελβετών, περισσότερες από όσες είχαν δημιουργήσει σε όλον τον υπόλοιπο αγώνα. Κάτι που αποδεικνύει πως μπορούσαν ίσως κάτι παραπάνω αν επιτίθονταν παραπάνω, κάτι που ισχύει βέβαια και για την υπερβολικά μαζεμένη αλλά με μεγάλο άστρο Αργεντινή.

Η νίκη που κρατά τη δεύτερη μεγάλη ομάδα της Λατινικής Αμερικής μέσα στο κόλπο, ώς και για την τελική επικράτηση, ήταν ταιριαστό που ήρθε, σε αυτό ακριβώς το ματς, από το πόδι του αιώνιου δεύτερου. Τεχνίτης σαν τον άνεμο, απίστευτα ανθεκτικός και δημιουργικός, αλλά με εμφάνιση που παραπέμπει σε καρτούν και όχι σε σούπερ σταρ, καταδικασμένος, όχι κόντρα στη θέλησή του, να είναι στη σκιά του Μέσι, ο Ανχελ ντι Μαρία όργωσε το γήπεδο από το πρώτο ώς το εκατοστό εικοστό λεπτό. Κι επιβραβεύθηκε με το γκολ της πρόκρισης, που βέβαια, για να μη χαλάσουν οι ισορροπίες, του σέρβιρε στο πιάτο ο αρχηγός και καθοδηγητής του.

Το «Μεγάλο σερτάο» του Γκιμαράες Ρόσα είναι το εμβληματικό βιβλίο της βραζιλιάνικης λογοτεχνίας. Για το εμβληματικό παιχνίδι αυτού του Μουντιάλ υπάρχει ακόμα καιρός. Οχι ότι δεν το ευχαριστιόμαστε εν τω μεταξύ.