Ξανά ζεστές σχέσεις

Η χθεσινή ημέρα στα Σπάτα έφερε στον νου ανάλογες εικόνες από τις επιστροφές δυνατών ομάδων ύστερα από μια επιτυχία.

Πόσες φορές δεν ζηλέψαμε τους Ισπανούς όταν πανηγύριζαν έναν θρίαμβό τους στο κέντρο της Μαδρίτης; Τους Γερμανούς επίσης; Ή τους Ιταλούς στη Ρώμη;

Η επιστροφή της εθνικής ομάδας από τη Βραζιλία δεν είχε ασφαλώς τις μεγάλες πορείες από το αεροδρόμιο μέχρι το Καλλιμάρμαρο. Ούτε τις λήψεις από ελικόπτερο, τις άκρως εντυπωσιακές. Και φυσικά, οι υστερίες από πλευράς κόσμου ήταν μικρότερες σε σύγκριση με το παρελθόν. Το 2004 δεν ξαναέρχεται. Υπήρχε όμως ένας άνεμος καθαρός, όπως πεντακάθαρα ήταν τα πρόσωπα των μικρών αγοριών και κοριτσιών που έσπευσαν να πουν «μπράβο» στους διεθνείς. Αν επρόκειτο για επιτυχία ή όχι, αν υφίσταται πίκρα μετά τον αποκλεισμό, είναι συζητήσιμο. Αυτό που δεν μπαίνει σε καμιά κουβέντα είναι ότι η Εθνική αποκατέστησε τις σχέσεις της με το ευρύ κοινό, ένιωσε ξανά την αγκαλιά των οπαδών που πάντα είναι άδολη και ζεστή.

Το χειροκρότημα ήταν το ένα μέρος του όλου σκηνικού. Το δεύτερο αφορά το σύνολο των παικτών που άκουσαν καλά σχόλια. Και ο Κατσουράνης αλλά και ο Γκέκας. Ειδικά ο δεύτερος, που χρεώνεται με την απώλεια ενός κρίσιμου πέναλτι. Από χθες οι τύψεις μπορούν να εξαφανιστούν. Οι φίλοι της Εθνικής εκτίμησαν την προσπάθεια, στήριξαν τους άσους, αυτούς που αποχωρούν και όσους συνεχίζουν ή έρχονται. Φυσικά και τον Φάνη. Εναν παίκτη που είχε δοκάρι στην πρεμιέρα, ήταν κατώτερος των προσδοκιών, έχασε πέναλτι, αλλά το πάλεψε με πάθος και δύναμη. Αυτό αναγνωρίστηκε. Και φάνηκε ότι οι Ελληνες γνωρίζουν να εκτιμούν, να δίνουν ακόμη μία ευκαιρία, να τιμούν με την αγάπη τους όσους τα δίνουν όλα για την πατρίδα και το εθνόσημο. Ναι, σίγουρα τα ίδια θα έλεγαν και στον Σάντος. Αλλά ο κόουτς είχε φτάσει ήδη στην Πορτογαλία…