Με το κεφάλι ψηλά

Τα είχε ζήσει όλα η Εθνική Ελλάδας σε αυτή την τρελή πορεία της στις μεγάλες διοργανώσεις! Δέκα χρόνια μετά τον απόλυτο θρίαμβο (την κατάκτηση του Euro το 2004), βίωσε και τη μεγάλη απογοήτευση, όπως αυτή που πολλές σπουδαίες εθνικές ομάδες έχουν νιώσει στο πετσί τους. Διότι η ποδοσφαιρική ιστορία διδάσκει ότι μεγάλος είσαι και όταν χάνεις ως τέτοιος.Η εθνική ομάδα μπορεί και να μη βρει ξανά τέτοια ευκαιρία σαν τη χθεσινή σε Παγκόσμιο Κύπελλο προκειμένου να φτάσει ώς τα προημιτελικά. Απέναντι στην Κόστα Ρίκα, ομάδα που ίσως και να υπερεκτίμησε (αλλά πώς θα μπορούσε και να την υποτιμήσει όταν αυτή είχε προκριθεί από όμιλο με αντιπάλους όπως η Ιταλία, η Ουρουγουάη και η Αγγλία;), ουδείς όμως μπορεί να της καταλογίσει ότι δεν προσπάθησε να την εκμεταλλευτεί ώς το τέλος.

ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕ. Μέχρι και τη διαδικασία των πέναλτι, αυτή που δεν είχε ζήσει ποτέ ξανά σε Μουντιάλ και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, η Ελλάδα είχε την τύχη στα χέρια της (1-1 κανονικός αγώνας και παράταση). Αν και βρέθηκε πίσω στο σκορ από γκολ του Ρουίς στο 52′, μπόρεσε να κυριαρχήσει μέχρι και την προσωρινή λύτρωση (γκολ του Παπασταθόπουλου στο 90′), γεγονός στο οποίο συνέβαλε και η αποβολή του Ντουάρτε στο 66′.

Η εθνική ομάδα προσπάθησε στα λεπτά της παράτασης να μην αφήσει την πρόκριση στις 8 του Μουντιάλ να κριθεί στα πέναλτι. Πίεσε, δημιούργησε ευκαιρίες, έχασε δύο πολύ σπουδαίες με τον Κώστα Μήτρογλου (ειδικά εκείνη στο 120′ θύμισε τη χαμένη του Αλεξανδρή στο τελευταίο ματς για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 απέναντι στη Δανία), αλλά εν τέλει δεν απέφυγε το απευκταίο με τον Φάνη Γκέκα να αστοχεί στην τέταρτη εκτέλεση των Ελλήνων.  

Προϋπήρξε ένα ματς 120 λεπτών στο οποίο η Ελλάδα ήταν αυτή που όλοι θα περίμεναν. Πιστή στις αρχές της, ιδιαίτερα συμπαγής στην άμυνα και με δημιουργική τακτική συμπεριφορά που δεν θα επέτρεπε ποτέ ρήγματα τα οποία θα της προκαλούσαν δυσάρεστες εκπλήξεις, η εθνική ομάδα έκανε αυτό που έπρεπε απέναντι στην Κόστα Ρίκα. Ενα παιχνίδι συντηρητικό αλλά και μαζί ξεκάθαρης θέσης: δεν θα μου βάλετε γκολ, εγώ θα σας βάλω! Κι όμως, το δέχθηκε πρώτη στο 52′ έπειτα από εξαιρετικό πλασέ του Ρουίς σε μία φάση που μόνο γκολ δεν μύριζε…

Ο Φερνάντο Σάντος, προπονητής ιδιαίτερα επίμονος ώς και απόλυτος σε θέματα τακτικής και στρατηγικής, ασφαλώς και είχε «διαβάσει» πριν από την έναρξη του αγώνα ότι η Κόστα Ρίκα ήταν η ομάδα με τη μικρότερη κατοχή μπάλας από κάθε άλλη στο Μουντιάλ στη φάση των ομίλων!

ΚΑΤΟΧΗ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ. Το συγκεκριμένο στατιστικό στοιχείο χρησιμοποίησε ως ατού της Ελλάδας… Αφησε την μπάλα στην αντίπαλό της και δεν εξέλαβε την αδυναμία της αντιπάλου στο να παραγάγει ποδόσφαιρο ως την ευκαιρία της Εθνικής να το «παίξει» Βραζιλία! Η ομάδα της Κεντρικής Αμερικής είχε την κατοχή της μπάλας στο πρώτο ημίχρονο (55%), επί της ουσίας όμως επρόκειτο για μία παντελώς ανούσια κατάσταση για εκείνη. Η Ελλάδα επέλεξε το «δώσε την μπάλα σε αυτόν που δεν ξέρει τι να την κάνει» και με το σκεπτικό της κατάφερε να εγκλωβίσει στην ανυπαρξία την αντίπαλό της. Μέσα από αυτές τις τακτικές, ωστόσο, ελπίζεις στη μία φάση όπου θα βάλεις το γκολ. Ο Σαλπιγγίδης δεν την εκμεταλλεύτηκε στο 37′ και εκείνη ήταν μία ευκαιρία η οποία θα είχε κάνει πιο εύκολη τη δουλειά της Ελλάδας.

Η διαδικασία των πέναλτι: Μπόρχες 1-0, Μήτρογλου 1-1, Ρουίς 2-1, Χριστοδουλόπουλος 2-2, Γκονζάλες 3-2, Χολέμπας 3-3, Κάμπελ 4-3, Γκέκας (απέκρουσε ο Νάβας), Ουμάνια 5-3.