Αλήθειες για την Eθνική

Τώρα που όλα (για την Εθνική) τελείωσαν, ώρα είναι να κατέβουμε από το συννεφάκι που μας ταξίδευε μέσα σε συνθήκες αλλοπρόσαλλες. Να δούμε την αλήθεια κατάματα και όχι μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη.

Καλά και άγια τα μπράβο και οι ευχαριστίες, αλλά η πραγματικότητα είναι η εξής: η Εθνική έχασε μια σημαντική ευκαιρία να μπει στις 8 καλύτερες ομάδες του κόσμου. Μπορεί και να μην την ξαναβρεί. Αραγε, πότε θα της τύχει ένας αντίπαλος χωρίς ειδικό βάρος στη φανέλα (του) που θα παίζει κοντά μία ώρα με παίκτη λιγότερο; Είχαμε την πλέον βατή ομάδα για αντίπαλο και τρακάραμε σε τοίχο.

Στον Σάντος αξίζει η αναγνώριση του κόσμου γιατί κατάφερε να μας κρατήσει σε τοπ επίπεδο επί τέσσερα συναπτά χρόνια. Ωστόσο, τα λάθη μόνο όσοι εθελοτυφλούν δεν τα βλέπουν. Πού ακούστηκε να κάνει μανούρα και να αφήσει την ομάδα χωρίς προπονητή στη διαδικασία των πέναλτι; Πρωτοφανής η νευρικότητά του. Και πώς εξηγείται η απόφασή του να επιστρέψει μόνος στην Ευρώπη και όχι με την υπόλοιπη αποστολή; Συγγνώμη, αυτό δεν λέγεται ομάδα ενωμένη…

Η συμπεριφορά του Μανιάτη στην αντικατάστασή του ήταν απαράδεκτη. Η ενόχλησή του ήταν ολοφάνερη και ξεπέρασε τα όρια με το ξέσπασμά του. Η πειθαρχία σε αυτό το ταξίδι μάλλον ισοδυναμούσε με λέξη άγνωστη και αναζητείται επειγόντως. Ρανιέρι, ακούς;

Ο πλέον βελτιωμένος παίκτης της Εθνικής λέγεται Χολέμπας. Το δώρο του… Λίνεν σε Ολυμπιακό και ελληνικό ποδόσφαιρο. Εχουμε μεγάλες αμφιβολίες για το αν μπορεί να αντικατασταθεί στο Λιμάνι ο συγκεκριμένος μπακ που συγκαταλέγεται στους κορυφαίους του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οσο για τον Χριστοδουλόπουλο, αληθινή έκπληξη τόσο τακτικά όσο και με τα απίστευτα σλάλομ του. Εδεσε με τον Χολέμπας και πρέπει να βρει απάντηση στο γιατί δεν βάζει γκολ. Επιθετικός είναι, το γκολ μετρά πρωτίστως.

Κατά τα λοιπά, η Εθνική πήγε παραπάνω από εκεί που άξιζε. Αλλά με βάση τις διασταυρώσεις, η πίκρα για τον αποκλεισμό από όσους θεωρούνται νουνεχείς θεωρείται δικαιολογημένη.