Νεράιδα αναδυόμενη στη Λίμνη Βουλιαγμένης

Ο όρος θεατρικό σανίδι ανατρέπεται. Στη «Νεράιδα» του Ζαν Ζιροντού που ανεβάζει η Φρόσω Λύτρα η δράση εκτυλίσσεται στα νερά μιας λίμνης. Δεν το βάζει ο νους ότι πίσω από τα αποδυτήρια της Λίμνης Βουλιαγμένης και την πυκνή βλάστηση κρύβεται η μικρή αδελφή της, μια λίμνη ειδυλλιακή (με μήκος 50 μ., πλάτος 18 μ. και βάθος έως 5 μ.), λες και δραπέτευσε από σελίδες παραμυθιού.

Την είχε όμως στο μυαλό της η σκηνοθέτρια Φρόσω Λύτρα και εκεί θα τοποθετήσει από τις 30 Ιουνίου και για 20 παραστάσεις τη δράση του παραμυθοδράματος «Νεράιδα» – μοναδικό παραμύθι για ενηλίκους – που εμπνεύστηκε ο σπουδαίος γάλλος δραματουργός του Μεσοπολέμου Ζαν Ζιροντού στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το έργο, με έντονη εικονοποιία, μιλάει για τον έρωτα μιας νεαρής νεράιδας του νερού με έναν κοινό θνητό, έναν  ιππότη, που όμως τον διεκδικεί μια θνητή πριγκίπισσα. Κι αν σε πρώτη ανάγνωση της ιστορίας του Ζιροντού φαίνεται η δεινή θέση του ανθρώπου που βρίσκεται σε δίλημμα να επιλέξει ανάμεσα στον κόσμο της φύσης, των ξωτικών και τον πραγματικό, η πρόταση της σκηνοθέτριας, που συνηθίζει να παρουσιάζει έργα σε ασυνήθιστους χώρους, κρατά τη βάση του μύθου και παρουσιάζει μιαν άλλη ερμηνεία. Εστιάζει το βλέμμα της στους ανθρώπους που επιλέγουν να πορευτούν με έναν τρόπο πιο πνευματικό συγκριτικά με κάποιους άλλους και γι’ αυτό, λέει,  είναι υπό καθεστώς εξορίας.

«Υπάρχει αντιπαλότητα ανάμεσα σε δύο κόσμους: τους ανθρώπους του πνεύματος, τους ποιητές, τους συγγραφείς τους διανοούμενους, και τους ανθρώπους της πραγματικότητας. Οι πρώτοι είναι υπό διωγμόν από τον υλικό κόσμο της σκληρής πραγματικότητας», εξηγεί την οπτική της στην ιστορία η κ. Λύτρα.

Η ματιά αυτή ωστόσο δεν είναι δεσμευτική για τον θεατή διότι το έργο, σε διασκευή Ζέτης Φίτσιου (με την αρωγή της σκηνοθέτριας), έχει πολλές αναγνώσεις και καμία δεν είναι λανθασμένη, υποστηρίζει η Φρόσω Λύτρα. «Το έργο έχει μηνύματα κρυφά. Εχει κώδικες που δεν είναι γυμνοί. Καθένας τους διαβάζει με τον δικό του τρόπο. Βλέπει αυτό που θέλει και παίρνει αυτό που θέλει».

Ενα παραμύθι σε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής κρίσης ποιον αφορά, θα μπορούσε να διερωτηθεί κάποιος  δύσπιστος. Δεν συμμερίζεται την άποψη η σκηνοθέτρια: «Ως παγκόσμια κοινότητα μπορεί να αισθανόμαστε ισχυροί και παντοδύναμοι, όμως η ανθρωπότητα είναι σε βρεφική ηλικία ακόμη. Βρισκόμαστε σε πρώιμο στάδιο πνευματικής ανάπτυξης».