Ενα ποίημα μέσα από τις σκιές

Με το μάξι βελουδένιο φόρεμά της εμφανίζεται κάπου ανάμεσα στους θεατές. Αργά – σχεδόν τελετουργικά – ανεβαίνει στη σκηνή. Κάθεται στο πιάνο. Και από τα χέρια της κυλά μια σονάτα του Σούμπερτ, χωρίς τίποτα να μαρτυρά ότι θα ντύσει με την ερμηνεία της την πυρηνική έκρηξη της Φουκουσίμα.

Στην άλλη άκρη της σκηνής προβάλλει ένας άνδρας. Μόνος. Στέκεται στην πόρτα. Κάθεται σε μια καρέκλα. Με το καπελάκι του και τα σύννεφα πίσω του, μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από πίνακα του Ρενέ Μαγκρίτ.

Θα χρειαστούν λίγες στιγμές μέχρι να καταλάβουμε μέσα στο σκοτάδι ότι δεν είναι αληθινός. Οπως αληθινός δεν είναι ούτε ο τοίχος με εκείνο το ψηλό παράθυρο που μοιάζει άχρηστο. Οπως κι εκείνη η στενή πόρτα που μόλις σε αφήνει να περάσεις. Ολα είναι προβολές. Και δίπλα σε αυτόν τον τυφλό, συμπαγή τοίχο, που ζωντανεύει μόνο σαν κινηματογραφικό πανί, το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται. Πραγματικό αυτή τη φορά. Οσο πραγματικό μπορεί να είναι ένα θεατρικό σκηνικό.

Κλειστοφοβικό; Θα μπορούσε. Αν κάποιος ξέρει ότι τα λόγια που ακούγονται είναι γραμμένα από τον Σάμιουελ Μπέκετ. Αν παρατηρήσει ότι ο χώρος θα μπορούσε άνετα να είναι το σκηνικό για το «Τέλος του παιχνιδιού».

Κι όμως τίποτα δεν πνίγει τον θεατή στο «Εast shadow», τη δουλειά του σπουδαίου Τσέχου Γίρι Κίλιαν που έφερε στην Ελλάδα το Φεστιβάλ Αθηνών. Μοιάζει με ένα ποίημα, που όσο στενόχωρο κι αν είναι τελικά θα δώσει στον αναγνώστη μια λύση, μια ελπίδα.

Ετσι κι αυτή η παράσταση με τους δυο ώριμους ηλικιακά χορευτές, τη σύζυγο του χορογράφου Σαμπίν Κούπφερμπεργκ και τον Γκάρι Κράιστ που δεν έκαναν επίδειξη χορευτικών ικανοτήτων. Διηγήθηκαν την ιστορία ενός ζευγαριού που αγαπιέται, πληγώνεται και πληγώνει, πότε πάνω στο πραγματικό σκηνικό και πότε στο διπλανό, μέσω της προβολής.

Μέχρι τη στιγμή της καταστροφής. Τη στιγμή που το σύννεφο δεν θα είναι πια ρομαντικό, αλλά πνιγερό. Η ανθρώπινη μορφή θα μεταμορφωθεί σε μια μάζα από αίμα που διαλύεται στον τοίχο. Και τα πλήκτρα στο πιάνο – ερμηνεύει η Τομόκο Μουκαϊγιάμα – ουρλιάζουν σε ένα εκκωφαντικό κρεσέντο μέχρι τη στιγμή της πτώσης. Οταν τα δάχτυλα παίζουν λάθος νότες. Οι χορευτές εξαφανίζονται. Και πέφτει το σκοτάδι.