Αβο-κάντο

Τα πορτογαλικά, τα οποία ταλαιπωρώ από την αρχή αυτού του Μουντιάλ και θα συνεχίσω να ταλαιπωρώ ώς το τέλος του, είναι η μόνη γλώσσα που έχει την ίδια λέξη για τον παππού και τη γιαγιά: αβό. Φυσικά η προφορά είναι διαφορετική και κανένα Πορτογαλάκι ή Βραζιλιανάκι δεν δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τον παππού του από τη γιαγιά του. Ολος ο υπόλοιπος κόσμος όμως ναι. Οπως δυσκολεύεται να ξεχωρίσει την καλή από την κακή Εθνική Ιταλίας, τόσο λεπτή και απροσδιόριστη είναι η γραμμή ανάμεσα στη Σκουάντρα που τρομάζει τους φίλους της αλλά νικάει και τους Ατζούρι που την πατάνε από την πολλή νωχέλεια και αυτοπεποίθηση.

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς πολύ ισχυρή μνήμη: στον πρώτο γύρο κάθε Παγκοσμίου Κύπελλο η Ιταλία κάνει ένα καλό παιχνίδι και ένα κακό και τα παίζει όλα στο τελευταίο. Μια στις δυο φορές προκρίνεται και συνεχίζει ώς το τέλος. Την άλλη αποκλείεται, αλλάζει προπονητή αλλά όχι σύστημα ή νοοτροπία και ξέρει ότι θα κερδίσει την επόμενη. Εγινε το ’82 στην Ισπανία: τρεις άδοξες ισοπαλίες στην αρχή, πρόκριση στη διαφορά τερμάτων και τελικός θρίαμβος από την ομάδα των ωραίων (Καμπρίνι, Ταρντέλι, Ρόσι, Κολοβάτι, Αλτομπέλι) ή των ακόμα πιο ωραίων άσχημων (Μπεαρζότ, Τζοφ, Σιρέα, Κόντι). Αμεσος αποκλεισμός το ’86 και το 2010 και σχεδόν άμεσος το 1998 και το 2002. Αρχική ταλαιπωρία στην Αμερική το ’94 αλλά πρόκριση ώς τον τελικό, μέτριο ξεκίνημα το 2006 και κατάκτηση του Κυπέλλου. Μόνη εξαίρεση το 1990, όπου η Ιταλία φιλοξενούσε τη διοργάνωση, χτύπησε για λόγους γοήτρου όλα τα παιχνίδια αλλά αποκλείστηκε από τον τελικό λόγω Μαραντόνα, Κανίγκια και πέναλτι.

              

Τα ίδια ζήσαμε και στη Βραζιλία. Μόνο που αυτή μη όντας διοργάνωση μετά από ιταλικό τελικό, η έξοδος δεν αναμενόταν τόσο γρήγορη. Κι όμως συνέβη. Γιατί η ομάδα του σκεπτόμενου – εκτός από ωραίου – προπονητή μπέρδεψε από την πολλή σκέψη τον έλεγχο του ρυθμού με το πνίξιμο της δημιουργίας. Στο παιχνίδι της πρόκρισης με την Ουρουγουάη η Ιταλία δεν δημιούργησε καμία φάση κι έχασε μια ομάδα στο στυλ της που δημιούργησε μιάμιση.

Καθώς συνεχίζεται η εκατόμβη των Ευρωπαίων, το λυπημένο τραγούδι των Ιταλών δεν μας λέει ποιοι θα εκπροσωπήσουν τη γηραιά και κουρασμένη ήπειρο στα ψηλά πατώματα του Μουντιάλ. Ούτε τα εγγονάκια ούτε οι παππούδες τους, σε όποια γλώσσα και να τους το ζητήσεις, μπορούν να το πουν.