Μουντιάλ ημέρα #13: Παίζει η Σελεσάο, παραλύει η χώρα

Είναι μοναδική η εμπειρία να παρακολουθείς αγώνα της Εθνικής Βραζιλίας, και μάλιστα σε Παγκόσμιο Κύπελλο, παρέα με Βραζιλιάνους. Η προσμονή τους για το ματς, η αποθέωση των ποδοσφαιριστών, η ώρα του εθνικού ύμνου που σηκώνονται όρθιοι και τραγουδούν με υπερηφάνεια, τα περίεργα επιφωνήματα σε κάθε χαμένη ευκαιρία ή στις μαγικές ντρίμπλες του Νεϊμάρ, οι ένθερμοι πανηγυρισμοί στα γκολ, τα πυροτεχνήματα που σκάνε και άλλα πολλά συνθέτουν ένα καταπληκτικό παζλ ποδοσφαιρικών συναισθημάτων και εικόνων που δύσκολα συναντάς σε άλλη χώρα του κόσμου.

Δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα η λατρεία των Βραζιλιάνων για τη Σελεσάο. Ολοι μας γνωρίζουμε, λίγο ή πολύ, πόσο δεμένοι είναι με την εθνική ομάδα, ωστόσο μόνο αν το βιώσεις από κοντά μπορείς να νιώσεις τα vibes σε αυτή τη μοναδική σχέση αγάπης.

Παρακολούθησα το παιχνίδι της πρώτης αγωνιστικής μεταξύ της Βραζιλίας και της Κροατίας στο Μπέλο Οριζόντε και είδα μια μεγαλούπολη να κινείται στους ρυθμούς της Εθνικής. Ο κόσμος πήρε επίσημα… εξοδόχαρτο από την εργασία του τρεις ώρες πριν από τη σέντρα του αγώνα προκειμένου να μην χάσει κανείς τη μουντιαλική πρεμιέρα. Επί 90 λεπτά μια ολόκληρη χώρα ήταν ακινητοποιημένη μπροστά σε έναν τηλεοπτικό δέκτη. Σε κάθε πλατεία είχε τοποθετηθεί και από ένα τεράστιο video wall, όπου χιλιάδες κόσμου έσπευδαν να παρακολουθήσουν τον αγώνα της Σελεσάο.

Στα γκολ της Βραζιλίας άκουγες μια ολόκληρη πόλη να ζητωκραυγάζει λες και βρισκόσουν σε ένα απέραντο γήπεδο με εκατομμύρια εκστασιασμένους φιλάθλους να πανηγυρίζουν. Ανθρωποι έβγαζαν τα κεφάλια τους από τα παράθυρα των σπιτιών για να φωνάξουν όσο πιο δυνατά γίνεται. Και μετά το τέλος της αναμέτρησης ένα εκστασιασμένο πλήθος ξεχύθηκε στους δρόμους για να πανηγυρίσει.

Τα επόμενα δύο παιχνίδια εναντίον του Μεξικού και του Καμερούν τα παρακολούθησα στο Αρακαζού. Το κλίμα ανάλογο. Μισή ώρα πριν από τη σέντρα τα περισσότερα καταστήματα σταματούν να εξυπηρετούν. Ετυχε να βρεθώ στο εμπορικό κέντρο της πόλης λίγα λεπτά πριν από τη σέντρα με το Μεξικό. Δεν κυκλοφορούσε άνθρωπος στους διαδρόμους, κι όλα τα μαγαζιά ήταν κλειστά.

Παρ’ όλα αυτά από τον πάνω όροφο όπου βρίσκονται τα εστιατόρια άκουγες φωνές, καραμούζες, ένιωθες τον ενθουσιασμό. Φτάνοντας εκεί, αντίκρισα μια τεράστια αίθουσα γεμάτη από κόσμο σημαιοστολισμένο και ντυμένο στα χρώματα της Βραζιλίας. Ηταν όλοι οι υπάλληλοι του εμπορικού κέντρου που είχαν στήσει τη δική τους εξέδρα για 90 λεπτά. Μετά τη λήξη του αγώνα άπαντες επέστρεψαν στις εργασίες τους μέχρι τις δέκα το βράδυ που κλείνει το mall.

Το ίδιο συνέβη και στο χθεσινό παιχνίδι με το Καμερούν. Τι κι αν το ματς της Κροατίας με το Μεξικό είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον, δεν υπήρξε τηλεόραση που να μην παίζει το παιχνίδι της Σελεσάο. Ούτε ζάπινγκ δεν έκαναν για να δουν το σκορ στο άλλο ματς του ομίλου. Καρφωμένοι στις οθόνες τους να αποθεώνουν τον Νεϊμάρ, τον μοναδικό σούπερ σταρ αυτής της ομάδας, να «μουρμουρίζουν» τον Χουλκ, να βλαστημούν τον Φρεντ αλλά στο τέλος να αισθάνονται υπερήφανοι για τη νίκη και να αγκαλιάζονται μεταξύ τους, ακόμη κι αν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, λες και έπαιζαν οι ίδιοι μέσα στο γήπεδο.

Μπορεί το Παγκόσμιο Κύπελλο να διχάζει τους Βραζιλιάνους, ωστόσο η Σελεσάο είναι βέβαιο ότι τους ενώνει…