Ορθια με ελληνική συνταγή

ΝΑΤΑΛ

Στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, το οποίο (δικαίως) διαφημίζεται ως ένα από τα πλέον συναρπαστικά, γρήγορα, αναπάντεχα και αμφίρροπα όλων των εποχών, η Ελλάδα είναι η ομάδα που παρακολουθεί τις εξελίξεις από σχετική απόσταση παρουσιάζοντας ένα εν πολλοίς δύσκαμπτο (σε τακτική προσέγγιση) σύνολο. Εις μάτην και του «μουντιαλικού» σλόγκαν, σύμφωνα με το οποίο «θα ξεχάσουν τον Πελέ», η εθνική ομάδα συγκαταλέγεται στις ομάδες με τη μεγαλύτερη δυσκολία να κρατήσουν την μπάλα στην κατοχή τους και να παίξουν ποδόσφαιρο κυριαρχίας, σε τέτοιο βαθμό που μάλλον όλοι θα θέλουν να ξεχάσουν ότι παρακολούθησαν τα παιχνίδια της ως σύνολο. Διότι σε ατομικό επίπεδο έχει πάντα πρόσωπα που λαμβάνουν μορφή ηρωική. Οπως χθες όταν στην υπερπροσπάθεια για να έρθει η ισοπαλία (0-0) με την Ιαπωνία αναδείχθηκαν σε τέτοια οι Μανωλάς, Παπασταθόπουλος, Κονέ, Καρνέζης και Μανιάτης. Ηταν και αυτό ένα επίτευγμα των Μουντιάλ για την Ελλάδα, το πρώτο ματς σε τελική φάση της συγκεκριμένης διοργάνωσης δίχως να δεχθεί γκολ.

Με παθητικο ρόλο. Οχι ασφαλώς ότι κάποιος περίμενε από την Ελλάδα να καλπάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο και να αποδώσει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας όταν εδώ και μία δεκαετία οι ποδοσφαιρικές αρχές της πρεσβεύουν ότι η αναμονή είναι αρετή μέχρι να δημιουργηθεί η μία φάση που θα οδηγήσει στο γκολ. Ομως το να έχει αλλάξει μόλις 49 πάσες στα 38 πρώτα λεπτά του αγώνα έναντι 248 των αντιπάλων της δεν μπορεί παρά να παραπέμπει σε αδυναμία. Αν όχι σε έλλειψη χημείας ή σε κακό επίπεδο ετοιμότητας, παράμετροι για τις οποίες απαντήσεις θα πρέπει να δώσει ο ομοσπονδιακός τεχνικός Φερνάντο Σάντος.

Στο 38′ ο Κώστας Κατσουράνης έγινε ο πρώτος έλληνας παίκτης που αποβλήθηκε σε Παγκόσμιο Κύπελλο ψαλιδίζοντας θεωρητικά τις ελπίδες της εθνικής ομάδας να πετύχει κάτι παραπάνω από αυτό που η Ελλάδα πήρε στο συγκεκριμένο ματς. Και ως απόδειξη της φιλοσοφίας «το ροκάνισμα του χρόνου, αγιάζει τα μέσα», ο Σάντος έριξε στον αγώνα τον 37χρονο Γιώργο Καραγκούνη και όχι έναν ποδοσφαιριστή με περισσότερες (λόγω νεότητας) δυνάμεις, όπως επί παραδείγματι ο Σάμαρης ή ο Ταχτσίδης. Η επιλογή αυτή ωστόσο δικαίωσε τον Πορτογάλο. Αν και με ποδοσφαιριστή λιγότερο στον αγωνιστικό χώρο, η Ελλάδα αποδείχθηκε περισσότερο συμπαγής καθώς όλοι έπρεπε να τρέξουν περισσότερο για να καλύψουν το κενό εκείνου (Κατσουράνης) που έφυγε αλλά και όσο αγωνιζόταν έμοιαζε να βρίσκεται ένα κλικ πίσω σε κάθε φάση.

παλεψε ο «καρα». Ο Καραγκούνης πρωτοστατούσε κλέβοντας μπάλες, κερδίζοντας φάουλ, κρατώντας μπάλα με σκοπό να επιβραδύνει τον ρυθμό των επίμονων (όσο και φλύαρων Ιαπώνων) αλλά και εκτελώντας φαρμακερά κόρνερ, ένα εκ των οποίων έδωσε στον Γκέκα την ευκαιρία να απειλήσει στο 62′ με καρφωτή κεφαλιά, την οποία εξουδετέρωσε ο Καβασίμα δύσκολα στη δεξιά γωνία του. Αν θέλει κανείς να το «διαβάσει» ως παιχνίδι υπέρβασης λόγω της ειδικής συνθήκης να αγωνίζονται με αριθμητικό μειονέκτημα για περίπου 56 λεπτά, τότε όντως οι έλληνες διεθνείς παίρνουν καλό βαθμό προσαρμογής στην τροπή που πήρε ο αγώνας.

Ασφαλώς όμως η πρόκριση στην επόμενη φάση (η οποία είναι ακόμα ανοιχτή καθώς με νίκη επί της Ακτής του Ελεφαντοστού την ερχόμενη Τρίτη η Ελλάδα ίσως βρεθεί στις 16) απαιτεί καλύτερες συνεργασίες και όχι 400 (και κάτι ψιλά…) λιγότερες επιτυχείς πάσες από τον αντίπαλο. Καλοί είναι οι ηρωισμοί και το παιχνίδι αναμονής, αλλά στο συγκεκριμένο Παγκόσμιο Κύπελλο και στους ρυθμούς που παίζουν σχεδόν όλες οι ομάδες απαιτούνται και οι (σε όλους τους αγωνιστικούς τομείς) υπερβάσεις.