Ο στρατηγός που δεν συμβιβάστηκε

^«Καλημέρα σε όλους! Αυτή τη φορά αρχίζω και τελειώνω εγώ. Εντάξει;» Ο Κλάουντιο Ρανιέρι υποδέχεται ευγενικά τους προσκεκλημένους στη συνέντευξη Τύπου ενόψει της εντός αναμέτρησης της Ρόμα, την οποία κοουτσάρει, απέναντι στην Μπολόνια για την τρίτη αγωνιστική τη σεζόν 2010-11 και βάζει, ειδικά για την περίπτωση, τους δικούς του κανόνες.

Φοράει τη φόρμα του, έχει σηκωμένο τον γιακά σε στυλ Ερίκ Καντονά, μειδιά και δείχνει ήρεμος. Στην πραγματικότητα βράζει.

Οι ακροατές το αντιλαμβάνονται αμέσως. «Διάβασα και άκουσα τόσα πράγματα τις τελευταίες ημέρες. Σήμερα θα ήθελα να πω στους φιλάθλους τη δική μου αλήθεια» λέει στον πρόλογό του. Σιγά σιγά ανεβάζει τους τόνους και χτυπάει το χέρι στο τραπέζι.

Ο ιταλός τεχνικός, με τον οποίο η ΕΠΟ συμφώνησε προφορικά να διαδεχθεί τον Φερνάντο Σάντος, προσθέτει: «Αναφέρω πραγματικά γεγονότα, δεν ψάχνω άλλοθι». Ουδείς τολμάει να υποβάλει ερωτήσεις.

Ο μονόλογος του Ρανιέρι δεν περιλαμβάνει στοιχεία από το λεξιλόγιο του Αλμπέρτο Μαλεζάνι. Το πρόσωπό του αγριεύει όταν μιλά για την εκ των υστέρων κριτική.

«Το να μιλάς μετά το ματς είναι εύκολο» τονίζει εμφατικά και συνεχίζει: «Εγώ αποφασίζω πριν από το ματς βάσει των πληροφοριών που διαθέτω και της εικόνας από τις προπονήσεις».

Στον εκρηκτικό μονόλογό του καλύπτει τους παίκτες του, αναλαμβάνει τις ευθύνες του για την ισοπαλία χωρίς γκολ απέναντι στην Τσεζένα και τη συντριβή με 5-1 στο Κάλιαρι, ευχαριστεί τους προσκεκλημένους και αποχωρεί.

Η ελεγχόμενη έκρηξη του Ρανιέρι ήταν άλλο ένα δείγμα των έντονων συναισθημάτων που βιώνει και απολαμβάνει ο ιταλός τεχνικός στα γήπεδα του ποδοσφαίρου από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν ο Ελένιο Ερέρα τον επέλεξε για να κάνει δελτίο στα τμήματα υποδομής των Τζιαλορόσι.

Υπό άλλες συνθήκες χαμογελά για τη φασαρία που προκαλεί η ισοπεδωτική κριτική των ποδοσφαιρόφιλων στην πατρίδα του για κάθε λεπτομέρεια και αποφάσεις των προπονητών.

Καθισμένος άνετα απέναντι από την κάμερα του Sky Sport θα πει: «Στην Ιταλία το ενενηντάλεπτο στον πάγκο είναι το μοναδικό χρονικό διάστημα που είμαστε γαλήνιοι. Στο χρονικό διάστημα μεταξύ των δύο ματς υποφέρουμε. Στη Αγγλία δεν υπάρχουν πολλά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης γύρω από τις ομάδες και συνεπώς δεν υπάρχουν χίλια γιατί και πώς. Εκεί υπάρχουν δύο τηλεοπτικά δίκτυα, γίνονται τρεις – τέσσερις ερωτήσεις που μπορεί να είναι ιδιαίτερα εξειδικευμένες ή ακόμη και πολύ δηλητηριώδεις, αλλά εκεί τελειώνουν όλα. Στην Ιταλία δεν τελειώνει εκεί, εκεί αρχίζει η δουλειά. Να, λοιπόν, γιατί οι προπονητές είμαστε μπανάλ και απαντάμε με μία λέξη: διότι ξέρουμε πως οτιδήποτε πούμε μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον μας».

Ο Ρανιέρι έχει κι άλλες ευχάριστες αναμνήσεις από την Αγγλία.

Για τον Ρόμαν Αμπραμόβιτς ως εργοδότη θυμήθηκε: «Ηταν σαν ένα παιδί σε μια αίθουσα γεμάτη με παιχνίδια. Με ρωτούσε “πώς θα παίξουμε;” και “πώς θα παίξουν οι αντίπαλοί μας;”. Είχαμε καλή σχέση με τον Αμπραμόβιτς. Μιλούσαμε μόνο μέσα στο αεροπλάνο».

Στη Βαλένθια εντόπισε τις εμμονές των Ισπανών. «Είναι πεπεισμένοι ότι έχοντας την κατοχή της μπάλας κυριαρχούν επί του αντιπάλου. Εγώ τους είπα “αν οι αντίπαλοί μας έχουν την μπάλα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στα πόδια τους κι εμείς κάνουμε πάνω – κάτω τις ίδιες ευκαιρίες, ποιο είναι το πρόβλημα;”. Εγώ προσπαθώ να παίρνω το 100% από τους παίκτες μου» παρατήρησε μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο.Στη διαπραγμάτευση με την Πάρμα ο 63χρονος τεχνικός λειτούργησε ως φυσιογνωμιστής.

«Συμπάθησα τον πρόεδρο πάρα πολύ. Μου είπε “δεν ξέρω αν μπορώ να σου προσφέρω ό,τι αξίζεις” κι αυτά τα λόγια μου άρεσαν πάρα πολύ. Εγώ του είπα “υπογράφω σε λευκό συμβόλαιο και βάλε εσύ το ποσό που θέλεις”. Εμεινε με το στόμα ανοιχτό».

Ο νέος προπονητής της Εθνικής δηλώνει δίκαιος, ειλικρινής και πεισματάρης. Δέχεται ευχαρίστως να ακούει ως κριτική ότι μπορεί να παίρνει το 100% των ομάδων που κοουτσάρει, ενώ το παράπονό του είναι πως δεν ολοκλήρωσε κανένα από τα προγράμματά του στους συλλόγους όπου έχει εργαστεί.

«Αλλά δεν παραπονιέμαι. Μου αρέσει να βλέπω τη θετική πλευρά του ποδοσφαίρου. Αλλωστε επέλεξα αυτό το επάγγελμα για το συναισθήματα που προσφέρει. Και να ξέρετε κάτι: λένε ότι ο Ρανιέρι έχει στρες κι είναι νευρικός. Λάθος, νευρικός είμαι όταν δεν εργάζομαι. Οταν είμαι μέσα στο χάος του ποδοσφαίρου, βρίσκω την ισορροπία μου».