Χιλιάνικο πάθος

Η Χιλή μπορεί να εξελιχθεί στην Ουρουγουάη του 2014. Στο προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο δεν ήταν η παρέα του Φορλάν που εξέπληξε τους πάντες;

Αντίστοιχα, σε αυτό το Μουντιάλ δείχνει να ξεπετάγεται μια άλλη δύναμη. Οχι με την αύρα του δυνατού Ζαμοράνο του παρελθόντος, αλλά με την τεχνική του Σάντσες, την ορμή του Βιντάλ, το πάθος του Βάργκας και τη σταθερότητα του «κίπερ» Μπράβο, η Χιλή πέρασε στη δεύτερη φάση της διοργάνωσης και ήδη ετοιμάζεται για έναν τελικό πριν από τον αληθινό τελικό της 13ης Ιουλίου. Γιατί η αναμέτρηση Χιλής – Ολλανδίας θα κρίνει την πρώτη θέση και κατά συνέπεια πολλά σε σχέση με το αύριο του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε ό,τι αφορά ζευγάρια και διασταυρώσεις. Μια μικρή λωρίδα γης από χθες πανηγυρίζει, είτε στον Βορρά είτε στον Νότο. Μια μεγάλη επιτυχία για το ποδόσφαιρο της Χιλής που έδωσε ένα γερό χαστούκι στην Ισπανία. Τους πρωταθλητές Ευρώπης και κόσμου που αποφάσισαν σε τούτο το Μουντιάλ να απαρνηθούν την κλασική τους εμφάνιση, αφαιρώντας το μπλε στο σορτσάκι, αλλά και το σύστημα, παίζοντας με καθαρό σέντερ φορ. Το σύστημα ήταν ένα ναυάγιο των σχεδίων του συμπαθούς, κατά τα άλλα, Ντελ Μπόσκε. Επρόκειτο για ένα ξεγύμνωμα του στυλ της Μπαρτσελόνα με το ποδόσφαιρο όλο πάσες – αυτή τη φορά η Ισπανία επέλεξε μια καινοτομία για τα δικά της δεδομένα, έριξε στη μάχη τον Ντιέγκο Κόστα και ο φορ που έλαμψε με την Ατλέτικο Μαδρίτης χάθηκε στο ημίφως και τις αποδοκιμασίες των (συμπατριωτών του, ουσιαστικά) Βραζιλιάνων. Κανένα γκολ, ελάχιστες ευκαιρίες και ένας τρεμάμενος στο τέρμα Κασίγιας συνθέτουν την εικόνα της Ισπανίας σε ένα Μουντιάλ που θα μείνει στην Ιστορία ως η δική της αποκαθήλωση.

Δεν την άξιζαν οι Ισπανοί. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που βίωσαν τον αποκλεισμό. Αλλά, ως γνωστόν, όσο πιο ψηλά πάει κάποιος τόσο μεγαλύτερος είναι ο ήχος στην απότομη πτώση.