Καλποέιρα

Το Μουντιάλ περπατάει μέχρι στιγμής με το κεφάλι κάτω και τα πόδια ψηλά. Τη Βραζιλία και την Ισπανία περιμέναμε, το Μεξικό και η Κόστα Ρίκα μας βγήκαν. Τον Μέσι παρακολουθούσαμε, ο Κλιντ Ντέμπσεϊ έβαλε το πιο ωραίο ατομικό γκολ. Το Βέλγιο είχε αναγγελθεί ως η ανερχόμενη δύναμη, η άλλη Κάτω Χώρα κερδίζει, με διάφορους και εντελώς απρόβλεπτους τρόπους, αλλά πάντα με Ρόμπεν και Φαν Πέρσι, τις εντυπώσεις. Τους παίκτες της Κορέας να φτάνουν μέχρι τη γραμμή του τέρματος είχαμε συνηθίσει, με σαράντα μακρινά σουτ ζάλισαν τη Ρωσία και τον τερματοφύλακά της. Την κούραση, τη ζέστη, τους τραυματισμούς φοβόμασταν, τα παιχνίδια είναι ανοιχτά, με ελάχιστες σκοπιμότητες και μικρές αποστάσεις μεταξύ των ομάδων.

Μας έκλεψαν λοιπόν το Παγκόσμιο Κύπελλο και μας χάρισαν ένα καλύτερο; Οχι ακριβώς. Πολλά παιχνίδια είναι συναρπαστικά κυρίως λόγω εκατέρωθεν αδυναμιών – ποια καλύτερη απόδειξη από το υπέροχα αναρχικό Ολλανδία – Αυστραλία; Από πλευράς ποιότητας και ισορροπίας, μόνο ένα παιχνίδι μέχρι στιγμής διεκδικεί ιδιαίτερες δάφνες – κι αυτό γιατί ο Χόντγκσον είχε την έμπνευση να παρατάξει μια πολύ φρέσκια Αγγλία, που έβγαλε στην επιφάνεια την ομαδική κλάση των Ιταλών (που όμως συνήθως πάνε μακριά όταν αρχίζουν άσχημα). Η μέτρια κατάσταση των μεγάλων φαβορί – προσθέστε και την Αργεντινή – δίνει πιθανότητες σε περισσότερους αλλά δεν εγγυάται τίποτα – πέρα από αγωνία.

Μπορούν άραγε τα φαβορί να ξαναγίνουν φαβορί, αν σπρώξουν προπονητές και ψυχολογία, ή δεν έχουν τις αγωνιστικές δυνάμεις; Η Βραζιλία στηρίζεται σε έναν παίκτη και δεν έχει επιθετικό χάρισμα – ολόκληρο το Μεξικό την εξουδετέρωσε και όχι μόνο ο Οτσόα. Η Ισπανία, τη μέρα αλλαγής του βασιλιά της, έχασε οριστικά το στέμμα της. Σαν τον χορό-πάλη των Βραζιλιάνων, αυτό το Μουντιάλ πιθανότατα θα κριθεί από την ψυχή και το μυαλό παρά από σκέτη δύναμη. Αν στο «ζόγο» προσθέσουμε το τζόγο, τότε το τουρνουά είναι πράγματι «μπονίτο».