Η πρώτη φορά που ο Πάρις Κουκουλόπουλος (φωτογραφία) προκάλεσε νευρική κρίση στο ΠαΣοΚ ήταν πέρυσι το φθινόπωρο όταν, καίτοι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, αρνήθηκε για λόγους αρχής – ως παλαιός αυτοδιοικητικός – να ψηφίσει τη ρύθμιση για την απόλυση των σχολικών φυλάκων από τους δήμους.
Από τη θέση του φρέσκου αναπληρωτή υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, ο Κουκουλόπουλος αιφνιδιάζει ζητώντας από την κυβέρνηση να κάνει ένα «ξανακοίταγμα» των αποκρατικοποιήσεων με αιχμή τις εταιρείες ύδρευσης Θεσσαλονίκης και Αθήνας (ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ) αλλά και την διαπραγμάτευση για την ΔΕΗ. «Το νερό δεν είναι το ίδιο με τον Ιππόδρομο και τα Λαχεία, και ο καθένας το αντιλαμβάνεται απ’ ό,τι δείχνει το δημοψήφισμα (στη Θεσσαλονίκη για το νερό) διαφορετικά, γιατί δεν είναι τζόγος το νερό ή η ενέργεια, από την άλλη» είπε στον Βήμα FM ρίχνοντας κεραυνούς στη Χαριλάου Τρικούπη. Ο αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης πιστεύει ότι η κυβέρνηση πρέπει να βάλει στο τραπέζι της συζήτησης σημεία που πρέπει να αλλάξουν, κοινώς να κάνει διορθωτικές κινήσεις, χωρίς όμως να αλλάξουν τη φιλοσοφία του δημοσιονομικού προγράμματος καθώς θα πρέπει να επιτευχθούν οι στόχοι.
Ο κοζανίτης πολιτικός συμφωνεί πρακτικά με την αντίληψη του Βαγγέλη Βενιζέλου πως θα πρέπει να πεισθεί η τρόικα ότι θα πρέπει να υπάρξει μια χαλάρωση του προγράμματος δίχως να εκτροχιαστούν οι στόχοι, όμως αιφνιδίασε, γιατί το θέμα του νερού και της ΔΕΗ δεν είναι κάτι που έχει συζητηθεί ευρέως στο εσωτερικό του κόμματός του.
Η παρέμβαση Κουκουλόπουλου επιβεβαιώνει ωστόσο ότι στο εσωτερικό του κυβερνητικού ΠαΣοΚ έχουν ξεκινήσει έντονες διεργασίες για το πώς η παράταξή τους πρέπει να σταθεί μέσα στον νέο κύκλο διακυβέρνησης που ξεκίνησε με την ορκωμοσία των νέων υπουργών. Οι πράσινοι υπουργοί δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν μικρές επαναστάσεις και να διεκδικήσουν μέσα από τον διάλογο αλλαγές και παρεμβάσεις που στο πρόσφατο παρελθόν δεν θα διανοούνταν. Το θέμα που τίθεται, λένε στο ΠαΣοΚ, είναι κατά πόσο αυτές οι πρωτοβουλίες παραβιάζουν κόκκινες γραμμές ή αγγίζουν τις παρυφές του λαϊκισμού όπως τους κατηγορούν κάποιοι συνάδελφοί τους.