Μιλερίνιο

Λίγοι θα το θυμούνται, αλλά η Εθνική Βραζιλίας του 1986 είχε έναν επιθετικό που τον έλεγαν Μίλερ – χωρίς μικρό φυσικά. Πέρασε ως υποσημείωση στην Ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στην οποία μεσουράνησε ο γερμανός συνεπώνυμός του Γκερντ, ο άνθρωπος των 10 γκολ στο καλύτερο Κύπελλο όλων των εποχών (1970) και του νικητήριου γκολ στον τελικό του 1974. Τώρα, ένας άλλος Μίλερ, ο Τόμας, πρώτος σκόρερ (έστω και όχι μόνος) στο Μουντιάλ του 2010 και με ένα χατ-τρικ ήδη σε αυτό, συνεχίζει την παράδοση του ονόματος. Επί βραζιλιάνικου εδάφους και με αρκετά βραζιλιάνικο στυλ.

Οι στατιστικολόγοι θα κρατήσουν από το χθεσινό παιχνίδι – περίπατο των Γερμανών τα τρία γκολ του επιθετικού της Μπάγερν που έβγαλαν νοκάουτ τη Ροναλντία. Για μένα η εμβληματική του φάση ήταν η πάσα που έβγαλε, μετά το 3-0, στον κενό χώρο στον Σίρλε, έστω κι αν τελικά χάθηκε η ευκαιρία. Παρά το ξερακιανό λουκ και το ξερακιανό παιχνίδι, ετούτος ο Μίλερ είναι ο καλύτερος μπαλαδόρος από τους τρεις (έχει κάτι από τον Χάνσι Μίλερ, αλλά ας μην πάμε πιο μακριά αυτή τη βαλίτσα). Ταχύτητα, αίσθηση του χώρου, εκτελεστική δεινότητα (και όχι μόνο στη μικρή περιοχή, όπως ο Γκερντ), απλότητα και ομαδικότητα: κάτι σαν περίληψη των σχεδόν αιώνιων ποδοσφαιρικών αρετών της Γερμανίας, που την κάνουν και μας κάνουν να θεωρούμε σχεδόν δεδομένη τη συμμετοχή της τουλάχιστον σε έναν ακόμα ημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Δυστυχώς, λόγω διακύμανσης, Πέπε και πορτογαλικής κατάρρευσης, το εναρκτήριο παιχνίδι της Γερμανίας ήταν περισσότερο διαπίστευση ενός παίχτη παρά μιας ομάδας. Λίγοι αμφιβάλλουν ότι θα ακολουθήσει και η ομάδα – και πάντως όχι η κυρία Μέρκελ, που έκανε το ταξίδι από τον πρώτο κιόλας γύρο. Θυμάστε ποιος είπε ότι οι πολιτικοί στη Γερμανία πρέπει κάθε τέσσερα χρόνια να ανάβουν λαμπάδες στους ποδοσφαιριστές της χώρας τους; Ας σας βοηθήσω παραβαίνοντας μια υπόσχεσή μου: ο Χάνσι Μίλερ.