«Βάζω ατάκες για την κρίση, τη Μέρκελ…»

«Οι δήμοι που κάποτε υποστήριζαν το Θέατρο Σκιών σήμερα είναι καταχρεωμένοι. Υπάρχουν δήμοι που δεν πληρώνουν τίποτε. Το να ξεκινήσεις να εργάζεσαι ως καραγκιοπαίχτης σήμερα είναι εύκολο. Κάνεις μια έναρξη επιτηδεύματος, αν και υπάρχει η φόρμουλα “καλλιτεχνικές εκδηλώσεις” και πληρώνεις ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ). Το ουσιαστικό όμως είναι να έχεις μαθητεύσει σε δάσκαλο. Δεν σημαίνει ότι μπορεί σήμερα ο καθένας να αγοράζει φιγούρες και να κάνει τον καραγκιοζοπαίχτη. Ο Καραγκιόζης μαθαίνεται δύσκολα, εγώ ήμουν δέκα χρόνια πλάι στον Βάγγο τον Κορφιάτη» λέει ο Πάνος Καπετανίδης.

Με 30 χρόνια στον χώρο, σήμερα τρέχει για τα συνδικαλιστικά του κλάδου και είναι πρόεδρος του Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών που ιδρύθηκε το 1925. Του ζητώ να ιεραρχήσει το πρωτεύον αίτημα του κόσμου του Θεάτρου Σκιών: «Να φτιαχτεί εθνική σκηνή. Να παίζουμε απερίσπαστοι από όλα τα άλλα, να έχουμε άγχος μόνο για το καλλιτεχνικό μέρος. Εγώ, ας πούμε, θα ήθελα να ανεβάζω και πιο δύσκολα έργα, όπως τον Διάκο που έχει πολλά εφέ».

Σημειώνει δε ότι το καλοκαίρι έχει για έδρα του το Κερατσίνι, το Πάρκο Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ κάνει μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση για τη μαγεία του Καραγκιόζη: «Η Σκιά δεν είναι κάτι τυχαίο για τον άνθρωπο. Το πρώτο που βλέπει είναι η σκιά της μάνας. Τα όνειρά του τα φτιάχνει με σκιά και σκιά καταλήγει. Οταν φτιάχνεις ένα σχέδιο, κάνεις πρώτα τον σκελετό του, τη σκιά του. Η σκιά είναι κάτι μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Ο Καραγκιόζης έχει εχθρούς και φίλους. Εχθροί του είναι όλοι αυτοί που δεν δίνουν βάση στους συμβολισμούς αλλά στην επιφάνεια. Ο Καραγκιόζης όμως είναι ήρωας και αντιήρωας, μια καρικατούρα του ελληνικού λαού» σημειώνει ο Π. Καπετανίδης που πάντως συσχετίζει την παιδαγωγική διάσταση του Καραγκιόζη με την προσωπική στάση και πινελιά του κάθε παίχτη. «Εχει και πολιτικές αιχμές ο Καραγκιόζης. Κάτι σαν τον Αριστοφάνη. Εγώ σαν παράβαση στον κορμό των έργων κάνω πολιτικό σχόλιο, λέω τη γνώμη μου».

«ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΣΠΑΘΑΡΗ, ΤΙ;» Πολιτικές ατάκες βάζει ένας ακόμη, νεότερος κατά πολύ. Σήμερα στο Φεστιβάλ της Νέας Ιωνίας ο 21χρονος Κωνσταντίνος Ντούμπας θα ανεβάσει τον «Kαραγκιόζη Προφήτη». Ο ίδιος μπήκε στην περιπέτεια του Θεάτρου Σκιών… από άγχος. «Οταν πέθανε ο Ευγένιος Σπαθάρης, είπα μέσα μου: “Και τώρα τι;” Λες να χαθεί για πάντα;».

Ο Ντούμπας βέβαια παρακολουθούσε Καραγκιόζη από τα έξι του ενώ εδώ και πέντε χρόνια παίζει και κατασκευάζει φιγούρες. Και σκέφτεται σοβαρά να ασχοληθεί επαγγελματικά. «Χρειάζεται να μαθητεύσεις στον αέρα. Είναι προφορική τέχνη και δύσκολη. Εγώ ας πούμε έχω για δάσκαλο τον Χρήστο Στανίση που υπήρξε πλάι στον Ευγένιο Σπαθάρη». Ο Ντούμπας μένει Χαλκίδα, ασχολείται όλη την ημέρα με τις φιγούρες του, προβάρει λόγια. «Βάζω και ατάκες για την κρίση, τη Μέρκελ, τα οικονομικά. Γενικά είμαι ερωτευμένος με τον Καραγκιόζη γιατί μου προσφέρει χαμόγελο» λέει για μια τέχνη που παρά τους μετασχηματισμούς της δείχνει να αντέχει και να εξελίσσεται.