Η Ευαγγελία Αλεξάκη στα «ΝΕΑ»: «Θα φύγουμε μόνο όταν πάρουμε τη δουλειά μας»

Μιλάει στο τηλέφωνο. Συντονίζει. Συζητάει με περαστικούς που στέκουν για να της πουν μια κουβέντα συμπαράστασης. Παρά την αποπνικτική ζέστη του μεσημεριού, στο στενό δρομάκι της Καραγεώργη Σερβίας, έξω από το υπουργείο Οικονομικών, η Ευαγγελία Αλεξάκη δεν σταματάει λεπτό.

Αλλωστε επί 20 χρόνια έπρεπε να κινείται συνεχώς με τη σφουγγαρίστρα και τη σκούπα στα χέρια. Στα 57 της χρόνια, η Ευαγγελία – Λίτσα τη φωνάζουν – τέθηκε σε διαθεσιμότητα μαζί με τις υπόλοιπες 594 καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών. Κι ας ήθελε άλλα πέντε χρόνια για να βγει στη σύνταξη. Εδώ και 41 ημέρες έχει αφήσει το σπίτι της στην Κέρκυρα και δίνει καθημερινά το «παρών» στις κινητοποιήσεις μαζί με τις συναδέλφους της.

Στα πρόσωπα αυτών των γυναικών, στο πρόσωπο της Λίτσας, είναι αποτυπωμένη η κρίση. Είδε τη ζωή της να ανατρέπεται, έχει δεχθεί τη βία των ΜΑΤ, αλλά δεν το βάζει κάτω.  Δεν θέλει ούτε να σκέφτεται ότι δεν θα εργαστεί ξανά και πως τελικά θα απολυθεί. «Είμαι αισιόδοξη ότι θα τα καταφέρουμε. Γιατί εμείς έχουμε τη δύναμη και το δίκιο» λέει με σιγουριά και αποφασιστικότητα.

Βρίσκεται συνεχώς στις κινητοποιήσεις – πηγαίνει στην Κέρκυρα μόνο κάνα Σαββατοκύριακο – όπως εξηγεί, διότι δεν θέλει από εδώ και στο εξής η ζωή της να μοιάζει μαύρη. «Κουράστηκα όλα αυτά τα χρόνια στη δουλειά για να καταφέρω να προσφέρω τα απαραίτητα στην οικογένειά μου. Και τώρα, γυναίκες 50 και 60 ετών μάς έφτασαν στο σημείο να μην έχουμε μέλλον. Σε τέτοια ηλικία δεν θα μπορέσω να βρω δουλειά. Το ίδιο και οι άλλες. Αυτό που μας έκαναν είναι καθαρός θάνατος. Για την επιβίωσή μας είμαστε στον δρόμο» τονίζει με παράπονο, αλλά – κυρίως – με θυμό.

Σχεδόν όλη της τη ζωή η Λίτσα εργάζεται ως καθαρίστρια. «Είναι δύσκολη δουλειά. Δεν ξυπνάει μια γυναίκα μία ημέρα και λέει “θέλω να γίνω καθαρίστρια”. Καθαρίστρια γίνεσαι από ανάγκη. Καθαρίστρια σημαίνει μόχθος. Μας έχουν “φύγει” όλων μας τα χέρια από το σκούπισμα και το σφουγγάρισμα» λέει φέρνοντας στο μυαλό της όσα έχει περάσει καθαρίζοντας.

Στην πρώτη γραμμή. Ως μέλος του Συντονιστικού Αγωνιζόμενων Καθαριστριών η Λίτσα Αλεξάκη έχει πρωτοστατήσει στις διαμαρτυρίες. Η φιγούρα της πότε με υψωμένη γροθιά, πότε με μια ντουντούκα στο χέρι, στην πρώτη γραμμή, στις συγκρούσεις με τα ΜΑΤ έχει κάνει έως τώρα πολλές φορές τον γύρο των μέσων ενημέρωσης.

Οι Αθηναίοι που περνούν από την Καραγεώργη Σερβίας την αναγνωρίζουν. Γι’ αυτό η συζήτησή μας έξω από το υπουργείο διακόπτεται συχνά. Ενας περαστικός την πλησιάζει. Της σφίγγει το χέρι και της δίνει συγχαρητήρια: «Μπράβο, συνεχίστε». Λίγο αργότερα ένας άλλος την προτρέπει να μην το βάλει κάτω και να μην παραιτηθεί. «Να παραιτηθούμε; Δεν υπάρχει περίπτωση να παραιτηθούμε. Θα φύγουμε απ’ τον δρόμο μόνο όταν πάρουμε τη δουλειά μας» απαντάει.

Η Λίτσα Αλεξάκη ξεκίνησε να εργάζεται ως καθαρίστρια στη ΔΟΥ Χαϊδαρίου το 1997. Λίγο πριν κλείσει η υπηρεσία πήγαινε στα γραφεία και για τέσσερις ώρες φρόντιζε για την καθαριότητά τους. Ο σύζυγός της εργαζόταν επίσης στο Δημόσιο «αλλά δεν ήταν υψηλόμισθος» λέει. Ετσι, εκείνη με τη δουλειά της προσπαθούσε να βοηθήσει με κάθε τρόπο τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Εμεναν στο ενοίκιο, στον Κορυδαλλό, και μεγάλωσαν δύο παιδιά. «Πάντα ήθελα να δώσω στα παιδιά μου ό,τι καλύτερο για να σπουδάσουν.

Μια ολόκληρη ζωή εγώ κι ο άντρας μου δουλεύαμε και πληρώναμε φόρους. Δεν κλέψαμε ποτέ. Για να έχουν τα παιδιά τα φροντιστήριά τους, τις σπουδές τους». Για αυτόν τον λόγο, αναφέρει, έκανε παράλληλα δύο και τρεις δουλειές. Το 2006 πήρε απόσπαση στην Κέρκυρα.

Ο κερκυραίος σύζυγός της συνταξιοδοτήθηκε και πήγαν να ζήσουν μόνιμα στο νησί του Ιονίου. Αρχικά εργάστηκε στις Α’ και Β’ ΔΟΥ και έπειτα στο ΣΔΟΕ. Πήραν δάνειο για να χτίσουν ένα σπίτι. «Ολος μου ο μισθός πήγαινε εκεί. Στην πληρωμή της δόσης του δανείου. Και ευτυχώς που τα παιδιά μου είναι ανεξάρτητα οικονομικά. Διαφορετικά τώρα θα ήταν πολύ δύσκολη η κατάσταση…».

Περι μισθών. «Από το 1997 έως το 2000 έπαιρνα 64.000 δρχ. και έπειτα 74.000 δρχ. τον μήνα», τονίζει η Ευαγγελία Αλεξάκη σημειώνοντας πως όσα ακούγονται ότι οι καθαρίστριες είναι υψηλόμισθες, δεν ισχύουν. Με το ευρώ ο μισθός ήταν 298 ευρώ. «Δεν είχαμε όμως δικαίωμα να πάρουμε άδεια. Ούτε επίδομα αδείας μας έδιναν.

Μας κόλλαγαν μόνο το ένσημο». Αργότερα, όταν «γίναμε αορίστου χρόνου, η πιο παλιά που είχε 24 χρόνια προϋπηρεσίας έπαιρνε 750 ευρώ. Και οι καινούργιες 450-500 ευρώ. Εγώ τώρα που απολύθηκα έπαιρνα 650 ευρώ. Δεν ήμασταν υψηλόμισθες».

Η βία των ΜΑΤ
«Η βία των ΜΑΤ», λέει η Ευαγγελία Αλεξάκη και μου δείχνει μια μελανιά στο μπράτσο της από τα πρόσφατα επεισόδια έξω από την είσοδο του υπουργείου Οικονομικών, «είναι πολύ λιγότερη από το να ρίχνουν τη ζωή μας στα σκουπίδια. Δεν μπορούν να μας πετάνε έτσι στο περιθώριο. Δεν θέλουμε να χάσουμε την αξιοπρέπειά μας». Και επαναλαμβάνει ξανά και ξανά ότι είναι τόσες ημέρες στον δρόμο μαζί με τις υπόλοιπες καθαρίστριες με στόχο να επιστρέψουν στη δουλειά τους.