Πού πάμε χωρίς κίνητρο;

Να είμαστε ξεκάθαροι: η ήττα από την Κολομβία και ασφαλώς ο τρόπος που ήρθε, πόνεσε τους Ελληνες. Δεν μπορεί για την εικόνα της εθνικής ομάδας η μόνιμη επωδός να είναι «αυτό το ποδόσφαιρο μπορούμε να αποδώσουμε».

Γιατί πρόκειται για λάθος εκτίμηση. Ναι, αυτή η στάνη, αυτό το τυρί βγάζει, μήπως όμως μπορούμε αλλάξουμε την όλη διαδικασία; Γιατί κάποιες επιλογές του Σάντος βγάζουν μάτια. Ο Τζιόλης, ύστερα από την κακή απόδοση στο φιλικό με την Πορτογαλία, εξαφανίστηκε. Ο Σαλπιγγίδης, στα 33 του κυνηγά τον αντίπαλο μπακ χωρίς να έχει πλέον τις φυσικές αντοχές. Ο Κατσουράνης, αντί να ταλαιπωρείται στη Βραζιλία θα μπορούσε να είναι στην Ελλάδα και να σκέφτεται αν θα πεισθούν στην ΑΕΚ να του δώσουν ένα συμβόλαιο στα 35 του χρόνια. Τιμής ένεκεν, προφανώς… Ο Σαμαράς, ολότελα ανούσιος. Ο Γκέκας, ούτε σε κενή εστία δεν μπόρεσε να σημειώσει γκολ και ο Μήτρογλου δείχνει ένας εντελώς διαφορετικός ποδοσφαιριστής σε σύγκριση με αυτόν του περασμένου Νοεμβρίου. Ο δε Καρνέζης, όχι σε τοπ επίπεδο φόρμας. Αυτά φάνηκαν στις δύσκολες μεσημεριανές συνθήκες στο Μπέλο Οριζόντε και μια αργή Εθνική φάνηκε να παίζει εντελώς σε slow motion. Πού πάμε έτσι;

Οι τομές έπρεπε να είχαν γίνει νωρίτερα. Γιατί το κίνητρο στον αθλητισμό, όπως φυσικά και στη ζωή, πρέπει να είναι η φιλοδοξία. Εχουν κάποιοι από τους βασικούς και αναντικατάστατους της ομάδας του Σάντος; Μάλλον όχι. Και παρασύρουν και άλλους σε μια μέτρια, ίσως και αποκρουστική αν θέλουμε να είμαστε κυνικοί, εικόνα.

Συμπέρασμα: η Εθνική μπορεί να φτιάξει τα πράγματα, μπορεί ακόμη και να προκριθεί αν σουλουπώσει το παιχνίδι της. Ολα γίνονται. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι να βγει νικητής ο Σάντος στο παιχνίδι της αξιοκρατίας. Μέχρι τώρα, ο πορτογάλος προπονητής είχε την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι βάζει πάντα τους πλέον φορμαρισμένους. Τώρα, κάνει νερά. Και ελάχιστοι πιστεύουν ότι όσοι έχουν καπαρωμένη θέση στην ενδεκάδα είναι αληθινά οι καλύτεροι στο ρόστερ της εθνικής ομάδας.