Μουντιάλ ημέρα #7: Οταν ήρθε η ώρα να παίξουμε μπάλα τα κάναμε μαντάρα

Ωραία η Βραζιλία, ωραίο το Μουντιάλ, ωραία η γιορτή γενικότερα, αλλά όταν ήρθε η ώρα να παίξουμε μπάλα τα κάναμε μαντάρα. Η Ελλάδα, ιδίως στο ξεκίνημα της πρεμιέρας με την Κολομβία, θύμισε κάτι από την ομάδα που διασύρθηκε το 1994 στις ΗΠΑ.

Γκολ από τα αποδυτήρια και πανικός στα πρώτα λεπτά. Οι Ελληνες αλλού πατούσαν και αλλού βρίσκονταν την ώρα που οι Κολομβιανοί σε κάθε αντεπίθεση έδειχναν ικανοί να σκοράρουν. Περίπου από 25’ και μετά η Εθνική ισορρόπησε το παιχνίδι, πήρε την κατοχή της μπάλας (η Κολομβία της επέτρεψε να το κάνει δίνοντας ορθά χώρο) και προσπάθησε να απειλήσει.

Ο ελληνικός Τύπος θέλοντας να χρυσώσει το χάπι γράφει για τις 12 τελικές προσπάθειες που έκανε η Ελλάδα. Ωστόσο μόνο οι… δυόμισι απ’ αυτές υπήρξαν κλασικές ευκαιρίες. Το βασικό πρόβλημα της γαλανόλευκης λοιπόν δεν ήταν επιθετικό. Αλλωστε ποτέ ως ομάδα δεν ξεχώριζε για τις αρετές της στη δημιουργία και στο σκοράρισμα.

Η Ελλάδα πλήρωσε κατά κύριο λόγο την αδυναμία της να διατηρήσει τον χαρακτήρα που έχει ως ομάδα τα τελευταία χρόνια. Δεν μπόρεσε να αμυνθεί επιτυχώς, δεν είχε συνοχή στις γραμμές της, ξέμεινε από τρεξίματα, δεν έκλεισε τους χώρους του αντιπάλου και έχασε ΔΙΚΑΙΟΤΑΤΑ από μια ομάδα που δεν ήταν φοβερή και τρομερή αλλά σίγουρα ήταν καλύτερη.

Πλέον, δεδομένης και της ήττας της Ιαπωνίας από την Ακτή του Ελεφαντοστού, το παιχνίδι της δεύτερης αγωνιστικής με τους Μπλε Σαμουράι αποκτά χαρακτήρα τελικού. Με νίκη ξαναμπαίνουμε στο παιχνίδι, αλλά με ήττα αποχαιρετάμε τη Βραζιλία πρόωρα και άδοξα…