Ταινίες

Αποτυχημένη παρωδία

«Χίλιοι τρόποι να πεθάνεις στην Αγρια Δύση»: Πολλά μπορούν να σε σκοτώσουν, ο μηχανισμός του χιούμορ στον κινηματογράφο όμως είναι λιτός και σαφής. Δίχως timing δεν πας πουθενά. Και το timing (που θα παραμείνει αμετάφραστο) δεν διδάσκεται καθώς πρόκειται για καθαρό ένστικτο. Ο Σεθ ΜακΦάρλαν δεν ανήκει στη κατηγορία των τυχαίων κωμικών. Με το «Ted» απέδειξε πως διαθέτει έμπνευση αλλά και μια διεισδυτική ματιά έτσι όπως, διά της χλεύης, καυτηρίαζε αποτελεσματικά όλα εκείνα που η αποστειρωμένη (λόγω πολιτικής ορθότητας) αμερικανική κωμωδία δεν μπορεί να αγγίξει. Εδώ όμως, σε αυτή την παρωδία του γουέστερν με πρωταγωνιστή τον ίδιο (μια καταστροφική επιλογή), όλα μοιάζουν ξεκούρδιστα και άστοχα: όχι μόνο απουσιάζουν τα καλά αστεία, αλλά κι αυτά που υπάρχουν «ταλαιπωρούνται» απελπιστικά. Κρίμα για τους Σαρλίζ Θέρον και Λίαμ Νίσον που συμπρωταγωνιστούν και… χίλιες φορές καλύτερος ο Μελ Μπρουκς του «Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες».

Βαθμοί: 3

Αθλητικό δράμα

«Το χέρι του ενός εκατομμυρίου»: Το είδος του «αθλητικού δράματος» δεν ευδοκιμεί στην Ευρώπη – οι Αμερικανοί όμως το παίζουν στα δάχτυλα. Προσωπικά θεωρώ πως η υποτιμητική μεταχείρισή του από τους συναδέλφους μου σ’ αυτή τη μεριά του Ατλαντικού είναι μάλλον εσφαλμένη καθώς το – όποιο –  άθλημα, όταν παύει να λειτουργεί ως θέαμα (μια τέτοια αναπαράσταση στο σινεμά θα ήταν αχρείαστη) και μετατρέπεται σε φορέα νοημάτων, μπορεί να μετεξελιχθεί σε ωραιότατο δράμα χαρακτήρων, και το «Million Dollar Arm» ξεκινά δυναμικά, βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία: αυτή ενός μάνατζερ του μπέιζμπολ που ταξιδεύει στην Ινδία αναζητώντας το νέο του μεγάλο αστέρι. Δυστυχώς, πρόκειται για μια παραγωγή της Disney και οι περισσότερες αιχμές δείχνουν αμβλυμμένες, από την άλλη όμως υπάρχει ένα καλό καστ (ο Τζον Χαμ του «Mad Men» πλαισιώνεται εξαίσια από τους Μπιλ Πάξτον και Αλαν Αρκιν) που αντικαθιστά τη σεναριακή αφέλεια σχεδόν ερήμην της ίδιας της ταινίας.

Βαθμοί: 5

Διαπροσωπικές φλυαρίες

«Μια Γαλλίδα στο Μανχάταν»: Δεν ξέρω κατά πόσο τα φιλμ του Σεντρίκ Κλαπίς σήκωναν ένα… σίκουελ. Ο άνθρωπος δεν είναι Φρανσουά Τριφό και η νεανική επίφαση των ταινιών του συνήθως αποτελεί άλλοθι για τη σεναριακή τους τσαπατσουλιά. Το «Casse-tête chinois» δεν αποτελεί εξαίρεση: Ο Ρομέν Ντουρί, αυτή τη φορά στη Νέα Υόρκη (για να βρίσκεται, έστω, στην ίδια πόλη με την πρώην του σύντροφο και τα δυο παιδιά τους), προσπαθεί να πιάσει την καλή ενώ παράλληλα καταγράφει τις εμπειρίες του σε δημοσιογραφικά άρθρα. Τα τουριστικού επιπέδου στιγμιότυπα, οι αφελείς παρατηρήσεις της «αμερικανικής ζωής» και οι ερωτικές του περιπέτειες με την Οντρέι Τοτού (δυο φορές παρούσα αυτή την εβδομάδα!) έχουν γούστο, δεν λέω. Αλλά όχι αρκετό για να στήσεις μια ολόκληρη ταινία πάνω τους.

Βαθμοί: 3

Για τα παιδιά

«Πώς να εκπαιδεύσετε
τον δράκο σας 2»: Θεαματική αλλά και κουρασμένη συνέχεια ενός σουξέ κινουμένων σχεδίων, όπου η ανακάλυψη μιας μυστικής σπηλιάς πάγου,
που στεγάζει εκατοντάδες
νέους άγριους ​​δράκους, θέτει σε κίνδυνο την ειρήνη σε μυθικό βασίλειο. Τα παιδιά θα το καταβροχθίσουν, αλλά Pixar δεν είναι.

Βαθμοί: 5