Μουντιάλ ημέρα #1: Ταξίδι 25 ωρών στο άγνωστο Αρακαζού

Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να ξεκινήσεις από την Ελλάδα για να φτάσεις στο Αρακαζού. Τι είναι το Αρακαζού θα μου πείτε; Είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας του Σερζίπε στη Βραζιλία που θα φιλοξενήσει την Εθνική ποδοσφαίρου για τις επόμενες 20 ημέρες.

Εικοσιπέντε ώρες χρειάστηκαν για να προσγειωθούμε στο Αρακαζού. Προηγήθηκαν μια χαλαρή πτήση δυόμισι ωρών από το Ελ. Βενιζέλος στο Μόναχο και αναμονή δύο ωρών προτού αναχωρήσουμε για το 12ωρο ταξίδι προς το Σάο Πάολο. Ευτυχώς που η Lufthansa παρείχε εν πτήσει σύνδεση στο Internet αλλά και επιλογή από αρκετές χολιγουντιανές ταινίες. Ειδάλλως το ταξίδι δεν αντέχεται, ιδίως αν δεν είσαι από τους τύπους που ροχαλίζουν προτού καν ακόμη απογειωθεί το αεροπλάνο, όπως ένας χοντρούλης 55άρης Bραζιλιάνος, που καθόταν δύο σειρές πιο πίσω και ακουγόταν μέχρι το… κόκπιτ.

Επειτα από το 12ωρο «τσαλάκωμα» στον αέρα, ακολούθησε αναμονή έξι ωρών στο ανακαινισμένο (όπως μας είπαν) αεροδρόμιο του Σάο Πάολο, που όμως θυμίζει το Ελληνικό των 80s. Και μιλάμε για αεροδρόμιο που εξυπηρετεί μια πόλη 11 εκατ. ανθρώπων!

Και ύστερα έφτασε η ώρα για την πτήση στο Αρακαζού. Η επιβίβαση στο αεροσκάφος της ΤΑΜ έγινε με μεγάλη άνεση. Παραδόξως πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι συνηθίζεται σε άλλες πτήσεις. Ο έλεγχος ήταν υποτυπώδης, οι ρυθμοί αρκετά χαλαροί και η πόρτα του πιλοτηρίου ανοιχτή μέχρι και ελάχιστη ώρα πριν από την απογείωση, ενώ γενικώς φάνηκε ότι μεταξύ τους οι Βραζιλιάνοι έχουν μια μεγάλη οικειότητα έστω κι αν δεν γνωρίζονται.

Πιάνουν κουβέντα με το παραμικρό. Κι ακόμη κι αν προσπαθήσεις να τους εξηγήσεις ότι δεν μιλάς πορτογαλικά, αυτοί συνεχίζουν να σε «βομβαρδίζουν» στη γλώσσα τους. Ανοιχτοί άνθρωποι αλλά ένας θεός ξέρει τι μπορεί να σου λένε. Ακόμη και οι αεροσυνοδοί (εξαιρουμένου ενός που μάλιστα είχε στο καρτελάκι του την αγγλική σημαία, ως δείγμα της γλωσσομάθειάς του) μιλούσαν ελάχιστα αγγλικά. Wine (κρασί) ζητούσες, water (νερό) σου έφερναν, ενώ μάλλον αγνοούσαν και τη λέξη ice (πάγος) καθώς όλα τα ποτά σερβίρονταν με πάγο, ακόμη κι αν τους έλεγες τρεις-τέσσερις φορές without ice (χωρίς πάγο)…

Μολονότι το αεροπλάνο της ΤΑΜ είχε αρκετές κενές θέσεις, και κατά συνέπεια λιγότερη δουλειά για τους αεροσυνοδούς (όλοι άνδρες!), φάνηκε εξαρχής ότι η πτήση για το Αρακαζού θα ήταν ενδιαφέρουσα.

Δίχως να υπάρχει σοβαρός λόγος, οι βραζιλιάνοι επιβάτες έκοβαν βόλτες μέσα στο αεροπλάνο. Αλλαζαν θέσεις, μιλούσαν ακατάπαυστα, φώναζαν, ζητούσαν διάφορα από τους αεροσυνοδούς και γενικώς θύμιζαν λίγο… Ελλάδα ως προς το απείθαρχο του χαρακτήρα τους.

Από κοντά και οι αεροσυνοδοί πάντως, οι οποίοι αν και προσπαθούσαν να βάλουν μια τάξη, μάλλον τα έκαναν χειρότερα. Μέχρι να μετρηθούμε από τον υπεύθυνο πληρώματος, πρέπει να πέρασαν 15 λεπτά, αφού ο κόσμος συνέχιζε να πηγαινοέρχεται χαλαρά άνευ λόγου και αιτίας.

Εν τέλει, όλοι κάθισαν στις θέσεις τους, η καταμέτρηση ολοκληρώθηκε και – αφού προηγουμένως οι τέσσερις αεροσυνοδοί έκαναν ένα μίτινγκ ολίγων λεπτών έξω από το πιλοτήριο θυμίζοντας ομάδα μπάσκετ σε τάιμ άουτ- επιτέλους ξεκίνησε η διαδικασία απογείωσης με τους περισσότερους να σταυροκοπιούνται. Ακόμη κι ένας πιτσιρικάς – μεγάλη μπαλαδόφατσα – με το κούρεμα του Νεϊμάρ έκανε την προσευχή του δυνατά κατά την απογείωση, όπως και μια γηραιά κυρία, η οποία δεν άφησε από την αγκαλιά της ένα χάρτινο κουτί τυλιγμένο σε νάιλον σακούλα. Γενικώς δεν ήταν λίγοι εκείνοι που κουβαλούσαν… πεσκέσια σε νάιλον σακούλες μέσα στο αεροπλάνο, θυμίζοντας κάτι από τα ελληνικά κτελ και τα τρένα του ΟΣΕ προηγούμενων δεκαετιών…

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι που πετούσαν με την ΤΑΜ έδειχναν άνθρωποι που δεν ήταν εξοικειωμένοι με τα αεροπλάνα. Αλλοι δεν μπορούσαν να δέσουν τις ζώνες τους, άλλοι με το που κάθονταν άνοιγαν το τραπεζάκι, άλλοι έκλειναν το παραθυράκι και έκαναν πίσω το κάθισμά τους κι άλλοι σηκώνονταν από τις θέσεις ενώ ακόμη υπήρχε η ένδειξη για τις ζώνες ασφαλείας. Ακόμη και τα απομεινάρια από τα σνακ που μοίρασε το πλήρωμα οι περισσότεροι τα έριξαν στις σακούλες για τον… εμετό! Προφανώς κανείς απ’ αυτούς δεν μπήκε στον κόπο να ρίξει μια ματιά στην επιγραφή «αν νιώσετε αδιαθεσία χρησιμοποιήστε τη σακούλα» που υπήρχε πάνω στο νάιλον σακουλάκι…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά πέρασαν εύκολα άλλες τρεις ώρες μέχρι το αεροπλάνο να προσγειωθεί στο Αρακαζού. Επιτέλους, έπειτα από 25 ώρες φτάσαμε στη βάση της Εθνικής ομάδας, η οποία πάντως την ίδια στιγμή «βασανιζόταν» στο Νιου Τζέρσι προκειμένου να βρει μια οποιαδήποτε πτήση για τη Βραζιλία μετά το πρόβλημα που προέκυψε στον τροχό του τσάρτερ που θα τη μετέφερε.

«Ελλάδα καλώς όρισες» έγραφε μια τεράστια αφίσα έξω από το αεροδρόμιο του Αρακαζού (θυμίζει κάτι σαν το αεροδρόμιο των Ιωαννίνων) θέλοντας να υποδεχτεί τους Ελληνες οι οποίοι τους τίμησαν με την επιλογή τους. Μπορεί άλλωστε το Αρακαζού μην συμπεριλήφθηκε (και καλά έκανε…) στις μουντιαλικές πόλεις αλλά η παρουσία της γαλανόλευκης εδώ, δίνει στους ντόπιους την αίσθηση ότι συμμετέχουν κι αυτοί κατά κάποιο τρόπο στο Παγκόσμιο Κύπελλο.