Η Ολλανδία έχει πολύ ταλέντο, αλλά της λείπει η συνοχή

Η πιο άδολη αγάπη, κατά τους Κινέζους, είναι η μνησικακία. Σ’ αυτό συμφωνούν και οι Ολλανδοί, τουλάχιστον όσοι έχουν αγωνιστεί τα τελευταία χρόνια στην εθνική ομάδα.Από τη δεκαετία του ’70 με την έμπνευση του total football και την ανάδειξη του Γιόχαν Κρόιφ, η Ολλανδία πλημμυρίζει από ποδοσφαιρικό ταλέντο. Το μαρτυρά η συμμετοχή της σε τρεις τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου, ανεξαρτήτως αν έφευγε πάντοτε με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι Οράνιε, ωστόσο, είχαν ανέκαθεν ένα θέμα συνοχής. Για παράδειγμα, το 1990 στην Ιταλία, τα τρία μεγάλα αστέρια της εποχής, οι Ράικαρντ, Κούμαν και Φαν Μπάστεν απαίτησαν παραμονή του Μουντιάλ να απολυθεί ο προπονητής τους Τάις Λίμπρεχτς. Η ομοσπονδία υπάκουσε και στη θέση του μετέπειτα προπονητή του Ολυμπιακού έφερε τον Λέο Μπενάκερ. Ομως κι αυτός δεν έγινε αποδεκτός γιατί απώτερος στόχος των ποδοσφαιριστών ήταν η πρόσληψη του Γιόχαν Κρόιφ.  Το 1994 ο Ρίουντ Γκούλιτ συγκρούστηκε με τον τότε προπονητή Ντικ Αντβοκάατ, επίσης παραμονή του Μουντιάλ, και ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την εθνική ομάδα.Στο Euro 96 στάλθηκε σπίτι του ο Εντγκαρ Ντάβιντς γιατί άσκησε κριτική στον προπονητή του Γκους Χίντινκ για την επιλογή του να μην τον χρησιμοποιήσει στο ματς με την Ελβετία. Το 2008 αποσύρθηκε από την Εθνική ο Κλάρενς Ζέεντορφ μετά τη σύγκρουσή του με τον προπονητή Μάρκο φαν Μπάστεν. Ακολούθησε νέα σύγκρουση, αυτή τη φορά μεταξύ του Ρόμπιν φαν Πέρσι και του Γουέσλι Σνάιντερ για ένα μαρκάρισμα στην προπόνηση. Το επόμενο επεισόδιο αναμένεται στα γήπεδα της Βραζιλίας…