Με τσιγάρα βαριά μια βουτιά στα βαθιά

Ιλαρίωνος οσίου, σου λέει, σήμερα!  Μεγάλη ημέρα! Που αν ήταν στο χέρι μου, θα την καθιέρωνα ως εθνική γιορτή. Διότι εγώ το Ιλαρίων το συνδέω με το ιλαρός – και τούμπαλιν – κι ας μου περισσεύει ένα λάμδα στο στόμα. Θα το φτύσω και θα έρθουμε ίσα βάρκα, ίσα πανιά. Ιλαρότης που λες, κουμπάρε μου. Παντοδύναμη και απαστράπτουσα γιατί, σαν τη βλακεία με την οποία ούτως ή άλλως φλερτάρει, είναι ακατανίκητη. Στέκουν όλοι αυτοί μπροστά από τους προβολείς – του τηλεοπτικού, του έντεχνου, του εμπορικού, του λαϊφσταϊλίστικου ημίφωτος – τόσο ευτυχείς που υπάρχουν, τόσο χαμογελαστοί μέσα στον καθρέφτη της αμετροέπειάς τους, που ενίοτε θέλω να τους χειροκροτήσω. Αυτή η αναγωγή του ασήμαντου σε σημαντικό με καλβινιστικές διαδικασίες, αυτές οι κυβιστήσεις και ανακυβιστήσεις για να επανέλθει το απολωλός πρόβατο στο μαντρί της πολιτικής ορθότητας με συνεπαίρνουν. Είπε, λέει, ο Γιώργος Λιάγκας (φωτογραφία) ότι ο Αντώνης Ρέμος έκανε αρπαχτή στην Αμερική (που έκανε!) και ξεκίνησε ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Και αφού η ανάλυση της έννοιας «αρπαχτή» έφερε το Δικαστήριο της Χάγης και το Συμβούλιο της Ευρώπης προ των ευθυνών τους (όσο διαβάζετε αυτές τις γραμμές νομίζω ότι χτυπάει και το πορτόφυλλο του CERN), προχωράμε και στη νέα Συμφωνία της Γιάλτας. Γιατί, σου λέει, θα συναντηθούν στην ταβέρνα της Τασίας στο Φισκάρδο οι δύο πόλοι (Λιάγκας, Ρέμος) και θα δοθούν εξηγήσεις. Στην δε ιστορία το γεγονός θα καταγραφεί ως «Μονομαχία στο Ελ Φισκάρδο». Για το αν θα χαραχθούν νέα σύνορα δεν είμαι σίγουρος. Γι’ αυτό που είμαι σίγουρος είναι ότι θέλω να χορεύω και να κάνω εμετό – όπως τραγουδούσε και ο Σαββόπουλος.

Και καλά ο Λιάγκας! Πρέπει να κρατήσει και τα μπόσικα του καναλιού στο οποίο δουλεύει και με το οποίο συνεργάζεται και ο Ρέμος. Ο Λάκης; Ο Λάκης Γαβαλάς των αισθήσεων και των παραισθήσεων; Σε ποιον έχει να απολογηθεί και τρέχει από μικρόφωνο σε μικρόφωνο να μαζέψει το σχόλιό του για τη Ρούλα Κορομηλά, ότι, είναι δηλαδή πολύ μεγάλη πια για τηλεόραση. Δεν κατάλαβα, γιατί πρέπει η Κορομηλά να είναι στο απυρόβλητο; Γιατί, λέει, έχει γράψει ιστορία. Ακόμη καλύτερα δε και γεωγραφία. Μια χαρά έχει χαρτογραφημένο το πάλαι ποτέ κραταιό βασίλειο της ουτοπίας του οποίου ηγούνταν. Και τώρα θα πρέπει να τη σεβαστώ; Για ποιον λόγο, κουμπάρε μου; Εγώ δεν σέβομαι κανέναν που δεν σέβεται τον εαυτό του. Αυτά τα καλβινιστικά που ήξερες να τα ξεχάσεις. Από τους τηλεκαλβίνους, προτιμώ τους τηλεκανίβαλους!

Ιλαροτήτων συνέχεια και θα τις κρεμάσω όλες σαν φαναράκια στο δέντρο της γνώσης του καλού και του κουλού. Ενα καλοκαιρινό, σαν χριστουγεννιάτικο, δέντρο να μας κρατάει σκιά στην παραλία. Από ένα κλαδάκι θα κρεμάσω τη Δήμητρα Ματσούκα που βαρέθηκα να διαβάζω δηλώσεις της ότι βαρέθηκε να ασχολούνται με την προσωπική της ζωή. Κουμπάρε μου, αν δεν αποδεχτείς το κάρμα σου, πάντα σε πόλεμο με τον εαυτό σου θα είσαι. Να, σε ένα άλλο κλαδάκι και η τραγουδίστρια Τάμτα που δηλώνει για να μας εντυπωσιάσει ότι εκείνη δουλεύει για να ζήσει. Ενώ εμείς οι υπόλοιποι δεν δουλεύουμε για να ζούμε; Α, ναι, ξεχάστηκα… Για να φυτοζωούμε. Αλλά καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Η μόνη ντροοπή είναι να τραγουδάει έτσι όπως τραγουδάει η Καλομοίρα (φωτογραφία) στην έναρξη του φιλικού αγώνα της Εθνικής με τη Νιγηρία τον Εθνικό Υμνο, με λάθος λόγια μεν, προσέγγιση δε σαν να τραγουδάει το «My secret ombination». Στο πιο δραματικό και στομφώδες.