Ελληνας να τον πιεις στο ποτήρι

Στις άτυπες «βίβλους» της επικοινωνίας και του μάρκετινγκ λέγεται ότι για να καθιερωθεί μία μόδα δεν αρκεί να την επινοήσουν χίλια άτομα στον ίδιο τόπο. Φτάνουν δέκα σε διαφορετικά μέρη το καθένα. Εξάλλου η τάση χαρακτηρίζεται ως προϊόν συγκλίσεων, όχι ελιτισμού.

Πάντως δεν θα μάθουμε ποτέ αν, στην προκειμένη περίπτωση, αυτοί οι 10, 20, 30, από τη Μόσχα μέχρι το Μπουένος Αϊρες και από τη Σαγκάη μέχρι τη Σλοβακία, ήταν κάποιοι «εγκέφαλοι» της βιομηχανίας ποτών ή κάποιοι τύποι που βαρέθηκαν τη γευστική μονοτονία της μπάρας. Το εμπορικό γεγονός είναι ότι η μόδα των κοκτέιλ ήρθε, σε παγκόσμια κλίμακα, για να αναζωπυρώσει μια αγορά που έφθινε λόγω οικονομικής κρίσης και να ανανεώσει τις γευστικές ανησυχίες του πελάτη. Χαϊδεύοντας συγχρόνως το απωθημένο του επαΐοντος. Αν πριν από μερικά χρόνια οι περισσότεροι μιλούσαμε ως σεφ, τώρα θέλουμε να μιλάμε και ως μπαρτέντερ. Οχι μπάρμαν! Ο όρος ανήκει σε άλλη εποχή…

Στις μέρες μας, ειδικά μετά τη μόδα των κοκτέιλ που απαιτεί και γνώση και ταλέντο, λέγεται μπαρτέντερ ή μιξόλοτζιστ, είναι γητευτής μειγμάτων και ιχνηλάτης γεύσεων και επιστρατεύει φυσική, χημεία, τεχνικές μοριακής γαστρονομίας. Αλλά και την προσωπική του φιλοδοξία, αφού από κομπάρσος αναβαθμίστηκε σε πρωταγωνιστή του μπαρ. Πάντως το παιχνίδι παίζεται πλέον όχι μπροστά αλλά πίσω από την μπάρα. Και μάλιστα σε επίπεδο παγκόσμιων διαγωνισμών. Οι τάσεις και οι μόδες θέλουν βραβεία για να καθιερωθούν.

Ο μεγαλύτερος και πιο δημοφιλής σχετικός θεσμός σε όλον τον κόσμο είναι το World Class που στα έξι χρόνια της λειτουργίας του έχει εκπαιδεύσει περισσότερους από 17.000 μπαρτέντερ απο πενήντα χώρες και έχει βέβαια αναδείξει, μέχρι στιγμής, τους πέντε καλύτερους παγκοσμίως. Ενας μάλιστα από αυτούς είναι ο εκ Θεσσαλονίκης Αριστοτέλης Παπαδόπουλος. Ο φετινός έλληνας νικητής θα εκπροσωπήσει τη χώρα στον παγκόσμιο τελικό του World Class που θα γίνει τον Ιούλιο στη Βρετανία. Και είναι ο Τεό Σπυρόπουλος που όσοι Αθηναίοι έχουν αναγάγει την Πλατεία Ειρήνης σε hot spot θα τον ξέρουν πιθανώς από το μπαρ Tailor Made.

Για να φτάσει στην πρωτιά ξεχώρισε από περίπου 150 μπαρτέντερ που συμμετείχαν στον διαγωνισμό για να επιλεγούν οι δώδεκα φιναλίστ και να καταλήξουν στην τελική τετράδα. Στη διάρκεια της δοκιμασίας έφτιαξε, μεταξύ άλλων, κοκτέιλ (με ουίσκι Cardhu 15 ετών, καραμελωμένο φρέσκο ανανά με ελάχιστο τσίλι, σιρόπι πικραμύγδαλο, χυμό φρέσκου λεμονιού και λίγες σταγόνες aromatic bitters) που να ταιριάζει με γλυκό (σοκολάτα με αλατισμένη καραμέλα από τον σεφ Νίκο Καραθάνο), έφτιαξε επίσης μέσα σε οκτώ λεπτά έξι κοκτέιλ (Negroski, Martinez, Dry Μartini, Vesper Martini, Spiced Daquiri και Βloody Mary) και άλλο ένα με υλικά που του δόθηκαν την τελευταία στιγμή.

Ο Τεό είναι στη δουλειά περίπου 10 χρόνια και έζησε αυτή τη μετάλλαξη του μπάρμαν σε μπαρτέντερ «λόγω νέων τάσεων, μόδας αλλά και επαγγελματισμού στον χώρο» όπως λέει ο ίδιος. Ωστόσο δεν νομίζει ότι το επάγγελμά του χρειάζεται σταρ πίσω από την μπάρα. «Βρισκόμαστε εκεί για να κάνουμε τον κόσμο να περάσει καλά. Χρειαζόμαστε λοιπόν ανθρώπους».

«Παιδικές ασθένειες» της συγκεκριμένης μόδας θεωρεί την αμάθεια, το κυνήγι του γρήγορου πλουτισμού και τη μαζικότητα που παράγει προκατασκευασμένα κοκτέιλ ή κάποια που γίνονται σε γρανιτομηχανές ή ακόμα και έτοιμες μείξεις στις οποίες προσθέτεις πάγο. Στον αντίποδα βρίσκονται τα λεγόμενα signature cocktail, δηλαδή αυτά που σερβίρει αποκλειστικά κάποιο μαγαζί και αποτελούν κάτι σαν ταυτότητά του. Το πιο… απίθανο που του έχουν ζητήσει; Ενα βαρύ κοκτέιλ χωρίς αλκοόλ! Και στην ερώτηση αν το επάγγελμά του είναι ερωτικό απαντά άμεσα : «Σαφώς!».

Το σοφιστικέ κοκτέιλ Dinner with Mr Suzuki που του χάρισε το πρώτο βραβείο.
Η συνταγή: Βάζουμε σε σιφόν γάλα σόγιας, σάκε, Johnnie Walker Platimum Label, αμπούλα κρέμας.
Στο σέικερ ανακατεύουμε: 50 ml Tanqueray No Ten, 10 ml σιρόπι ζάχαρης, 20 ml χυμό Yuzu, 15 ml σιρόπι από λίτσι, ένα λίτσι  και 15 ml χυμό λεμονιού. Στον πάτο ενός ευρύχωρου κολονάτου ποτηριού σχηματίζουμε με το σιφόν ένα στρώμα αφρού και προσθέτουμε, σουρώνοντάς το, το περιεχόμενο του σέικερ