Υλικό για τον Σπρίνγκστιν

Ενα εντυπωσιακό καστ δεσπόζει στο εξαιρετικό φιλμ του Σκοτ Κούπερ, ενώ οι ταινίες εξακολουθούν να στοιβάζονται στις αίθουσες.

«Σκουριασμένη πόλη»: Με το που εγκαταστάθηκαν στην αμερικανική γη, οι πρώτοι βρετανοί άποικοι έφεραν μαζί τους και την παράδοση της αφήγησης, μαζί με τα τραγούδια που είχαν μάθει στην Ευρώπη. Και καθώς η ζωή στα Απαλάχια Ορη δεν ήταν και τόσο ρόδινη, η μουσική ήρθε να διαφυλάξει τις απαραίτητες ισορροπίες – η θλίψη αυτή έπρεπε κάπως να εκφραστεί και η κάντρι μουσική γεννήθηκε απ’ αυτήν ακριβώς την ανάγκη.

Ο Σκοτ Κούπερ δεν είναι γνωστός στους έλληνες σινεφίλ – αν και θα ‘πρεπε καθώς ήταν αυτός που υπέγραψε το «Crazy Heart», όπου ο Τζεφ Μπρίτζες ενσάρκωνε ένα αστέρι της κάντρι, κερδίζοντας και ένα Οσκαρ α’ ανδρικού ρόλου (αδιανόητη η «εξορία» του φιλμ στα ράφια των βιντεοκλάμπ). Και η «Σκουριασμένη πόλη», η νέα του δουλειά, μπορεί να έχει – σε επίπεδο πλοκής – ελάχιστη σχέση με τη μουσική, είναι όμως στημένη σαν κάντρι μπαλάντα: μελαγχολική, ράθυμη και κυρίως μοναχική.

Ο Κρίστιαν Μπέιλ ενσαρκώνει εργάτη σε μακρινή, βιομηχανική πόλη. Ο αδελφός του (Κέισι Αφλεκ), βετεράνος του Ιράκ, προσπαθεί μάταια να επανενταχθεί σε μια χώρα για την οποία (ματαίως) πολέμησε. Μια κακιά στιγμή, που λένε, οδηγεί τον πρώτο στη «στενή», ενώ εμείς βρισκόμαστε ακόμη στα πρώτα λεπτά της ταινίας που, ουσιαστικά, αρχίζει με την αποφυλάκισή του. Εκεί που ανακαλύπτουμε πως ο πατέρας του έχει πεθάνει, και η κοπέλα του τον έχει εγκαταλείψει – σύντομα, δε, θα έρθει αντιμέτωπος με μία ακόμη απώλεια, που θα πυροδοτήσει την οργισμένη του αντίδραση, απουσία νόμου και κράτους. Σοβαρά, ο Μπρους Σπρίνγκστιν θα μπορούσε να γράψει μια τραγουδάρα βασισμένος εδώ.

Και όπως ακριβώς συμβαίνει στα καλύτερα άλμπουμ του (σαν το «Nebraska», για παράδειγμα), πίσω από τη φαινομενική απλότητα της αφήγησης, ξεπροβάλλει το ταξικό πλέγμα που ορίζει την τραγωδία, όπου οι τελευταίοι τροχοί της αμάξης καλούνται να υπερασπιστούν μια χώρα που τους έχει ξεγραμμένους από τη γέννα. Κάποιες στιγμές, μάλιστα, στρέφουν το όπλο ο ένας στον άλλο. Μόνο που και οι δυο τους, οι «παράνομοι» και οι «καλοί», ισορροπούν μόλις και μετά βίας σ’ έναν κώδικα ηθικής που θα διαφυλάξουν με τη ζωή τους. Αυτή είναι και η μόνη επιλογή που τους έχει επιτραπεί.

Βαθμοί: 7

Ονειρικό animation
«Πέρα από το όνειρο»: Η Ρόμπιν Ράιτ (στον ρόλο τής… Ρόμπιν Ράιτ) κάνει μια παράξενη συμφωνία με έναν αμερικανό παραγωγό: συμφωνεί να… σκαναριστεί εξ ολοκλήρου και, ξαφνικά, βρίσκεται παγιδευμένη σε ένα καρτουνικό σύμπαν, παρέα με άλλες σπουδαίες προσωπικότητες που εξορίστηκαν οικειοθελώς για να διαφυλάξουν το αιώνιο του μύθου τους. Αισθητικά πρόκειται για ένα ιδιοφυές σχόλιο πάνω στη ματαιοδοξία, βασισμένο μάλιστα σε βιβλίο του Στάνισλαβ Λεμ. Σεναριακά χάνει λίγο τον μπούσουλα από τη μέση και μετά – αλλά η αλήθεια είναι πως το παραβλέπεις χάριν του θεάματος. 
Βαθμοί: 7

Ο Τομ Κρουζ επιστρέφει
«Στα όρια του αύριο»: Σε έναν πόλεμο του μέλλοντος όπου οι εξωγήινοι μας την πέφτουν για άλλη μια φορά, ένας στρατιώτης βρίσκεται παγιδευμένος σε μια χρονική δίνη: ζει την ίδια ημέρα ξανά και ξανά. Από τη λύση στο αίνιγμα αυτό κρέμεται και η τύχη της ανθρωπότητας, σε μια καλογυρισμένη (ο σκηνοθέτης Νταγκ Λάιμαν είναι ικανότατος) περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, μ’ έναν Τομ Κρουζ που αποδίδει αυτά που απαιτούνται από αυτόν, παίζοντας ξανά έναν ήρωα με κύριο χαρακτηριστικό την αυταπάρνηση. Δίπλα του η πεντάμορφη Εμιλι Μπλαντ. Σε 3D, παρακαλώ. 
Βαθμοί: 6

Ολα είναι μοναξιά
«Τα δεσμά του Διαβόλου»: Το 1993 τρία οκτάχρονα αγόρια δολοφονούνται. Εναν μήνα μετά τρεις νεαροί συλλαμβάνονται – όλοι τους οπαδοί του death metal και άκρως αντικοινωνικοί. Φυσικά και η αστυνομική ίντριγκα θα μπορούσε να στηρίξει ένα συμπαθές θρίλερ, ο Ατόμ Εγκογιάν που υπογράφει όμως εστιάζει στη μοναξιά και στη σχεδόν καταπιεσμένη ανάγκη για επικοινωνία αυτών των παιδιών, μέσω μιας λεπτεπίλεπτης αφήγησης που «αγκαλιάζει» όλη αυτή την οδύνη με τρυφερότητα. Οι ερμηνείες (Κόλιν Φερθ, Ριζ Γουίδερσπουν) απαιτητικές, ο σκηνοθέτης όμως παγιδεύεται ανάμεσα στην αστυνομική ίντριγκα (που τον ενδιαφέρει ελάχιστα) και στην αισθαντική εσωστρέφεια. 
Βαθμοί: 5

Τηλεοπτικού στυλ
«Ιβ Σεν Λοράν»: Δύο ταινίες γυρίστηκαν φέτος με ήρωά τους τον σπουδαίο σχεδιαστή μόδας (εδώ τον ενσαρκώνει ο Πιερ Νινέι) και τούτη εδώ είναι η πιο αδιάφορη. Ξεκινώντας από το Παρίσι του 1957 μέχρι τα χρόνια της μεγάλης παρακμής του, το φιλμ του Τζαλίλ Ασπέρ τρέχει βιαστικά από το ένα ξέφρενο πάρτι στο άλλο όπου εντέλει προκύπτει κάτι εντελώς αναπάντεχο: τόσοι απελευθερωμένοι χαρακτήρες και τόσα ναρκωτικά σε μια ταινία τόσο μικροαστικά τηλεοπτική! 
Βαθμοί: 3

Γαλλικά αστειάκια
«Θεέ μου, τι σου κάναμε;»: Ενα παραδοσιακό ζευγάρι της μεσοαστικής γαλλικής κοινωνίας έχει τέσσερις υπέροχες κόρες. Οι τρεις από αυτές έχουν ήδη ξένους γαμπρούς. Και η τέταρτη τους παρουσιάζει έναν Αφρικανό – οδηγώντας τους στην απόγνωση! Γαλλικό γιγαντιαίο εμπορικό σουξέ, με σενάριο που θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση μιας… αντιρατσιστικής ταινίας με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα (αν ζούσαμε ποτέ σε ένα τέτοιο σύμπαν), διαθέτει μόλις δυο-τρία πετυχημένα αστεία και διακωμωδεί τις αυταρχικές συμβάσεις της πολιτικής ορθότητας. Ε, δεν αρκούν αυτά. 
Βαθμοί: 3