Το Ποτάμι και τα ψάρια του: Αιχμές για τη δημοκρατική λειτουργία του κόμματος…

Πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν ευαγγελίζεται Το Ποτάμι – όμως σύννεφα βγαλμένα από το βαθύ κομματικό παρελθόν σκιάζουν ήδη τον μετεκλογικό του ορίζοντα. Χθες, εκδηλώθηκε η πρώτη ανοιχτή εσωκομματική αντιπαράθεση με ένα παραιτηθέν στέλεχος να εξαπολύει μύδρους για τον τρόπο που οργανώνεται το νέο κόμμα και να εκφράζει υπαινιγμούς για τη δημοκρατική του λειτουργία.

«Για τα ψάρια γνωρίζω τρία πράγματα: έχουν βραχεία μνήμη, στόμα έχουν και μιλιά δεν έχουν. Υπάρχουν ψάρια σαρκοβόρα. Κολυμπώντας στο δικό μας ποτάμι, ομολογώ ότι συνάντησα και τα τρία είδη». Τάδε έφη Δημήτρης Παπαδημητριάδης, ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής. Μέχρι το βράδυ των εκλογών ο Παπαδημητριάδης ήταν ένας από τους συντονιστές των εθελοντών μελών του Ποταμιού. Οργάνωνε δηλαδή τη βάση του νέου κόμματος μέσω Διαδικτύου. Παρά τον αρχικό ενθουσιασμό του, σταδιακά άρχισε να βλέπει πράγματα που δεν του άρεσαν.

Χθες λοιπόν ανήρτησε στο Διαδίκτυο ένα «κατηγορώ» κατά του κόμματος, υπό τον τίτλο «Το Ποτάμι που θα μάθει να ακούει». Πριν φτάσει να δημοσιοποιήσει τις ενστάσεις του είχε στείλει, όπως λέει, μια επιστολή σε περίπου 50 ανθρώπους του Ποταμιού, ανάμεσά τους και οι 42 υποψήφιοι ευρωβουλευτές. Υποστηρίζει ότι δεν έλαβε ποτέ απάντηση.

Ο πιο δηλητηριώδης υπαινιγμός που αφήνει αφορά τον αριθμό των μελών και διατυπώνεται ως ερώτηση στο κείμενό του: «Πώς υπερδιπλασιάστηκαν σε 6.800 τα μέλη μας (σύμφωνα με πρόσφατη δημόσια ανακοίνωση), από 3.000 (διαχειριζόμουν προσωπικά τις λίστες μέχρι τις εκλογές) πριν από τη δεκαήμερη παράταση;» (Η καταληκτική ημερομηνία εγγραφής μελών ήταν 20/5, αλλά έδωσαν παράταση μέχρι το τέλος Μαΐου).  

«Η ροή» λέει, «που είχε η είσοδος εθελοντών μέχρι τις 25 Μαΐου δεν δικαιολογεί διπλασιασμό των μελών μας. Ούτε το 6,6%». Από τη Σεβαστουπόλεως δεν επιθυμούν να απαντήσουν στις κατηγορίες του. «Δεν δίνουμε συνέχεια στο θέμα» λένε.

Ο Παπαδημητριάδης προσπαθώντας να περιγράψει τι μεσολάβησε μεταξύ των πρώτων ενθουσιωδών κειμένων που έγραψε για Το Ποτάμι και της χθεσινής «καταγγελίας» του, θυμίζει τα σποτάκια της πρώτης φοράς και δράττεται της ευκαιρίας να μιλήσει με όρους ερωτικής σχέσης. Ηταν άλλωστε, λέει, η πρώτη φορά που συμμετέχει σε κόμμα. «Αλλο πράγμα όταν ερωτεύεσαι σφόδρα κάτι καινούργιο, που σε γοητεύει κι άλλο αφού περάσει καιρός και αρχίσουν να βγαίνουν στην επιφάνεια ζητήματα του αν ταιριάζεις. Μπαίνεις σε στάτους διαπραγμάτευσης. Αν μου κάνεις, αν σου κάνω…».

«Οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς να ερωτάται η βάση» λέει στα «ΝΕΑ». Φέρει ως παράδειγμα το πιο ανώδυνο: την επιλογή της τοποθεσίας όπου θα διεξαχθεί το ιδρυτικό συνέδριο. Υποστηρίζει ότι παρακολουθώντας ακόμη πολλά από τα groups στο facebook, που ο ίδιος δημιούργησε, «υπάρχει μεγάλη αντίδραση για τη Θράκη. Επειδή πολλοί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να ταξιδέψουν μέχρι εκεί».

Πιστεύει δε ότι η εν λόγω επιλογή καλλιεργεί εκ των πραγμάτων ανισότητα στην εκπροσώπηση. Η Βόρεια Ελλάδα π.χ., λέει, θα έχει ευκολότερη πρόσβαση. Ομως δεν μένει εκεί. «Οι μισοί σύνεδροι θα είναι ex officio, αριστίνδην» επισημαίνει και διερωτάται κατά πόσο οι όποιες αποφάσεις θα λάβει αυτό το καταστατικό συνέδριο θα είναι αποτέλεσμα πραγματικής εσωκομματικής δημοκρατίας.

Περί διαφορετικότητας
Με την κίνησή του, ο Δημήτρης Παπαδημητριάδης θέλει, σημειώνει, να θέσει μια ερώτηση: «Τι κόμμα θέλουμε;». Αυτή κατά την άποψη του είναι μια ερώτηση που πρέπει να τεθεί στη βάση. Αρχηγοκεντρικό; Αμεσοδημοκρατικό; «Πουλήσαμε τη διαφορετικότητά μας (σ.σ.: εννοεί από τα λεγόμενα παλαιά κόμματα) σε όλη την προεκλογική περίοδο αλλά μπορούμε να την προσφέρουμε τελικά;» συμπληρώνει. Ο ίδιος πάντως, αν εκλεγεί από την «τοπική» του, θα δώσει το «παρών» στο συνέδριο.