Ιστορίες έρωτα και ευνουχισμού

Αν δεν ήξερες, νόμιζες ότι γίνεται κάποια γιορτή στην Πειραιώς 260. Πρόσωπα οικεία, άνθρωποι που τους γνωρίζεις φυσιογνωμικά από πολλά χρόνια ήταν εκεί, με το εισιτήριο στο χέρι. Μέχρι τις εννιά, υπήρχαν ουρές στα εκδοτήρια. Τα χαμόγελα, οι ευχές για «καλό καλοκαίρι» – ήταν βλέπετε και πρωτομηνιά –  δεν έλειπαν μαζί με την προσμονή για ένα καλοκαίρι με μεγάλο πρόγραμμα χαμηλού προϋπολογισμού.

Αλλοι ήταν για τη «Ραμόνα» με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, άλλοι για την περφόρμανς της Μαριάννας Καβαλλιεράτου. Κι άλλοι – όπως εμείς – για την καινούργια δουλειά του Γιάννη Καλαβριανού «Αβελάρδος και Ελοΐζα». Ηταν η πρώτη βραδιά του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών.

Μέσα στον γεμάτο χώρο Δ δεσπόζουν πάγκοι – 17 στη σειρά – σαν στασίδια καθολικής εκκλησίας. Στο βάθος δυο καμπάνες. Υμνοι πλημμυρίζουν τον χώρο. Και η Ελένη Κοκκίδου – η αφηγήτρια της ιστορίας –  εμφανίζεται με τη βαριά της φιγούρα ντυμένη με βελούδο να σέρνει αργά μια καμπάνα και να λέει τις πρώτες ατάκες της ιστορίας ενός δυνατού και «αμαρτωλού» έρωτα. «Τι ευτυχία όταν οι ψυχές σμίγουν, όταν ο έρωτας είναι νόμος της φύσης».

Η ιστορία αρχίζει να ρέει. Ο διάσημος καθηγητής Πέτρος Αβελάρδος (Γιώργος Γλάστρας) έχει ήδη σκανδαλίσει την κοινωνία του Παρισιού με τις θέσεις του – ανατρέπει το «πίστευε και μη ερεύνα» – όταν αναλαμβάνει την εκπαίδευση μιας χαρισματικής 16χρονης μαθήτριας, της Ελοΐζας Φιλμπέρ (Χριστίνα Μαξούρη).

ΚΑΙ ΓΥΜΝΟ. Το πνεύμα τους παίρνει φωτιά. Και τα σώματα δεν αργούν να ακολουθήσουν. Τα 22 χρόνια που τους χωρίζουν δεν είναι αρκετά για να εμποδίσουν τον θυελλώδη – που θα εκφραστεί και με γυμνό επί σκηνής – έρωτά τους. Εκείνο όμως που εμποδίζει τους θεατές να τον παρακολουθήσουν είναι ο κακός ήχος. Οι ατάκες του καλογραμμένου από τον σκηνοθέτη κειμένου – «ο θάνατος είναι ολέθριος, μα πιο ολέθρια είναι η ζωή» –  χάνονται και μαζί και η μαγεία που δημιουργούν εκτός των άλλων οι φωτισμοί.

Το δράμα κορυφώνεται όταν ο κηδεμόνας της Ελοΐζας από λάθος πιστεύει ότι ο Αβελάρδος την έκλεισε σε μοναστήρι και για να τον εκδικηθεί βάζει ανθρώπους του να τον ευνουχίσουν. Ο πληγωμένος δάσκαλος ζητά από την αγαπημένη του να αποσυρθεί από τα εγκόσμια παρά τη θέλησή της και εν συνεχεία μονάζει και ο ίδιος.

Η ιστορία δεν απέχει πολύ από αρχαία τραγωδία, εξού και ο λευκοντυμένος Χορός που παραπέμπει σε παπαδοπαίδια και καλείται να σπάσει το βαρύ κλίμα αγγίζοντας τα όρια του κωμικού. Το ζευγάρι ανταλλάσσει διά βίου επιστολές. Πόνου και πικρίας, από μια γυναίκα που της επιβλήθηκαν επιλογές άλλων. Προσηλωμένες στις θρησκευτικές αρχές, από έναν άνδρα που πληγώθηκε καθώς τις μαχόταν. «Ολα στην ώρα τους γίνονται, μα τόσο λάθος», έλεγε αποχαιρετώντας μας η αφηγήτρια, ενώ το χειροκρότημα επιβράβευσε τις προφανώς καλές προθέσεις των συντελεστών.