Οι κατάρες που μας βολεύουν

Εύχρηστο μαξιλάρι η δικαιολογία τελικά. Κατάλληλο για κάθε είδους άλγος, για κάθε λάθος, για οτιδήποτε μας πόνεσε, πέρασε κι έφυγε… Ξαπλώνεις πάνω στη δικαιολογία, χαμηλώνεις τα βλέφαρα και αποκοιμιέσαι με το πρόβλημα να σου πυρπολεί τα όνειρα.

Η πρόσφατη δικαιολογία που ακούστηκε, που γράφτηκε, που αναλύθηκε ήταν η «κατάρα». Η κατάρα του Μπέλα Γκούτμαν που κρατάει χρόνια πολλά δεμένη την Μπενφίκα με τους ευρωπαϊκούς εφιάλτες της. Η κατάρα που εμφανίζεται πάντα στα τελευταία δευτερόλεπτα, σαν φάντασμα, στους τελικούς της Ατλέτικο και της κλέβει τη δόξα. Η κατάρα των Ολλανδών που τους έχει αφήσει μαραμένες τουλίπες, να πενθούν για τρεις χαμένους τελικούς σε Μουντιάλ… Η κατάρα του Γιάννη Ιωαννίδη που είτε final four είναι είτε… final two το φινάλε θα τον βρει μόνο και ηττημένο.

Το βολικό μαξιλάρι της «κατάρας» προσφέρει ύπνο ασφαλή από τις Ερινύες, όχι όμως από την πραγματικότητα που σαν παγωμένο νερό σε λούζει όταν αποκοιμηθείς για τα καλά και σε λαχταράει…

Κάποτε-κάποτε πρέπει να δούμε την πραγματικότητα στα μάτια και να καταλάβουμε γιατί η «κατάρα» χτυπάει αυτούς τους συγκεκριμένους και αποφεύγει τους άλλους…

Ετσι είναι, όπως όταν επιστρέφεις από ταξίδι μακρινό κι ανοίξεις παλιά κασέλα κλειδωμένη από καιρό και βρεις κουρέλια τα ρούχα που κάποτε σε στόλιζαν και μόνο το άρωμα της απουσίας της παλιάς ορμής ζωντανό, τότε διαισθάνεσαι, νιώθεις πως η «κατάρα» που σε χτύπησε ήταν απλά τα λάθη και οι παραλήψεις σου.

Γιατί, Ντιέγκο Σιμεόνε, αγωνίστηκες λάθος κόντρα στη Ρεάλ! Είχες απέναντί σου μια Βασίλισσα και φέρθηκες σαν να αντιμετώπιζες την πρώτη τυχούσα επαίτιδα της Ευρώπης. Εβαλες στον αγώνα τον τραυματισμένο Ντιέγκο Κόστα για ελάχιστα λεπτά. Γνώριζες και αν όχι, όφειλες να το γνωρίζεις πως η τελευταία μάχη του πολέμου θέλει άνδρες δυνατούς. Η εποχή των Ελ Σιντ είναι για τον κινηματογράφο, όχι για τα γήπεδα! Ο Κόστα απήλθε άκαπνος, το γούρι (αν το έκανες για αυτό) δεν έπιασε και έμεινες δίχως βοήθειες. Και προηγήθηκες, Ντιέγκο Σιμεόνε, και αντί να λυγίσεις σίδερα προσπαθώντας να κρατήσεις τους συμπολίτες σου μακριά από τη γειτονιά σου, τι έκανες; Τους άφησες να προκαλούν έξω από την πόρτα σου. Δεν ήταν λοιπόν η κατάρα, ήταν η ανεπάρκεια που έδειξες, Ντιέγκο Σιμεόνε, στο δύσκολο παιχνίδι της ζωής σου.

Δεν είναι η κατάρα, φίλοι Ολλανδοί, που σε τρεις τελικούς Μουντιάλ έχετε πρώτοι ανέβει στο βάθρο για να πάρετε τα αναμνηστικά μιας συντριβής και να κατέλθετε βιαστικά κάνοντας τόπο στους Παγκόσμιους Πρωταθλητές, Γερμανούς, Αργεντινούς, Ισπανούς. Είναι η ανεπάρκειά σας στα δύσκολα. Ο φόβος, η ατολμία, η έλλειψη πάθους. Το πάθος που δεν είχατε, Οράνιε, σας στέρησε το να δώσετε ηχηρό χαστούκι στον Βιντέλα. Το πάθος που δεν έχετε στα γονίδιά σας, σας κράτησε πίσω από τον Μπεκενμπάουερ και την παρέα του, σας έκανε ταύρους απέναντι σε έμπειρους ταυρομάχους στην αρένα της Νότιας Αφρικής. Δεν είναι η κατάρα, Ολλανδοί, είναι η μικρή ψυχή σας για τα μεγάλα.

Και ο νεκρός Γκούτμαν βλέπει από ψηλά, ακούει για κατάρες και άλλα συναφή και γελάει σίγουρα. Η Μπενφίκα δεν μπόρεσε και δεν μπορεί γιατί το σύμπλεγμά της απέναντι σε κάθε αντίπαλο την κρίσιμη στιγμή τής δένει τα πόδια. Το σύμπλεγμα και όχι η κατάρα. Η φλόγα εκείνη που θα κάψει στο πέρασμά της τον εχθρό σβήνει στα δύσκολα και γίνεται στάχτη, έρμαιο στο φύσημα του αέρα.

Και συ, Γιάννη Ιωαννίδη, όταν θα καταλάβεις γιατί σε τόσους τελικούς έπαιξες και έχασες, θα έχεις κερδίσει τουλάχιστον ένα ψήγμα αυτογνωσίας. Μεγάλη νίκη!

Καθώς περνούν τα χρόνια πληθαίνουν οι κριτές που σε καταδικάζουν. Το μαλακό μαξιλάρι της δικαιολογίας για τα λάθη σου αρχίζει και σκληραίνει και ο ύπνος σου χαλάει.

«Κατάρες» δεν μπαίνουν στα σπίτια μας αν δεν τους ανοίξουμε τις πόρτες…