Οταν θέλεις… μπορούν

Κάποιοι φούλαραν το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου τους με βενζίνη. Αλλοι, πάλι, πλήρωσαν τα αεροπορικά εισιτήρια για τα Χανιά ή προσφέρθηκαν να τους ξεναγήσουν σε μέρη όπου δεν είχαν ξαναβρεθεί. Υπήρχαν βέβαια και αυτοί που τους χάρισαν CD με μουσική για να ακούνε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, που τους κέρασαν τσίπουρα σε παραδοσιακές ταβέρνες ή που έστρωσαν καθαρά σεντόνια για να διανυκτερεύσουν στο σπίτι τους.

«Μακάρι να μπορούσα να το κάνω και εγώ» ήταν η πιο συνηθισμένη κουβέντα που άκουγαν ο Γιώργος Παπαδόπουλος, ο Νίκος Πανίδης, ο Πάρης Παρασκευαΐδης και ο Χριστόφορος Αμανατίδης. Τέσσερις παιδικοί φίλοι από την Κατερίνη οι οποίοι μέσα σε 13 ημέρες (1-13/5) όργωσαν την Ελλάδα απ’ άκρη σε άκρη με τη βοήθεια φίλων αλλά και αγνώστων που τους προσέγγισαν ακόμα και μέσω του facebook. Στόχος τους ήταν να δουν (ξανά) τις ομορφιές της χώρας, να τις φωτογραφίσουν, να τις βιντεοσκοπήσουν και να ανεβάσουν το υλικό που συγκέντρωσαν στο Διαδίκτυο. Το μήνυμα άλλωστε που θέλουν να περάσουν είναι πως η Ελλάδα «έχει πολλά μέρη για να ανακαλύψει κανείς. Αρκεί να την προτιμούμε και να μην επιλέγουμε μόνο το εξωτερικό για τα ταξίδια μας».

Μετακινήσεις, φαγητό και δραστηριότητες (ιστιοπλοΐα, κανό, παραπέντε) είχαν υπολογίσει πως θα τους στοίχιζαν περίπου 700 ευρώ το άτομο. Ωστόσο, χάρη στη βοήθεια που δέχτηκαν, δεν χρειάστηκε να βγάλουν από την τσέπη τους παραπάνω από τα μισά. «Ελπίζαμε να βρεθούν άνθρωποι που θα μας στηρίξουν, σε καμιά περίπτωση όμως δεν φανταζόμασταν ότι η ανταπόκριση θα ήταν τόσο μεγάλη» υποστηρίζει ο Γιώργος, που μαζί με τα υπόλοιπα τρία μέλη του «πληρώματος» δημιούργησαν, μήνες πριν από το ταξίδι, μια σελίδα στο facebook με τίτλο «Around Greece in 13 Days». «Θέλαμε με αυτόν τον τρόπο να μας γνωρίσει ο κόσμος και να μας παρακολουθεί». Τα πάνω από 3.800 likes που έχει συγκεντρώσει η σελίδα επιβεβαιώνει πως όλα πήγαν όπως επιθυμούσαν.

Στα Χανιά τους υποδέχτηκε ο Δημήτρης Μπουρμπάκης. «Πιστεύω στη φιλία. Είμαστε και εμείς 4-5 φίλοι που κάνουμε παρέα 30 χρόνια» είναι τα πρώτα λόγια του ιδιοκτήτη μιας τουριστικής κατοικίας στα Χανιά, στην οποία φιλοξένησε τους νεαρούς Βορειοελλαδίτες «δυστυχώς μόνο για μία βραδιά». «Ηθελα να μείνουν παραπάνω, να προλάβω να τους γυρίσω στα μέρη μας» λέει και εξηγεί πως έβαλε και αυτός το λιθαράκι του στο εγχείρημα. «Με το που άκουσα πως είναι φίλοι, είπα στην κόρη μου να μπει στο facebook και να τους βρει. Κλείσαμε την ημερομηνία που βόλευε το πρόγραμμά τους, δώσαμε ραντεβού στη Δημοτική Αγορά των Χανίων και μόλις έφτασαν τους πήγαμε κατευθείαν για φαγητό και τσικουδιές».

Η Θεσσαλονίκη, η Χαλκιδική, η Ξάνθη και η Αλεξανδρούπολη ήταν ορισμένοι από τους πρώτους σταθμούς της διαδρομής τους. Πέρασαν όμως και από την Κομοτηνή, την Εδεσσα, την Καστοριά, την Κέρκυρα και τα Σύβοτα. Οσο οι ημέρες περνούσαν, η πυξίδα τους έδειχνε νοτιότερα: Αθήνα, Αρχαία Ολυμπία, Καλαμάτα, Ναύπλιο, Σαντορίνη και Κρήτη. «Ξεκινήσαμε να διαμορφώνουμε το πρόγραμμα από τον Μάρτιο. Οταν αποφασίσαμε δηλαδή πως ήρθε η ώρα να υλοποιήσουμε την ιδέα που τριγυρνούσε στο μυαλό μας τα τελευταία χρόνια» σχολιάζει ο Γιώργος και διευκρινίζει πως δεν επισκέφτηκαν όλους τους τόπους που θα ήθελαν να δουν από κοντά. «Στις αρχικές μας σκέψεις η Ρόδος ήταν ένας από τους σταθμούς μας. Η μετακίνηση όμως ήταν χρονοβόρα και θα καθυστερούσε το υπόλοιπο ταξίδι. Αναγκαστικά προσαρμόσαμε το πρόγραμμά μας».

Για να κερδίσουν την ημέρα, ξυπνούσαν καθημερινά στις επτά το πρωί. Μία ώρα αργότερα βρίσκονταν ήδη καθ’ οδόν. Η «μάχη» με το ξυπνητήρι, η κούραση και οι πολλές ώρες οδήγησης – το κοντέρ του αυτοκινήτου τους έγραψε συνολικά 4.500 χιλιόμετρα – δεν ήταν οι μοναδικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Στη Χαλκιδική κόλλησε το αμάξι τους στην άμμο ενώ, όπως παραδέχονται, παρά τους χάρτες και τα GPS δεν ήταν λίγες οι φορές που χάθηκαν στους επαρχιακούς δρόμους.

Οι ευχάριστες στιγμές του ταξιδιού όμως ήταν σαφώς περισσότερες από τις δυσκολίες. Οπως για παράδειγμα η γνωριμία τους με έναν Κρητικό που τη δεκαετία του 1970 είχε κάνει και αυτός τον γύρο της Ελλάδας με οτοστόπ ή το ολονύχτιο γλέντι που στήθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη στο χωριό Ορμένιο του Εβρου. «Ηταν η δεύτερη βραδιά του ταξιδιού μας. Λίγο μετά τις 11 το βράδυ φτάσαμε στο Ορμένιο. Ενας κύριος μας κοιτούσε κάπως περίεργα. Το αυτοκίνητο ήταν γεμάτο αυτοκόλλητα και εμάς δεν μας είχε ξαναδεί στην περιοχή. Οταν τον προσεγγίσαμε και του εξηγήσαμε τι ακριβώς κάνουμε, μαζεύτηκε όλο το χωριό, φέρανε τσίπουρα και φαγητό και περάσαμε ένα ολόκληρο βράδυ μαζί τους εκεί που δεν το περιμέναμε» θυμάται ο Γιώργος. «Οι άνθρωποι είναι τελικά αυτοί που κάνουν την εμπειρία και όχι ο ίδιος ο τόπος» καταλήγει.