Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Το εκλογικό σύστημα ανέκαθεν στην Ελλάδα ήταν ένα εργαλείο για την αλλοίωση της λαϊκής θελήσεως.
Γυρίζοντας εξήντα χρόνια πίσω συναντούμε το περιβόητο τριφασικό σύστημα· σ’ άλλες περιοχές της Ελλάδας όπου ήταν δεδομένη η πρωτιά της Δεξιάς, το σύστημα ήταν πλειοψηφικό. Σ’ άλλες περιοχές όπου ήταν πιθανή η επικράτηση της Δεξιάς ήταν ενισχυμένη αναλογική. Στις περιοχές όπου η Δεξιά ήταν σίγουρα μειοψηφία το σύστημα λειτουργούσε ως απλή, απλούστατη αναλογική. 
Μ’ αυτό το σύστημα η ΕΡΕ που είχε ιδρύσει ο Κ. Καραμανλής μετά τον θάνατο του Αλ. Παπάγου κατάφερε με λιγότερες συνολικώς ψήφους να υπερισχύσει της δημοκρατικής ενώσεως (Γ. Παπανδρέου, Σοφοκλής Βενιζέλος, Κώστας Μητσοτάκης κ.ά.) σε έδρες!!

Ως κυβέρνηση η ΕΡΕ αντικατέστησε εν συνεχεία το τριφασικό με ένα σύστημα ενισχυμένης αναλογικής που ευνοούσε τα δύο πρώτα κόμματα. Αυτό συνέβη πράγματι, το 1958. Αλλά οι συμφωνήσαντες στα παρασκήνια με στόχο την Αριστερά της εποχής (περίμεναν πρώτη την ΕΡΕ και δεύτερο το κόμμα των Φιλελευθέρων) την έπαθαν. Η Αριστερά (ΕΔΑ) έλαβε 25% των ψήφων, κατέλαβε τη δεύτερη θέση και έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. 

Από τότε και έως το 1967 το εκλογικό σύστημα υπήρξε αντικείμενο συμβιβασμών ανάμεσα στη Δεξιά και το Κέντρο. Μεσολάβησε η χουντική Επταετία και από το 1974 και ώς τις μέρες μας το εκλογικό σύστημα έγινε συχνά ανομολόγητο αλλά φανερό εργαλείο των κυβερνώντων. Για παράδειγμα ο περιβόητος εκλογικός νόμος του Ακη Τσοχατζόπουλου που οδήγησε σε ακυβερνησία μετά τις εκλογές του 1989. Το αντίθετο εκλογικό σύστημα ισχύει σήμερα – χαρίζει πενήντα έδρες στο πρώτο κόμμα!

Η Αριστερά στην Ελλάδα υποστήριζε πάντοτε την απλή αναλογική. Είναι η ώρα να ψηφίσει η Βουλή την απλή αναλογική που θέλουν όλοι όσοι δεν πάνε για πρωτιά στις εκλογές; 

Οι ψηφοφόροι έχουν μνήμη και κρίση!