Περισσότεροι Ελληνες και στροφή στο παρελθόν

Το χθεσινό σκηνικό στην αίθουσα Παύλος Ζάννας έμοιαζε σχεδόν μπεκετικό. Στο σανίδι, το τραπέζι με τη σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και στη μέση ο Γιάννης Σμαραγδής – από κάτω, δημοσιογράφοι, περαστικοί αλλά και ο… καλλιτεχνικός διευθυντής, Δημήτρης Εϊπίδης. Στην αρχή, όπως ήταν αναμενόμενο, ακούστηκαν πολλά για τις εσωτερικές διαμάχες των ιθυνόντων αλλά και για τις καλές προθέσεις του προεδρεύοντα («Δεν ήρθα να χωρίσω» ακούστηκε να λέει ο σκηνοθέτης), ενώ δεν απουσίασαν και οι τυπικές τοπικιστικές κορόνες (πρώην εργαζόμενη στο Φεστιβάλ παραπονέθηκε για την θρασύτατη πρόσληψη… Αθηναίων!).

Το μεγάλο νέο όμως ήταν η πρόθεση επιστροφής του «Ελληνικού Φεστιβάλ Κινηματογράφου». Δηλαδή, της επιστροφής στο καθεστώς παλαιότερων δεκαετιών, με ελληνικό διαγωνιστικό και πληροφοριακό τμήμα, κάτι που φυσικά προϋποθέτει και σμίκρυνση του διεθνούς κομματιού. Γιατί δεν μπορείς να διαθέτεις τρανό ελληνικό και διεθνές διαγωνιστικό – δεν αρκεί το ανθρώπινο δυναμικό, ούτε ο ολοένα και χαμηλότερος κρατικός προϋπολογισμός. Ο οποίος πλησιάζει περίπου το ενάμισι εκατομμύριο ευρώ, κάτι παραπάνω δηλαδή απ’ όσο θα μπορούσαν να κοστίσουν (σε μια μελλοντική κατάσταση) μονάχα η διαμονή των διαγωνιζομένων του ελληνικού διαγωνιστικού, μαζί φυσικά με τους καλεσμένους τους. 
Πάντως, ο Φίλιος Στάγκος, γενικός διευθυντής της ΔΕΠΘΕ, έθεσε τρία ζητήματα, συμφωνώντας με τον Γιάννη Σμαραγδή: να διασφαλιστούν οι πόροι γι’ αυτό το «ελληνικό» Φεστιβάλ, καθώς και η αμετάκλητη συμμετοχή όλων των ελληνικών ταινιών της χρονιάς – και αυτό να αφορά εξίσου και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.

Για το πρώτο δεν βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά (όλα μπορούν να συμβούν), αλλά τα δύο τελευταία είναι πρακτικώς αδύνατο να εφαρμοστούν. Γιατί, ας πούμε, να προτιμήσει ο Γιώργος Λάνθιμος να κάνει πρεμιέρα τον Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη, και όχι τον Μάιο στις Κάννες; Μήπως οι ανυπάκουοι σκηνοθέτες τιμωρηθούν με «εξοστρακισμό» από το τμήμα της διεθνούς αγοράς; 
«Το Φεστιβάλ πρέπει να ενώσει τα διασκορπισμένα μέλη του κινηματογράφου, να γίνει ένας χώρος που θα ενώσει όλες τις δυνάμεις», επέμενε ο – άμισθος – διευθυντής του, Γιάννης Σμαραγδής, και ακούγεται πως την απόφασή του στηρίζει και η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών. Σε μια τόσο γενική ρήση κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει. Ελα όμως που το πλαίσιο αυτής της επαναφοράς (μέσω της οποίας οφείλει, με το στανιό, να ενωθεί σύσσωμο το ελληνικό σινεμά) δημιουργεί πολλά προβλήματα που έχουν ήδη λυθεί από τις προηγούμενες διευθύνσεις.