Aφησαν πίσω τη γενέτειρα και αγάπησαν μια νέα πατρίδα

Οπως το νερό παίρνει το σχήμα του βάζου, έτσι και οι ποδοσφαιριστές προσαρμόζονται στις ξένες κουλτούρες και δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να υπερασπιστούν το εθνόσημο μιας ξένης εθνικής ομάδας.

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: από τους 960 παίκτες που κλήθηκαν στις 32 φιναλίστ για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας, σε ποσοστό 11,1% θα εκπροσωπήσουν διαφορετική χώρα από τη γενέτειρά τους. Μόνο πέντε εθνικές ομάδες, οι Βραζιλία, Ρωσία, Κολομβία, Ονδούρα και Νότια Κορέα δεν θα παρατάξουν νατουραλιζέ. Πρωταθλήτρια σε αυτόν τον τομέα αναδεικνύεται η Αλγερία, η οποία συμπεριέλαβε στην προεπιλογή της 21 γάλλους ποδοσφαιριστές. Στην προηγούμενη διοργάνωση από τους 23 παίκτες οι Γάλλοι ήταν 17.

Συνολικά 33 γάλλοι ποδοσφαιριστές θα εκπροσωπήσουν άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων το Καμερούν, την Ακτή του Ελεφαντοστού, την Αργεντινή, την Πορτογαλία και την Γκάνα. Πρόκειται για παιδιά μεταναστών που είτε για συναισθηματικούς λόγους είτε γιατί θεωρούν ότι έχουν λίγες πιθανότητες να παίξουν στην Εθνική Γαλλίας επιλέγουν να υπερασπιστούν τις σημαίες των χωρών των προγόνων τους.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους παίκτες είναι απόφοιτοι της περίφημης σχολής του Κλερφοντέν και έχουν αγωνιστεί στις μικρές εθνικές της Γαλλίας. Το πρόβλημα της διαρροής ποδοσφαιριστών είχε επισημάνει ο Λοράν Μπλαν όταν ήταν ομοσπονδιακός προπονητής της Γαλλίας, προτείνοντας ταυτόχρονα τρόπους ώστε να περιοριστεί το φαινόμενο, αλλά το αποτέλεσμα ήταν να χαρακτηριστεί ρατσιστής.

Μία χώρα που τον Φεβρουάριο ψήφισε σε δημοψήφισμα τον περιορισμό της εισροής μεταναστών, η Ελβετία, συμπεριέλαβε στην 23άδα 12 παίκτες που κατάγονται από άλλες χώρες. Πρόκειται για τους Γιοάν Τζουρού (Ακτή του Ελεφαντοστού), Ρικάρντο Ροντρίγκες (Ισπανία), Βαλόν Μπεχράμι, Γκράνιτ Ξάκα και Ξερντάν Σακίρι (Κόσοβο), Μπλερίμ Τζεμαλί, Αντμίρ Μεχμέντι (ΠΓΔΜ), Γκοκάν Ινλέρ (Τουρκία), Γιόζεπ Ντρμιτς (Κροατία), Μάριο Γκαβράνοβιτς, Χάρις Σεφέροβιτς (Βοσνία) και Ζέλσον Φερνάντες (Κάπο Βέρντε).

Στη Βραζιλία με τα 15 εκατ. ποδοσφαιριστές που χορεύουν με την μπάλα η πόρτα της Εθνικής μοιάζει με αυτήν του θησαυροφυλακίου της JP Morgan, που βρίσκεται κάτω από τους δρόμους του Μανχάταν. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που πολλοί καλοί ποδοσφαιριστές από τη Βραζιλία προτιμούν να φορέσουν τη φανέλα άλλων εθνικών ομάδων.

Στα γήπεδα της Βραζιλίας, οκτώ παιδιά της χώρας της σάμπας θα χορέψουν τον χορό της μπάλας φορώντας φανέλες άλλων εθνικών ομάδων. Ανάμεσά τους είναι ο Πέπε (Πορτογαλία), οι Ρομούλο και Τιάγκο Μότα (Ιταλία), οι Εντουάρντο ντα Σίλβα και Σαμίρ (Κροατία) και φυσικά ο Ντιέγκο Κόστα που προτίμησε την τελευταία στιγμή να πολιτογραφηθεί Ισπανός για να παίξει με τους Φούριας Ρόχας. Στην πιο δύσκολη θέση θα βρεθούν οι «Κροάτες» Εντουάρντο ντα Σίλβα και Σαμίρ, αφού θα έρθουν αντιμέτωποι με τη Βραζιλία στην πρεμιέρα του Μουντιάλ, στις 12 Ιουνίου στο Σάο Πάολο. Η μητέρα του Εντουάρντο, Ζοέλμα Αλβες, η οποία είναι παιδαγωγός και μένει σε μία από τις πιο βίαιες γειτονιές του Ρίο, θα παρακολουθήσει το παιχνίδι φορώντας φανέλα με τα χρώματα των σημαιών και των δύο χωρών. «Η Βραζιλία μπορεί να νικήσει 2-1 ή 3-2, αρκεί ο γιος μου να πετύχει τουλάχιστον ένα γκολ» λέει.

Ο Ζοέλμα θυμάται την ημέρα που ένας σκάουτερ εντυπωσιάστηκε από τον 16χρονο τότε Εντουάρντο σε ένα τουρνουά στις φαβέλες του Ρίο, το 1999, και πρότεινε να τον πάρει μαζί του στην Κροατία. «Δεν είχα δεχθεί. Φοβόμουν για τη ζωή του, να μην πέσει θύμα τράφικινγκ και του αφαιρέσουν όργανα. Ο Εντουάρντο όμως είχε ανοίξει ήδη τα φτερά του. Μου είπε “Μάνα, είναι το όνειρό μου” και μετά κλαίγαμε μαζί. Δεν μπορούσα να του το αρνηθώ». Η απόφαση λήφθηκε παρουσία δικαστή, αφού ο πατέρας του Εντουάρντο ήταν για χρόνια εξαφανισμένος. Το 2002 ο Εντουάρντο πολιτογραφήθηκε Κροάτης και έκτοτε η καριέρα του πήρε την ανιούσα, φτάνοντας μέχρι την εθνική ομάδα: «Θέλει να ψάλει τους εθνικούς ύμνους και των δύο χωρών» αποκαλύπτει η Ζοέλμα.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που Βραζιλιάνοι θα αγωνιστούν σε Μουντιάλ με άλλες ομάδες. Το 2006 πέντε Βραζιλιάνοι ενίσχυσαν άλλες ομάδες και τέσσερα χρόνια αργότερα αυξήθηκαν στους έξι.

Ο συνολικός αριθμός των νατουραλιζέ που έχουν κληθεί στις 32 φιναλίστ είναι 106. Στο Μουντιάλ του 2002 ο αριθμός των λεγεωνάριων ήταν 43, το 2006 εκτοξεύτηκε στους 65 και στη Νότια Αφρική έφτασε τους 74. «Αυτές οι επιλογές δείχνουν ότι ο κόσμος δεν είναι ίδιος. Υπάρχει μεγάλη κινητικότητα των ανθρώπων στην αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής που δεν μπορούν να προσφέρουν οι γενέτειρες. Οι νέες συνθήκες αποτυπώνονται με χαρακτηριστικό τρόπο στο ποδόσφαιρο» δηλώνει ο Σέρζιο Σετάνι Ζίλιο, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο.

Μόνο γηγενείς
Μόλις πέντε εθνικές ομάδες, οι Βραζιλία, Ρωσία, Κολομβία, Ονδούρα και Νότια Κορέα δεν θα παρατάξουν «νατουραλιζέ» ποδοσφαιριστές στο Μουντιάλ

Αύξηση
Στο Μουντιάλ του 2002 ο αριθμός των παικτών που έπαιξαν με άλλη χώρα ήταν 43, το 2006 εκτοξεύτηκε στους 65 και στη Νότια Αφρική έφτασε τους 74