Πόλεμος στα στερεότυπα

Τελικά ποιο είναι το αληθινό πρόσωπο της 43χρονης δημιουργού που όταν δεν γράφει, δεν σκηνοθετεί, δεν βρίσκεται πάνω στη σκηνή, τραγουδά ρεμπέτικα στο πάλκο; Της γυναίκας που κοροϊδεύει όλα τα είδωλα, ακόμη κι εκείνο που έχει δημιουργήσει για τον ίδιο της τον εαυτό και δεν φοβάται να τσαλακωθεί; Εκείνης που καταφέρνει να γίνεται ακραία θίγοντας τα πιο τετριμμένα θέματα και γι’ αυτό ταράζει τους θεατές της; Μιας Δον Κιχώτισσας που τολμά να κάνει πόλεμο με τα στερεότυπα έχοντας για όπλα της το (πικρό) χιούμορ της και την τάση της να λέει τα πράγματα έξω από τα δόντια; Ή μήπως της γυναίκας που βγάζει στο χαρτί και επί σκηνής τα «απωθημένα και την αυταρέσκειά της», όπως την κατηγορούν επανειλημμένως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που δεν έχει αίσθηση του μέτρου και βρίζει σαν λιμενεργάτης με άλλοθι την τέχνη και μοναδικό σκοπό να προκαλέσει και να συζητηθεί; Της μάγισσας που θέλει να διαλύσει με τον κυνισμό της το καταφύγιο που μπορεί να προσφέρει ένα παραμύθι ή το ίδιο το θέατρο μέσα πολλές φορές από χοντράδες και εύκολες λύσεις και μερικές πενιές από Πασχάλη Τερζή;

Ισως να μη μας το δείξει ποτέ και να συνεχίσει το κρυφτό ανάμεσα στην μποέμ που γνωρίζουν όσοι τη συναντούν εκτός δουλειάς και στην αιρετική πολυσχιδή δημιουργό που λατρεύει να γίνεται η πέτρα του σκανδάλου και να παρατηρεί εν συνεχεία εξ αποστάσεως συχνά τις οργισμένες αντιδράσεις που στρέφουν πάνω της με τον ίδιο πάντα τρόπο τα φώτα της δημοσιότητας.