Ο «κακός λύκος» τραγουδά ρεμπέτικα

Το θεατρικό σινάφι τον έχει για το «καλό παιδί». Αυτές τις ημέρες στη σκηνή ο Γιάννος Περλέγκας δοκιμάζεται ως κακός αλλά και ως λυτρωτής. Τα παλεύει και τα δύο προσπαθώντας να φιλιώσει τον κακό λύκο και τον κυνηγό, ρόλους που ερμηνεύει στην παράσταση «Κοκκινοσκουφίτσα – Το πρώτο αίμα» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Τα πρώτα λόγια του κειμένου του Γιάννου Περλέγκα μαρτυρούν περισσότερα από την πλοκή της ιστορίας των αδελφών Γκριμ: «Είμαι αυτός που δίνει τη λύση αλλά είμαι και αυτός που σκοτώνει… Αυτή είναι η δουλειά του ηθοποιού που δεν πληρώνεται καλά». Η αναφορά δεν είναι μόνο για τα μάτια και τα αφτιά των θεατών. Πριν από μερικά χρόνια είχε την πολυτέλεια να είναι φτωχός. Να λέει «όχι» σε τηλεοπτικές σειρές και να κάνει μόνο θέατρο, έστω και αν δεν έχει μείνει καμία σεζόν χωρίς δουλειά.

Το βιογραφικό του βρίθει από σπουδαίες συνεργασίες και πολυσυζητημένες ερμηνείες. Μια από αυτές του χάρισε και το βραβείο Δημήτρης Χορν. Τώρα είναι πατέρας ενός κοριτσιού, που σε τρεις μήνες συμπληρώνει τα δύο του χρόνια. Θέλει όμως να προχωρήσει με όσο δυνατόν λιγότερες απώλειες. «Δεν ήταν εύκολη αυτή η επιλογή» ξεκαθαρίζει, «είχε πολλές στιγμές δυσκολίας, οδύνης και στριμώγματος. Και όταν έχεις κι ένα παιδί, τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο».

Αλλά πώς να αγνοήσει και αυτό το δημιουργικό τέλμα στο οποίο νιώθει ότι βρίσκεται τούτη την εποχή; «Αφησα κάποια πράγματα που θα μου εξασφάλιζαν έναν μίνιμουμ μισθό για κάποιους μήνες, αλλά αισθανόμουν ότι θα με εγκλώβιζαν σε μια εικόνα που έχω ανακυκλώσει. Μετά από 13 χρόνια δεν μπορώ να είμαι μόνο εκτελεστικό όργανο».

Κάπου εδώ έρχεται η στιγμή να συναντηθεί θεατρικά με τον συμμαθητή του και καλό του φίλο Μάκη Παπαδημητρίου. Η συνεργασία τους την επόμενη θεατρική σεζόν θα είναι στενή και θα βασιστεί σε αυτό που χρειάζεται τώρα περισσότερο ο Γιάννος Περλέγκας: την ελευθερία και την τόλμη. Για πρώτη φορά θα επιχειρήσει να εκφραστεί μέσα από έναν κωμικό ρόλο στο έργο «Λουτ» (Loot), του Τζο Ορτον, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου από τα τέλη Νοεμβρίου, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Μάκη Παπαδημητρίου: «Εχει μια ευχέρεια ο Μάκης στον αυτοσχεδιασμό που εμένα μου λείπει. Είμαι πιο μεθοδικός αλλά στερούμαι μιας καλώς εννοούμενης επιπολαιότητας». Το παιχνίδι αυτής της ανταλλαγής θα έχει και συνέχεια, με αντεστραμμένους ρόλους. Ο Γιάννος Περλέγκας θα δοκιμαστεί στον ρόλο του σκηνοθέτη, αλλά ξεκαθαρίζει ότι είναι περισσότερο σαν μια μορφή σύσφιγξης σχέσεων με τον πιο αγαπημένο του συγγραφέα, τον Τόμας Μπέρνχαρντ.

Πρόκειται για ένα έργο που ο κεντρικός ρόλος αφορά σε φυσικό «τρελό» επιστήμονα. Ταμάμ δηλαδή για τον Μάκη Παπαδημητρίου, αφού η τέχνη της υποκριτικής τον κέρδισε λίγους μήνες πριν πάρει το πτυχίο από το Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Υπάρχει όμως και ένας ακόμη δυνατός συναισθηματικός άξονας  στην επιλογή αυτού του συγγραφέα: «Την πρώτη φορά που είδα παράσταση του Λευτέρη Βογιατζή ήταν το έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ «Ρίτερ, Ντένε, Φος». Για μένα είναι κάτι σαν ένας μικρός φόρος τιμής».  

Ανάμεσα σε κύματα δημιουργικού πυρετού και μια έντονη αίσθηση «τέλματος», παίρνει χαρά τραγουδώντας κάθε Τρίτη, μαζί με την Λένα Κιτσοπούλου, ρεμπέτικα στην ταβέρνα «Μπριζολάκια».

Τα περισσότερα τραγούδια που λέει τα είχε μάθει από τον πατέρα του Τίμο Περλέργκα και αισθάνεται ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή τη συναισθηματική φόρτιση.