Το δίλημμα των εκλογών

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς  ή όχι με το δίλημμα που έθεσε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ Ευ. Βενιζέλος αναφορικά με την κυβερνητική σταθερότητα η οποία θα τεθεί σε αμφισβήτηση εάν η Ελιά συγκεντρώσει χαμηλά ποσοστά, οφείλει να παραδεχτεί ότι αυτή είναι η αλήθεια. Οτι το ΠαΣοΚ, για λόγους πολιτικής ευθιξίας, δεοντολογίας αλλά – κυρίως – για λόγους  αυτοπροστασίας θα πρέπει να αποχωρήσει από την κυβέρνηση.

Και είναι απολύτως λογικό αυτό να μη σημαίνει απλά και μόνο ότι θα αποσύρει τους υπουργούς του από την κυβέρνηση, αλλά θα εξακολουθήσει να στηρίζει μια κυβέρνηση μειοψηφίας της ΝΔ παρέχοντάς της ψήφο ανοχής. Είναι φανερό ότι τυχόν αποδοκιμασία της Ελιάς στις κάλπες της 25ης Μαΐου αυτομάτως θα πρέπει να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Ακόμη και αν θα μπορούσε κανείς να δημιουργήσει ένα άλλοθι γύρω από αυτό επικαλούμενος, για παράδειγμα, το (αναμενόμενο) υψηλό ποσοστό αποχής ή τη γνωστή χαλαρότητα της ψήφου που χαρακτηρίζει τις ευρωεκλογές, είναι προφανές ότι η κάλπη των ευρωεκλογών είναι κάλπη! Ψηφίζουν οι πολίτες ελεύθερα και ανεπηρέαστα. Και δείχνουν την προτίμησή τους ή αποδοκιμάζουν.

Υπ’ αυτή την έννοια, το δίλημμα είναι πραγματικό, σωστό και ουσιαστικό. Το θέμα είναι αν θα λειτουργήσει έτσι όπως τέθηκε και κλιμακώνεται από τον πρόεδρο και τα στελέχη του ΠαΣοΚ. Η γνώμη μου είναι ότι αυτό ακριβώς είναι και το σοβαρότερο πρόβλημα του εγχειρήματος: γίνεται ας πούμε αποδεκτό από τον πολίτη, ο οποίος μέχρι χθες άκουγε τον Βενιζέλο, αλλά και τους συνεργάτες του να υπεραμύνονται της κυβερνητικής σταθερότητας με τέτοιο φανατισμό; Διότι αυτό που απλοϊκά σκέφτονταν οι πολίτες ήταν πως όλοι τους, πρόεδρος και στελέχη, το μόνο που φαινόταν να τους απασχολεί ήταν το πώς θα παραμείνει στην εξουσία ο Σαμαράς.  

Από χθες, με την ομιλία Βενιζέλου στην Κοινοβουλευτική Ομάδα τα πράγματα έχουν αρχίσει να δείχνουν πιο σοβαρά, και κυρίως πιο καθαρά: τυχόν καταψήφιση της Ελιάς οδηγεί αυτομάτως σε εκλογές. Και αυτό, θα έλεγα, εδώ που έχουμε φτάσει, δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό…