ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Ευρώ ή δραχμή;
Πάνος Ν. Λύρας 
ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
Σκέφτομαι, πώς αλλάζουν οι καιροί. Παλιά σκοτωνόμασταν για τη δικτατορία του προλεταριάτου, για τους βασιλιάδες. Γινόταν λόγος για μοναρχοφασίστες, για κομμουνιστοσυμμορίτες και πάει λέγοντας. Ο καθένας μας είχε ανακαλύψει την «απόλυτη αλήθεια», είχαμε φανατιστεί και ως έθνος τρώγαμε τα σωθικά μας, τρομάρα μας!  Ευτυχώς, αυτά έφυγαν τώρα από το λεξιλόγιό μας. Ακόμα και η Βουλγαρία λόγω Ευρωπαϊκής Ενωσης έγινε αρνάκι. Ποιος το φανταζόταν ότι οι προαιώνιοι αντίπαλοι του γένους, οι Βούλγαροι, θα γίνονταν εταίροι, αδέλφια μας! 
Και τώρα ας πάμε λίγο παραπέρα. Δηλαδή σήμερα το έθνος μας ομονόησε και είναι όλα μέλι γάλα;  Οχι δα, τώρα μας προέκυψε άλλο βασανιστικό ερώτημα, που σχετίζεται με την οικονομική κρίση. Το ερώτημα είναι ευρώ ή δραχμή.  Ευτυχώς, όμως, κατά τη γνώμη μας, η απάντηση είναι εύκολη. Είναι σαν να ρωτάμε τι προτιμάτε, το φως ή το σκοτάδι. 
Μα, κύριοι καθηγητάδες και κύριοι πολιτικοί, πώς τολμάτε και επιχειρηματολογείτε υπέρ της δραχμής όταν ξέρετε ότι μπήκαμε στην Ευρώπη και στο ευρώ κυρίως για λόγους εθνικής ασφαλείας; Θα βρεθούμε μόνοι μας σήμερα εκτός Ευρώπης με ένα υποτιμημένο νόμισμα και φαντάζεστε ότι θα επιζήσουμε για πολύ με τα ελάχιστα αποθέματά μας σε καύσιμα και τρόφιμα;  Δηλαδή, μας προτείνετε να περπατήσουμε πάνω στα αναμμένα κάρβουνα ξυπόλητοι σαν τους αναστενάρηδες; Εντάξει, αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάτε, αν αποτύχουν κάτι τέτοια πειράματα, που οδηγούνται οι ηγέτες που θα τύχει να βρίσκονται στο πηδάλιο της χώρας. 
Στο πρόγραμμα κάθε πολιτικού, προτού ασχοληθεί με τα κοινά, θα πρέπει να είναι και η επίσκεψη στο Γουδή των έξι κυπαρισσιών που βρίσκονται δίπλα σε ισάριθμα μνήματα. Μπορεί, βεβαίως, αυτή η παρατήρηση – υπενθύμιση να μοιάζει λίγο μακάβρια, αλλά δεν πειράζει. Για μερικούς άπειρους που δεν έχουν επίγνωση του κινδύνου, ίσως αποδειχθεί ηχηρό χρήσιμο καμπανάκι.

Ταλαιπωρία ασθενών

Χρήστος Αρβανίτης

Πάσχω από σπαστικότητα συνεπεία εγκεφαλικής παράλυσης. Αφορμή για αυτή τη διαμαρτυρία μου ήταν η επίσκεψη όσο και η ταλαιπωρία τόσο εμένα όσο και του συνοδού μου σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας για μια ιατρική πράξη. Στις 29-4-2014 πήρα τηλέφωνο για να κλείσω ραντεβού στο νοσοκομείο και έκλεισα ραντεβού στις 13.00 της 30-4-2014. Η ολοκλήρωση της ιατρικής πράξης έγινε αργά το απόγευμα της ίδιας ημέρας. Στις 30-4-2014 υπήρχε ένας ειδικευόμενος ιατρός για 18 περιστατικά. Γιατί εφόσον υπάρχει το τηλεφωνικό κλείσιμο ραντεβού στο συγκεκριμένο νοσοκομείο δεν καλούνται ενισχύσεις ιατρών από άλλα νοσοκομεία ή, καλύτερα, γιατί δεν προκηρύσσονται θέσεις ειδικευόμενων ιατρών ή νοσηλευτών στο συγκεκριμένο νοσοκομείο ανάλογα με τις ανάγκες του. Αν προκηρυχθούν θέσεις νοσηλευτών/νοσηλευτριών στο συγκεκριμένο νοσοκομείο θα ελαφρύνει το βάρος από τους ειδικευόμενους ιατρούς ύστερα από σχετική εκπαίδευση των νοσηλευτών/νοσηλευτριών. Σκοπός της ανωτέρω εκπαίδευσης θα είναι η έγχυση όλων των φαρμάκων (ενδομυϊκών και ενδοραχιαίων) από τους νοσηλευτές/νοσηλεύτριες έτσι ώστε οι ειδικευόμενοι ιατροί να ασχοληθούν με άλλα καθήκοντα όπως η επίβλεψη των νοσηλευτών/νοσηλευτριών όποτε κρίνεται απαραίτητο ή αναγκαίο όπως και η γενική εκτίμηση του ασθενούς. Η γενική εκτίμηση του ασθενούς δεν πρόκειται να πάρει παραπάνω από πέντε λεπτά αν ενστερνιστώ τη συζήτηση αυτή που άκουγα στο νοσοκομείο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικευόμενων ιατρών.

Αδιαφορία
και πολιτική

Γιώργος Δρακούλης

Διανύουμε μια εποχή έντονης κοινωνικής δυσαρέσκειας και αβεβαιότητας για το τι μέλλει γενέσθαι στο αύριο. Η αγανάκτηση είναι διάχυτη ανάμεσα στις τάξεις των πολιτών για το υπάρχον πολιτικό σκηνικό, μια αγανάκτηση που αγγίζει τα όρια της κοινωνικής αδιαφορίας και της απέχθειας για την πολιτική.

Είναι κοινός τόπος η απαξίωση του πολιτικού συστήματος από τους νέους, που σκέφτονται να το εκδικηθούν αδιαφορώντας και απέχοντας. Αδιαμφισβήτητα, υπεύθυνοι για το φαινόμενο αυτό είναι η αρνητική λειτουργία και ο εκχυδαϊσμός της πολιτικής ζωής, που παρουσιάζει έντονα συμπτώματα εκφυλισμού.

Ωστόσο, η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι χειραγώγηση, είναι απραξία, είναι μεμψιμοιρία, είναι δειλία, είναι παρασιτισμός, είναι συνενοχή. Δεν είναι απάντηση στα προβλήματα της κοινωνίας, δεν είναι ζωή. Η αδιαφορία του μη συνειδητοποιημένου πολιτικά ατόμου που δεν βασίζεται στις δικές του δυνατότητες και κυρίως στη δύναμη της συλλογικής προσπάθειας για την αντιμετώπιση των κοινωνικών ζητημάτων, αποτελεί βούτυρο στο ψωμί των «επαγγελματιών» της πολιτικής.

Κατά συνέπεια, όταν οι πολίτες παρακολουθούν παθητικά τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, λαμβάνονται ερήμην τους αποφάσεις που αφορούν τους ίδιους και δεν ανανεώνεται η αποτελματωμένη πολιτική ζωή, τόσο στο επίπεδο προσώπων όσο και στο επίπεδο ιδεών. Παράλληλα, δεν επιλύονται τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, δεν προοδεύει το κοινωνικό σύνολο, ενώ υπονομεύεται το δημοκρατικό πολίτευμα, που προϋποθέτει ενεργή συμμετοχή των πολιτών.  

Η αποχή δεν είναι απάντηση. Η αδιαφορία των πολιτών είναι επιλογή σιωπής και όχι λόγου, απραξίας και όχι πράξης. Μόνο η ψήφος δείχνει την παρουσία των πολιτών και υψώνει στεντόρεια φωνή απέναντι στον ωχαδερφισμό και στην απαξίωση της κοινωνικής συμμετοχής. Είναι η δύναμη των πολιτών για να μετατραπούν σε γεννήτορες του καινούργιου, αφού το παλιό έχει δύσει οριστικά! Σε λίγες ημέρες ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις διπλές εκλογές, τις αυτοδιοικητικές και τις ευρωεκλογές. Και οι δύο έχουν μείζονα σημασία για εμάς, τους πολίτες, και την πορεία της χώρας μας. Αν θέλουμε να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα δεν απέχουμε, αλλά συμμετέχουμε! Είναι στο χέρι μας ή καλύτερα στην ψήφο μας η αλλαγή, σίγουρα πάντως δεν είναι στην αποχή!

Αλλωστε, όπως είπε και ο Αβραάμ Λίνκολν, «η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου».

Εταιρείες μεταφορών

Πόπη Οικονόμου

Σήμερα πηγαίνοντας στην εργασία μου άκουσα στο ράδιο την εξής είδηση: «Ελληνες δημιουργούν εικονικές επιχειρήσεις στη Βουλγαρία προκειμένου να φέρουν στην Ελλάδα ΙΧ αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού». Το ίδιο γράφουν και εφημερίδες.

Εργάζομαι σε εταιρεία διεθνών μεταφορών με ιδιόκτητα ελληνικά φορτηγά αυτοκίνητα και ζω προσωπικά το ίδιο πρόβλημα, που υπάρχει εδώ και 20 χρόνια στα φορτηγά διεθνών μεταφορών.

Δηλαδή, έλληνες ιδιοκτήτες πούλησαν τις ελληνικές άδειές τους, ίδρυσαν εικονική εταιρεία σε Βουλγαρία, Αγγλία, Γερμανία, Ολλανδία προκειμένου να κυκλοφορήσουν στην Ελλάδα φορτηγά με ξένες πινακίδες για να μην πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο ελληνικό κράτος (ΦΠΑ, ΦΜΥ, ΙΚΑ, τέλη κυκλοφορίας, φόρος εισοδήματος κ.λπ.), ξεφτιλίζοντας τα κόμιστρα.

Επίσης, έχουν ανασφάλιστους οδηγούς, ανασφάλιστο φορτηγό, κυκλοφορούν με κόκκινα πετρέλαια, με αποτέλεσμα οι λιγοστοί έλληνες ιδιοκτήτες που παλεύουν να αντιμετωπίσουν τον αθέμιτο ανταγωνισμό που δέχονται, να αδυνατούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, να αναγκάζονται να μειώσουν το προσωπικό τους και να χάσουν την περιουσία τους που με τόσο κόπο δημιούργησαν. Δηλαδή το φορτηγό τους, τη δουλειά τους, το σπίτι τους.

Το πρόβλημα σας είναι μόνο τα ΙΧ από τα οποία το κράτος χάνει μόνο τα τέλη κυκλοφορίας; Τίποτα άλλο; Ή μήπως το πρόβλημα που υπάρχει με τα φορτηγά εξυπηρετεί τις πολυεθνικές εταιρείες που εισάγουν και εξάγουν τα προϊόντα τους με κόμιστρο κάτω του κόστους των νόμιμων φορτηγών;  

Να χαίρονται τον ανταγωνισμό τους, την Ευρωπαϊκή Ενωση που τα επιτρέπει όλα αυτά. Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι καταστρέφονται οικογένειες, εταιρείες, ότι ζω σε μια χώρα την οποία ενδιαφέρουν μόνο τα τέλη κυκλοφορίας και δεν την ενδιαφέρει ΦΠΑ, ΦΜΥ, ΙΚΑ, τέλη κυκλοφορίας, φόρος εισοδήματος, για τα οποία τα ποσά κάθε χρόνο υπολογίζονται σε πολλά εκατομμύρια ευρώ.

Μοντέλο ανάπτυξης

Α. Στέλλος, ΑΘΗΝΑ

Τα τελευταία χρόνια τα νούμερα της ανεργίας αυξάνουν. Βρίσκονται σε δυσθεώρητα ύψη. Οι καφετέριες και τα σουβλατζίδικα όσο κι αν πολλαπλασιάζονται, συνήθως δεν διαθέτουν άδεια καθίσματα. Από την άλλη, καταγράφονται ορισμένα πραγματικά γεγονότα.

Ενας συνεταιρισμός φρουτοπαραγωγών στη Θράκη ζητά νέους κατά προτίμηση Ελληνες για (εποχική) συλλογή φρούτων με καλό μεροκάματο. Παρουσιάστηκαν καμιά δεκαριά Ελληνες και έτσι αναγκάστηκαν να εισαγάγουν από την Αλβανία αρκετές εκατοντάδες άτομα για να κάνουν τη δουλειά τους.

Εχω ρωτήσει πολλούς (οικογενειακούς) γνωστούς να εντοπίσουν περιστατικά όπου οικιακή βοηθός, συνοδός ηλικιωμένου κ.λπ. να είναι Ελληνίδα. Ούτε μία περίπτωση! Πάντοτε και αποκλειστικά Αλβανίδα, Γεωργιανή, Κοσοβάρα κ.λπ.

Σε χωριό του Πηλίου (τόπος καταγωγής μου) ζητώ κάπου κάπου εργάτη για 2 – 3 μεροκάματα. Προτιμώ ντόπιο, αλλά ουδέποτε βρήκα κάποιον που να θέλει να δουλέψει. Απεναντίας 10-15 Αλβανοί που μένουν μονίμως πλέον στο χωριό είναι πάντοτε άμεσα διαθέσιμοι, άριστοι εργάτες, δουλεύουν συνεχώς (ακόμα και Κυριακές – γιορτές) σε κτήματα και κτίσματα.

Διάβασα πρόσφατα στον Τύπο για ένα πρότζεκτ της Γερμανίας για επαγγελματική μετεκπαίδευση και εξασφαλισμένη δωρεάν εκμάθηση της γλώσσας και εν συνεχεία εύρεση εργασίας. Μέσα στους επόμενους μήνες συμμετείχαν 5.000 Ισπανοί. Το ίδιο διάστημα προσήλθαν 112 Ελληνες. Επιτέλους, ας μας εξηγήσει κάποιος τι είδους ανάπτυξη είναι αυτή που (ιδίως τελευταία) προσδοκούμε. Μήπως ανάπτυξη που θα στηρίζεται αποκλειστικά σε μετανάστες;