Τρυφερή «Συνομιλία»

«Wild Duck». Ο μοναχικός κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας του Γιάννη Σακαρίδη (εξόχως ενσαρκωμένος από τον Αλέξανδρο Λογοθέτη) λειτουργεί μέσα στη δράση περίπου όπως και ο σκηνοθέτης της. Λεπτολόγοι στη δουλειά τους και οι δύο, απόμακροι στη ματιά τους, λες και η ισορροπία του σύμπαντος (υπαρκτού και φιλμικού) θα διαταραχθεί αν η – αναντίρρητη! – ψυχοπονιά τους εκφραστεί. Απ’ αυτή την άποψη, τούτη η σύζευξη του σκηνοθετικού βλέμματος μ’ αυτό του ήρωά της είναι απόλυτη – και φυσικά την εντοπίζουμε στο σημείο εκείνο απ’ όπου ξεκινά το καλό σινεμά. Πάμε στην πλοκή τώρα.

Ανθρωπός μας εδώ ο Δημήτρης, ένας ικανός μηχανικός τηλεπικοινωνιών, απ’ αυτούς που καταπιάνονται με καλώδια και συχνότητες και λειτουργούν αντιλαμβανόμενοι απόλυτα ένα «κρυφό» σύμπαν όπου όλα αυτά βρίσκουν μαγικά τη θέση τους – κι εμείς τους κοιτάζουμε ελαφρώς αποσβολωμένοι, καθώς προτιμούμε να ζούμε στο εδώ – και – τώρα. Αναλαμβάνοντας τη διαλεύκανση ενός σκανδάλου υποκλοπών, καταλήγει στο διαμέρισμα μιας πολυκατοικίας «φορτωμένης» με ραδιενεργό εξοπλισμό, από τον οποίο έχει μάλιστα «πληγεί» και η ένοικος του πάνω ορόφου.

Η ελαφρώς φετιχιστική καταγραφή της τεχνικής διαδικασίας σε συνδυασμό με το μίνιμαλ (και τζαζιστικό) σάουντρακ μάς παραπέμπουν ευθέως στην αριστουργηματική «Συνομιλία» του Φράνσις Φορντ Κόπολα – μόνο που αντί για τα διαλείμματα του Τζιν Χάκμαν στο διαμέρισμά του εδώ έχουμε τις αποδράσεις του Αλέξανδρου Λογοθέτη στη μακρινή εξοχή, σε μια ταινία που στο πρώτο μισό της φλερτάρει ελαφρώς και με το ψυχολογικό θρίλερ. Και, να σας πω την αλήθεια, είναι στιγμές που αισθάνεσαι πως παρακολουθείς ένα φιλμ που αναζητά τον αφηγηματικό του δρόμο ενώ ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου. Κάποιες φορές αυτό δημιουργεί ένα παράξενο σασπένς. Κάποιες άλλες σε πετάει έξω.

Μέχρι που ο Δημήτρης συναντά την Παναγιώτα – δηλαδή, ο Αλέξανδρος Λογοθέτης τη Θέμιδα Μπαζάκα. Εκεί δηλαδή όπου η ενοχή εκφράζεται και η ανάγκη για ανθρώπινη επικοινωνία γίνεται το κυρίαρχο θέμα του φιλμ. Ενός φιλμ που σε συγκινεί, δίχως να σε τραβολογά – ελπίζοντας όμως και στη δική σου ανθρώπινη αγωνία, κάποιες φορές ίσως και κόντρα σ’ ένα επιπλέον ψυχαγωγικό ερέθισμα. Είναι κι αυτό, όμως, μια πολιτική στάση…

Βαθμοί: 6