Στήριξη στους εργαζόμενους πατέρες

Η ισπανίδα σύζυγος του Νικ Κλεγκ, του αντιπροέδρου της βρετανικής κυβέρνησης, δεν συνηθίζει να ανακατεύεται με τα πολιτικά. Εχει άλλωστε τη δική της ζωή, πέρα από σύζυγος και μητέρα τριών μικρών παιδιών, είναι και μεγαλοδικηγόρος. Πρόσφατα πάντως έκανε μια εξαίρεση. Και χάλασε κόσμο μιλώντας για «cojones».
Βάσει ενός νέου νόμου που προωθεί η κυβέρνηση συνασπισμού Τόρις και Φιλελευθέρων στη Βρετανία, από τον Απρίλιο του 2015 η γονική άδεια (του ενός έτους) θα μπορεί να μοιράζεται ισότιμα ανάμεσα στη μητέρα και τον πατέρα∙ οι γονείς μάλιστα θα μπορούν να τη σπάνε σε όσα κομμάτια επιθυμούν – αρκεί να συμφωνήσουν σε αυτό οι εργοδότες τους. Την περασμένη εβδομάδα, λοιπόν, ο Νικ Κλεγκ, ο ηγέτης των Φιλελευθέρων και αντιπρόεδρος της βρετανικής κυβέρνησης, βρέθηκε στην εναρκτήρια συνάντηση των Cityfathers, ενός δικτύου στήριξης των εργαζόμενων πατεράδων στο Σίτι του Λονδίνου, προκειμένου να μιλήσει για το θέμα. Είναι καιρός, διακήρυξε ο Κλεγκ, να πάψουν οι εργοδότες να σηκώνουν το φρύδι όταν οι άνδρες εργαζόμενοι ζητούν άδεια για να φροντίσουν τα παιδιά τους.

Ανάμεσα στο κοινό ήταν και η σύζυγός του, Μίριαμ Γκονθάλεθ Ντουράντεθ. Μόλις της δόθηκε η ευκαιρία, σήκωσε το χέρι. «Αμάν, σήκωσε το χέρι η Μίριαμ» είπε ο Κλεγκ. «Τρέμω στη σκέψη τού τι θα ακολουθήσει…». Αστειευόταν φυσικά, εξάλλου γνώριζε καλά τι θα ακολουθούσε. Παίρνοντας το μικρόφωνο, η σύζυγός του είπε πως τα μέτρα για την ενθάρρυνση της πατρικής άδειας είναι καλοδεχούμενα∙ πέρα από τα μέτρα, όμως, υπάρχει «θέμα νοοτροπίας»: «Υπάρχουν πολλοί, πολλοί δεινόσαυροι που εξακολουθούν να πιστεύουν πως όταν ένας άνδρας ασχολείται με τη φροντίδα των παιδιών του, είναι λιγότερο άνδρας. Πρέπει τόσο εσύ όσο και άλλοι σύγχρονοι εργαζόμενοι πατεράδες να αρχίσετε να λέτε, όχι μόνο δυνατά αλλά και με υπερηφάνεια, πως το να φροντίζεις τα παιδιά σου δεν επηρεάζει τα επίπεδα της τεστοστερόνης σου – και πως οι άνδρες που αντιμετωπίζουν τις γυναίκες ως ίσες είναι εκείνοι που έχουν τα μεγαλύτερα cojones».

Στο στόχαστρο. Η Ντουράντεθ είπε τη λέξη στα ισπανικά, ακούγεται λιγότερο προκλητική έτσι. Αλλά όλοι κατάλαβαν, όλοι γέλασαν, όλοι χειροκρότησαν. «Συμφωνώ μαζί σου – πάντα συμφωνώ μαζί σου» είπε στη σύζυγό του ο Κλεγκ, επιβεβαιώνοντας κάτι που ήδη γνώριζε όλη η Βρετανία: πως το ζευγάρι μοιράζεται ισότιμα τις ευθύνες για το μεγάλωμα των τριών γιων τους, Αντόνιο, Αλμπέρτο και Μιγκέλ. «Αυτή η ιδέα ότι δεν είναι αντρίκειο να νοιάζεσαι, είναι εξίσου παράλογη με το να λες ότι δεν είναι γυναικείο να εργάζεσαι» πρόσθεσε. Αυτό ήταν. Την επομένη, όλοι μιλούσαν για τα cojones της Μίριαμ Γκονθάλεθ Ντουράντεθ. Πολλοί την εκθείασαν. «Είναι η Μισέλ Ομπάμα του κυβερνητικού συνασπισμού, η γυναίκα που έχει αρκετή τόλμη ώστε να αγνοεί τους περιορισμούς των κοινωνικών συμβάσεων» σχολίασε στην «Γκάρντιαν» η Αν Πέρκινς, συγκρίνοντάς τη με την άχρωμη και άοσμη Σαμάνθα Κάμερον, τη σύζυγο του βρετανού πρωθυπουργού.

«Τρία “ζήτω” για τη Μίριαμ Γκονθάλεθ Ντουράντεθ, μια γυναίκα με περισσότερο χάρισμα στο μικρό της δαχτυλάκι από ό,τι έχει δείξει ο σύζυγός της τα τελευταία τέσσερα χρόνια» έγραψε η Ντίνα Ρίκμαν στην «Τέλεγκραφ» – γιατί η αλήθεια είναι πως η δημοτικότητα του Κλεγκ και των Φιλελευθέρων έχει καταποντιστεί, κάποιοι εκτιμούν μάλιστα πως το κόμμα δεν θα κερδίσει καμία έδρα στις ευρωεκλογές. Σε κάθε περίπτωση, αυτές οι κριτικές είχαν ένα επίπεδο, έναν πολιτικό χαρακτήρα. Υπήρξαν και άλλες, πιο κίτρινες, αν όχι καθαρά σεξιστικές. Οπως το σχόλιο του Ουίλιαμ Τάγκλεϊ στην «Τέλεγκραφ»: «Αυτή η περφόρμανς σίγουρα δεν θα διαψεύσει τις φήμες που θέλουν τον ηγέτη των Φιλελευθέρων να χοροπηδάει σαν ζωντανή γαρίδα σε καυτό πιάτο κάθε φορά που η λαμπερή ισπανίδα σύζυγός τού δίνει μια εντολή».

Μερικές γραμμές πιο κάτω, ο Τάγκλεϊ φρόντιζε να επισημάνει πως η «λαμπερή ισπανίδα σύζυγος» κερδίζει, ως συνέταιρος και επικεφαλής ευρωπαϊκού δικαίου στο διεθνές δικηγορικό γραφείο Dechert, τετραπλάσια χρήματα από τον Νικ Κλεγκ, 500.000 λίρες έναντι 134.565 λιρών ετησίως∙ όπως επίσης ότι στο σπίτι τους ομιλούνται μόνο τα ισπανικά και, παρότι ο Κλεγκ δηλώνει αγνωστικιστής, οι τρεις γιοι του, που έχουν όλοι λάβει ισπανικά ονόματα, ανατρέφονται ως καθολικοί, σύμφωνα με το δόγμα της μητέρας τους. Τελευταία στιγμή αυτολογοκρίθηκε και δεν έγραψε αυτό που πραγματικά ήθελε: «Ελάτε τώρα, ξέρουμε ποιος φοράει τα παντελόνια σε αυτό το σπίτι». Oχι ότι δεν το έχει ακούσει και αυτό το ζεύγος Νικ Κλεγκ – Μίριαμ Γκονθάλεθ Ντουράντεθ την τελευταία τετραετία. «Απλώς δεν έχω την πολυτέλεια να έχω μια δουλειά που να μπορώ να εγκαταλείψω για πέντε εβδομάδες, φαντάζομαι πως την ίδια κατάσταση αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι στη χώρα» είχε δηλώσει η Ντουράντεθ το 2010, καλούμενη να αιτιολογήσει την απουσία της από το πλευρό του συζύγου της στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Πολλοί εκτίμησαν τη δήλωσή της. Και άλλοι την κατέταξαν με συνοπτικές διαδικασίες στην κατηγορία των bitches – ακόμα μια λέξη που δεν χρειάζεται μετάφραση.

Μαχητική. Νικ Κλεγκ και Μίριαμ Γκονθάλεθ Ντουράντεθ παντρεύτηκαν το 2010, έπειτα από πολύχρονη σχέση. Οι δρόμοι του Βρετανού, που γεννήθηκε το 1967 στο Τσάλφοντ Σεντ Τζιλ του Μπάκιγχαμσαϊρ, και της Ισπανίδας, που γεννήθηκε το 1968 στο Ολμέδο του Βαγιαδολίδ, συναντήθηκαν στην Μπριζ του Βελγίου, όταν έκαναν αμφότεροι μεταπτυχιακές σπουδές στο Κολέγιο της Ευρώπης. Λένε πως η Ντουράντεθ πείστηκε από συμφοιτήτριές της να παραδώσει ερασιτεχνικά μαθήματα φλαμένκο και ο Κλεγκ ήταν ο μόνος Βρετανός που έσπευσε να μάθει. Σε κάθε περίπτωση, οι δυο τους ξεκίνησαν παράλληλες καριέρες, η Ντουράντεθ εργάστηκε για δώδεκα χρόνια στα όργανα της ΕΕ και για τα επόμενα έξι, προτού μεταπηδήσει στο Dechert, σε ένα άλλο διεθνές δικηγορικό γραφείο, το DLA Piper. Κατά μία έννοια, η Ντουράντεθ ασχολούνταν με την πολιτική από τα μικράτα της: ο πατέρας της υπήρξε δήμαρχος του Ολμέδο και γερουσιαστής του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος της Ισπανίας από το 1989 έως τον θάνατό του σε τροχαίο δυστύχημα, το 1996. «Δεν είμαι ξένη στην πολιτική. Οκτώ χρόνων παιδί μοίραζα ήδη πολιτικά φυλλάδια» δήλωσε κάποτε.  

Το 2013, λανσάρισε το Δίκτυο Εμπνέοντας τις Γυναίκες, μια οργάνωση που φιλοδοξεί να προτείνει επιτυχημένα πρότυπα στις βρετανίδες μαθήτριες. «Οταν δεν έχουμε παιδιά, ο κόσμος θεωρεί ότι είμαστε “απογοητευμένες”. Οταν μένουμε σπίτι για να φροντίσουμε τα παιδιά μας, λένε πως “δεν δουλεύουμε”. Οταν δουλεύουμε, μας λένε “μητέρες μερικής απασχόλησης” ή και κακές μητέρες. Οταν έχουμε μια επιτυχημένη επαγγελματική ζωή, μας λένε “τρομακτικές”, όταν ακολουθούμε τη μόδα, “ρηχές”, όταν αγαπάμε τις επιστήμες, “σπασικλάκια”, όταν υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας, “σκληρές”» είχε πει τότε. Ο σύζυγός της ήταν στο κοινό και την είχε καταχειροκροτήσει.