Ο «τυφώνας» που κόπασε

Εγινε τραγούδι και ταινία, έπεσε θύμα μιας Δικαιοσύνης που τον καταδίκασε για το χρώμα του δέρματός του. Κι όμως, ο πυγμάχος Ρούμπιν Κάρτερ, γνωστός ως «Hurricane», που πέθανε προ ημερών, δεν έφυγε ακριβώς πικραμένος

Υπάρχουν λογιών λογιών κακοποιοί. Μερικοί γίνονται τέτοιοι για να επιβιώσουν, κάποιοι είναι άπληστοι, άλλοι δεν έµαθαν τίποτε διαφορετικό. Αν και δεν είναι βέβαιο σε ποια κατηγορία ανήκε ο Ρούµπιν Κάρτερ, η γνωριµία του µε όλα αυτά ήρθε νωρίς. Οταν ο πατέρας του, αυστηρός µέσα στην αγωνία του να αναθρέψει επτά παιδιά, έµαθε ότι ο γιος του έκλεψε ένα κατάστηµα ρούχων, τον παρέδωσε στην αστυνοµία. Ο µικρός πήγε σε σχολείο για άτακτους νέους και δύο χρόνια αργότερα στο αναµορφωτήριο, επειδή µαχαίρωσε άνδρα που τον προσέγγισε πονηρά. Εφαγε αρκετό ξύλο, δραπέτευσε, στρατολογήθηκε. Από όλη τη φανταροπαρέα, περισσότερο απολάµβανε τους πυγµάχους. «Ηταν γεροί, τίµιοι άνθρωποι» θα διηγιόταν αργότερα, «δουλευταράδες και σκληροί καβγατζήδες».

Οταν το 1961 έδωσε τον πρώτο του επαγγελματικό αγώνα, είχε συλληφθεί κάμποσες φορές. Πλέον όμως έβρισκε τον δρόμο του, όπως και το αριστερό κροσέ του, υπεύθυνο για πολλά νοκάουτ. Οχι ότι αυτό ήταν η αιτία που απέρριπτε τη μετριοπάθεια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ούτε του έπεφτε λόγος στη διαφημιστική χρήση του μητρώου του από τους μάνατζερ. Προτιμούσε τις Κάντιλακ, ειδικά μια μαύρη με χαραγμένο το παρατσούκλι «Τυφώνας», τα πλουμιστά ρούχα και την ιππασία: προτιμήσεις δηλαδή που οι λευκοί έβλεπαν ως κάτι πολύ χειρότερο από τις κιτς επιλογές που ήταν. Το επίμαχο βράδυ του 1966, δύο μαύροι άνδρες μπήκαν σε εστιατόριο του Νιου Τζέρσεϊ και σκότωσαν δύο λευκούς και μία γυναίκα. Ο Κάρτερ και ο φίλος του Τζον Αρτις συνελήφθησαν αρκετά μακρύτερα. Πέρασαν επιτυχώς από ανιχνευτή ψεύδους, αλλά παρέμειναν ύποπτοι. Κατηγορήθηκαν ξανά το 1967 και στη δίκη, τρεις καταθέσεις τούς έδωσαν άλλοθι, ενώ δύο τούς ήθελαν παρόντες και οπλισμένους. Ηταν των Αλφρεντ Μπέλο και Αρθουρ Μπράντλεϊ, ανθρώπων με πλούσια ποινικά μητρώα, για τους οποίους επίσης δεν ξέρουμε σε ποια «κατηγορία» κακοποιών ανήκαν. Ξέρουμε μόνο ότι βρέθηκαν στο εστιατόριο για μια απραγματοποίητη ληστεία ή ότι αφού ο Κάρτερ πέρασε χρόνια φυλακισμένος, διαβάζοντας ή σώζοντας τη ζωή ενός δεσμοφύλακα, εκείνοι ανασκεύασαν όσα είχαν πει. Οπως αποκάλυψαν, η μεν αστυνομία τους πίεσε, ο δε εισαγγελέας τούς υποσχέθηκε επιείκεια στις δικές τους υποθέσεις.

Σχεδόν μέσα σε μια νύχτα, ο Κάρτερ έγινε ίνδαλμα του αφροαμερικανικού αγώνα για πολιτικά δικαιώματα. Ο Μπομπ Ντίλαν έγραψε το οκτάλεπτο «Hurricane», που στιχουργικά άρχιζε όπως οι πρώτες αράδες κινηματογραφικού σεναρίου. Κατηγορήθηκε για υπερβολική ποιητική αδεία, ακουγόταν όμως στις καμπάνιες αλληλεγγύης όπου εμφανιζόταν τόσο ο συνθέτης του, όσο και η Τζόνι Μίτσελ ή ο Μοχάμετ Αλι. Στη δίκη βέβαια του 1976, ο Αλφρεντ Μπέλο ανασκεύασε τα ήδη ανασκευασμένα. Ο δικαστής χτύπησε το σφυρί εναντίον του Κάρτερ και οι διασημότητες που τον υποστήριζαν τον εγκατέλειψαν. Θα χρειάζονταν εννιά χρόνια εφέσεων μέχρι να ενδιαφερθεί ένα ομοσπονδιακό δικαστήριο και άλλα τρία μέχρι να αθωώσει και τον Κάρτερ και τον Αρτις.

Εμεινε στη φυλακή συνολικά περίπου δύο δεκαετίες. Στη διάρκειά τους, όσο και μετά το πέρας τους, η ζωή του απασχόλησε πολλούς με διάφορους τρόπους. Η σύζυγός του ζήτησε διαζύγιο όταν έμαθε ότι ο Κάρτερ συνδέθηκε με μία υποστηρίκτριά του. Το 1975 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του «Ο 16ος γύρος» – όπως έκανε το 2011 και ο Αρτις με πρόλογο από τον Νέλσον Μαντέλα. Παντρεύτηκε τη Λίσα Πίτερς, μέλος ενός μυστικοπαθούς καναδικού κοινοβίου, που είχε πάρει πολύ πατριωτικά την αθώωσή του. Το 1999 βγήκε στις αίθουσες η ταινία «Τυφώνας: Η αληθινή ιστορία», που ενώ χάρισε στον Ντένζελ Ουάσιγκτον υποψηφιότητα για Οσκαρ, κρίθηκε αρνητικά για τη μανιχαϊστική φαντασιοπληξία της.

Ο Κάρτερ στο κάτω κάτω δεν υπήρξε άγιος. Στη ζωή του είχε κάνει πολλά, εκείνο το έγκλημα όμως όχι. Τελικά, την περασμένη Κυριακή, όπως ανακοίνωσε ο Τζον Αρτις, υπέκυψε στον καρκίνο σε ηλικία 76 ετών. Η κατηγορία ανθρώπων στην οποία δικαιούται να ενταχθεί δεν είναι αυτονόητη για όλους. Ο ίδιος, σε πρόσφατο άρθρο του, έγραφε: «Εζησα στην κόλαση στα πρώτα μου 49 χρόνια και είμαι στον παράδεισο τα τελευταία 28. Ενας κόσμος όπου η αλήθεια έχει πραγματική σημασία και η δικαιοσύνη, έστω και αργά, απονέμεται, είναι παράδεισος για όλους μας». Ισως πάλι την ορθότερη ετυμηγορία είχε ο Ντίλαν με εκείνο το μυθιστορηματικό τραγούδι: «Τώρα όλοι οι εγκληματίες στα κοστούμια τους και τις γραβάτες τους», έλεγε, «είναι ελεύθεροι να πίνουν μαρτίνι και να χαζεύουν την ανατολή / ενώ ο Ρούμπιν κάθεται σαν Βούδας στο μικρό κελί του / ένας αθώος άνθρωπος σε μια αληθινή κόλαση».