Ασυγχώρητος

Αλλα θέλω κι άλλα κάνω, άλλα μου λέν’ τα χείλη σου και άλλα η καρδιά σου, άλλα αντ’ άλλων γενικώς, Θωμά μου… Είναι κι αυτή η σκόνη η αφρικανική που μπαίνει από παντού στο σπίτι και έτσι όπως επικάθεται πάνω στα πράγματα  – πώς να το πω; – φλουτάρει το περίγραμμά τους. Των πραγμάτων και των ιδεών… Πώς είπες; Οτι οι ιδέες δεν είναι πράγματα; Γιατί, είναι πράγμα οι μειονότητες; Ασ’ τα λοιπόν, Θωμά μου, μην τα ψάχνεις! Γιατί εσύ είσαι και δύσπιστος, για να μην πω άπιστος, και θέλεις απόδείξεις και με αυτό το φλου αρτιστίκ ολούθε φοβάμαι ότι δεν θα τις εύρεις. Ζήτω ο μαγικός ρεαλισμός, λοιπόν, για να κάνουμε και μια σπονδή στον Μάρκες. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου αυτός; Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος κοτετσιού η παρουσιάστρια Ελένη Μενεγάκη! Πες μου πού πουλάν καρδιές, ο Μητροπάνος; Πες μου πού πουλάν κότες, η Μενεγάκη! Το ρωτάει και το ξαναρωτάει η γυναίκα από την εκπομπή της. Είδε, σου λέει, ένα κοτέτσι και ξετρελάθηκε τόσο από την αρχιτεκτονική όσο και από την εσωτερική του διακόσμηση και θα φτιάξει ένα ίδιο, αλλά δεν βρίσκει με τι θα το γεμίσει. Μια ιδέα – αφού πρόκειται για τόσο… βουκόλα – είναι να μπει η ίδια μέσα. Μια κότα στρουμπουλή, μια όμορφη πουλάδα. Αν πάλι δεν θέλει, να της στείλω εγώ δύο κότες που έχω πρόχειρες στο σπίτι. Τη γυναίκα μου και την πεθερά μου.

Και από τις κότες στα ψάρια, Θωμά μου! Και όχι ό,τι να ‘ναι. Ψάρια σινιέ, διά χειρός Γιάννη Πάριου αλιευμένα. Στο διηγούμαι έτσι όπως το άκουσα και ανατριχιάζω από τη συγκίνηση. Γιατί, σου λέει, ο καλλιτέχνης την αγαπάει πολύ τη θάλασσα και όταν ψαρεύει εμπνέεται. Και σε ερώτηση – καταπέλτη για το αν έχει ποτέ γράψει στίχους ψαρεύοντας, απαντά με τη φράση που από εδώ και πέρα εγώ θα την έχω ως μότο ζωής: «Εχω χάσει ψάρι για να μη χάσω φράση». Ακου τι είπε ο άνθρωπος! Παράτησε το ψάρι που μόλις είχε τσιμπήσει για να τρέξει στο σπίτι να γράψει τη φράση! Φράση στα κάρβουνα με λαδολέμονο! Δεν μας λέει όμως τι ψάρι έχασε. Γιατί άλλο να ήταν σαργός και άλλο ένα απλό κοκκάλι. Απιστε Θωμά, τα ξέρεις εσύ αυτά από την Τιβεριάδα. Γιατί τη φράση (του στίχου) δεν την κόβω να ήταν λαβράκι…

Και μια και μιλάμε για θαύματα, θα σου τα σούρω και σένα, Θωμά μου! Βρε, στο καλύτερο πανεπιστήμιο σε έστειλε η μάνα σου. Ενα θαύμα, ανεπρόκοπε, δεν αξιώθηκες να μάθεις. Μήπως και με γλιτώσεις από αυτό το «δεν μπορώ» που με τραβάει από το μανίκι. Δεν μπορώ, Θωμά μου, αυτή την απόθέωση του  Μάρκου Σεφερλή (φωτογραφία). Αυτό το ανελέητο χτύπημα του νεοελληνικού ανορθολογισμού από τον έναν τοίχο στον ακριβώς απέναντι με εξουθενώνει. Μεγάλος κωμικός, μου λένε, ο Σεφερλής. Μεγάλος καλλιτέχνης! Οχι, αγάπη μου. Ο καλλιτέχνης δεν κρίνεται μόνο από το έμφυτο ταλέντο του. Κρίνεται και από το πώς τού συμπεριφέρεται. Του ταλέντου! Από το πώς το περιποιείται. Από το αν το κανακεύει… Και ξέρεις τι άλλο δεν μπορώ, Θωμά μου; Αυτή την πιρουέτα που κάνουν κάποιοι και αντί να βγουν με το θάρρος της γνώμης και των πράξεών τους, κάνουν τις ενοχές τους επιχειρήματα. Οπως ο κατά τα άλλα συμπαθής ηθοποιός Φάνης Μουρατίδης, που λέει ότι κάνει διαφημίσεις γιατί γουστάρει και όχι για τα λεφτά, γιατί αν ήθελε λεφτά θα τσάπιζε. Πες μου ότι ακριβοπληρώνεται το τσάπισμα κι εγώ θα το κολλήσω το Μνημόνιο ταπετσαρία στους τοίχους μου. Σελίδα σελίδα!