Οι «σιωπηλοί» σύμμαχοι του Κρεμλίνου

Οπως φαίνεται από τις εξελίξεις, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν έχει περισσότερους συμμάχους και θαυμαστές σε ολόκληρο τον κόσμο από ό,τι θα περίμενε η Δύση μετά τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Η Ρωσία φαίνεται ότι έχει την υποστήριξη όχι μόνο παραδοσιακών συμμάχων της όπως είναι η Συρία και η Βενεζουέλα, αλλά και την άτυπη – ουσιαστική όμως – στήριξη από χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία και η Νότια Αφρική, αναφέρει σε ανάλυσή του στον «Γκάρντιαν» ο Τίμοθι Γκάρτον Ας.

Για την Κίνα φαίνεται ότι τα οφέλη από την κρίση της Ρωσίας με την Ουκρανία είναι περισσότερα από τα αρνητικά στοιχεία. Οι ΗΠΑ με τις εξελίξεις στην Ουκρανία έχουν να αντιμετωπίσουν έναν ακόμη «στρατηγικό περισπασμό» που αποσπά την προσοχή της Ουάσιγκτον από το Πεκίνο, αναφέρει ο αρθρογράφος της βρετανικής εφημερίδας. Παράλληλα, παρά το γεγονός ότι το Κίεβο πουλάει στην Κίνα πιο προηγμένο στρατιωτικό υλικό από αυτό που θα ήταν διατεθειμένη να πουλήσει η Μόσχα, η νέα κυβέρνηση της Ουκρανίας έχει διαβεβαιώσει τις κινεζικές Αρχές ότι η κρίση στην Κριμαία και σε άλλες περιοχές δεν θα βλάψει τις σχέσεις με το Πεκίνο.

Η Ινδία, από την πλευρά της, μέχρι στιγμής φαίνεται να παίρνει μάλλον το μέρος της Ρωσίας παρά της Δύσης όσον αφορά τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Δεν είναι τυχαίο ότι τον περασμένο μήνα ο ίδιος ο Πούτιν ευχαρίστησε την κυβέρνηση στο Νέο Δελχί για τη στάση που κρατά στο θέμα της Κριμαίας. Η «μετααποικιακή εμμονή (της Ινδίας) με την εθνική κυριαρχία και η αποστροφή κάθε είδους δυτικού φιλελεύθερου ιμπεριαλισμού οδηγεί – χωρίς λογική μάλλον – στην παροχή στήριξης σε μια χώρα που έχει παραβιάσει δραματικά την εθνική κυριαρχία του γείτονά της», αναφέρει ο Γκάρτον Ας για τη στάση της Ινδίας.

Οι σύμμαχοι δεν τελειώνουν εδώ. Η Βραζιλία και η Νότια Αφρική απείχαν από το ψήφισμα του ΟΗΕ που ασκούσε κριτική στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Κριμαίας. Συντάχθηκαν επίσης με τη Ρωσία εκφράζοντας «ανησυχία» για την πρόταση που έκανε ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας να μην επιτραπεί στον Πούτιν να συμμετάσχει στη Σύνοδο του G20, που θα συγκληθεί τον Νοέμβριο. Σε πολλές από αυτές τις χώρες υπάρχει αντιπάθεια έπειτα από αιώνες δυτικής αποικιοκρατίας και αυτό ευνοεί τον Πούτιν. Με μια πιο ευρεία γεωπολιτική λογική, φαίνεται ότι θα υπάρξουν και άλλες Ουκρανίες, καταλήγει το άρθρο του «Γκάρντιαν».