Ιστορίες έρωτα και απιστίας

Φθάνει κάποτε η στιγμή (στον ποδοσφαιριστή, στον μπασκετμπολίστα, στον σύντροφο…) που αντικρίζει μέσα από τις γρίλιες των επιθυμιών του το απωθημένο να σεργιανίζει στο κατώφλι του. Η φλόγα μέσα του μόνο με φλόγα σβήνει. Το «μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι» φουρτουνιάζουν τη σκέψη και η απόφαση, συνήθως, (όχι πάντα) είναι βιαστική, υπό την επήρεια πάθους… εαρινού. Τα αργύρια, και κυρίως αυτά, η αντήχηση στο ηχείο της καρδιάς μιας χορδής που ξεσηκώνει, η (απατηλή) τάση φυγής που παρασέρνει, οδηγούν αναπόδραστα στην έξοδο. Στην έξοδο, που για πάντα θέλει κλείσει!

Αυτοί που φεύγουν δεν «γυρίζουν» ποτέ! Η συνείδηση των οπαδών αδυνατεί να διακρίνει τους λόγους που μήδισαν κάποιοι κάποτε και τους καταδικάζει, εις το διηνεκές, να ζήσουν στην απόλυτη κόλαση: τη χλεύη.  

Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς εγκατέλειψε την πρώτη αγάπη του, επί ελληνικού εδάφους, ΑΕΚ ύστερα από χρόνια σχέσης πάθους και δόξας. Οι οπαδοί δεν του το συγχώρησαν ποτέ. Οσο ήταν στο «ξένο σπίτι» τον αντιμετώπιζαν σαν εχθρό, ωσάν τον άνθρωπο που είχε προξενήσει το μεγαλύτερο κακό στην ομάδα τους. Οταν ο Μπάγιεβιτς, έπειτα από χρόνια περιπλάνησης στους πάγκους πρωτευούσης και περιφέρειας, «δυστύχησε» και ξανά την πόρτα της ΑΕΚ χτύπησε, του άνοιξαν. Και τότε οι οπαδοί τον αποδοκίμασαν σκληρότερα. Οι διαρρηγμένες σχέσεις δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ!

Ο Βασίλης Σπανούλης ένα απόγευμα προβάρισε τη φανέλα την ερυθρόλευκη, είδε ότι του ταιριάζει, του τρόχισαν και τις όποιες αναστολές τα ευρώ των αδελφών Αγγελόπουλων και τα μάζεψε τα πράγματα κι έφυγε από το ΟΑΚΑ. Πίσω του άφησε μίσος και οργή. Τρία χρόνια μετά οι οπαδοί του Τριφυλλιού τον απεχθάνονται ακόμη, δείχνοντάς του το με κάθε τρόπο. Οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα δεν λησμόνησαν ποτέ την «προδοσία» του Λουίς Φίγκο. Ο Πορτογάλος έφυγε ένα βράδυ για… τσιγάρα από το Καμπ Νου και το επόμενο πρωί ξημέρωσε στο σπίτι της άσπονδης εχθρού, στο Μπερναμπέου. Την πρώτη χρονιά που θα αγωνιζόταν με τη φανέλα της Ρεάλ κόντρα στην Μπαρτσελόνα προφασίστηκε τον τραυματία. Οι τύψεις τον κλείδωσαν σπίτι· τη δεύτερη όμως… Τη δεύτερη χρονιά στάθηκε «γυμνός» απέναντι στους απατημένους οπαδούς και υπέστη τις συνέπειες της αμαρτίας του: λιθοβολήθηκε (κυριολεκτικά). Ακόμα και κομμένη κεφαλή χοίρου τού πέταξαν οι μαινόμενοι ταύροι της Καταλωνίας.

Η αποχώρηση του σερ Αλεξ Φέργκιουσον δεν ενόχλησε τόσο όσο η άφιξη του νέου  οικοδεσπότη του Ολντ Τράφορντ. Στην αρχή οι φανατικοί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έσφιξαν την καρδιά τους και τον υπέμειναν. Με τον καιρό και όσο οι Κόκκινοι Διάβολοι κατηφόριζαν προς την κόλαση, οι οπαδοί θυμήθηκαν την «απιστία» του 72χρονου εραστή τους, είδαν με άλλα μάτια πια τον αντικαταστάτη του και τον μίσησαν. Από το βράδυ της Τετάρτης τον μισούν ακόμη περισσότερο, όπως και οι Καταλανοί βλέπουν πια τον Τάτα Μαρτίνο και γυρίζουν το κεφάλι τους, αναπολώντας τον Πεπ.

Τελικά, η φυγή πληγώνει, όποιο άλλοθι κι αν επικαλείται! Το γεγονός ότι τους  απερχόμενους τούς λύγισε η προσφορά (χρηματική, συναισθηματική, λίγη σημασία έχει), το καινούργιο (που γρήγορα παλιώνει), ο χρυσοφόρος ορίζοντας, δεν λέει τίποτα σ’ αυτόν που μένει και αποχαιρετά. Οι πλάτες που σβήνουν στο βάθος του «σταθμού», σκοτεινιάζουν τον νου των οπαδών μιας ομάδας ποδοσφαίρου – μπάσκετ που σαν  προδομένοι εραστές οργίζονται, κλαίνε μόνοι, σφίγγουν τα δόντια και περιμένουν τον γυρισμό. Κι αν πρόκειται για συντρόφους που ολίσθησαν, για να ξαναερωτευτούν· μα σαν μιλάμε για οπαδούς: για να εκδικηθούν με όσο μίσος μπορεί να χωρέσει ένας απύθμενος νους… Κι ένας φιλοσοφημένος επίλογος: «Η προδοσία είναι από τις πιο φοβισμένες και σπασμωδικές ενέργειες της αυτοσυντήρησης. Αρα, φύση μας». Καλό ταξίδι…