Ο μαχητικός λόγος των γκασταρμπάιτερ που ενόχλησε τη χούντα

Ενα από τα πρόσωπα που δραστηριοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στο γερμανικό ραδιόφωνο ήταν ο Παύλος Μπακογιάννης. Σύμφωνα με τον μύθο, εργάστηκε και εκείνος στην Ντόιτσε Βέλε. Δεν είναι ακριβές. Ο μετέπειτα δολοφονημένος από την τρομοκρατική 17 Νοέμβρη δημοσιογράφος εργάστηκε στη βαυαρική ραδιοφωνία και τηλεόραση – η Ντόιτσε Βέλε απλώς αναμετέδιδε ορισμένες περιόδους τις εκπομπές του.

Ο Μπακογιάννης βρισκόταν, επίσης, πριν από τη χούντα στη Γερμανία. Ηταν η φωνή των γκασταρμπάιτερ, των ελλήνων εργατών στη βιομηχανία – υπέρμαχος των δικαιωμάτων τους και εχθρός των ρατσιστικών διακρίσεων εναντίον τους. Κατά βάσιν, λοιπόν, ο Μπακογιάννης απευθυνόταν στους Ελληνες της Γερμανίας, στους οποίους ήταν πολύ δημοφιλής, και το ίδιο σκληρό κοινό διατήρησε και μετά την 21η Απριλίου 1967.

Οι εκπομπές του Μπακογιάννη ενόχλησαν εξ αρχής τη χούντα. Στην απόρρητη αναφορά της Ασφάλειας τον Ιούλιο 1967, μεταξύ των άλλων, αναφέρεται: «Ο σχολιαστής και επιμελούμενος της συντάξεως προγράμματος, ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ, έχει τελείως εκτροχιασθή και προσπαθεί διά ψευδολογιών να δημιουργήση κλίμα φοβίας μεταξύ των εν Δυτική Γερμανία Ελλήνων εργατών […] πρωτοφανής και αδικαιολόγητος εχθρική συμπεριφορά της Δ. Γερμανίας προς την ημετέρα πατρίδα ως και η διενεργουμένη κομμουνιστική και κομματική […] προπαγάνδα».

Η οξύτητα της διατύπωσης των χουντικών οργάνων και οι πιέσεις που ασκούνταν εναντίον των γερμανικών Αρχών είναι ενδεικτικά στοιχεία της διακινδύνευσης των προσώπων που είχαν την ευθύνη για εκείνα τα προγράμματα και τα οποία επ’ ουδενί ζούσαν μια ασφαλή καθημερινότητα.

Ο Μπακογιάννης, από τον οποίο η χούντα αφαίρεσε το διαβατήριο και ο οποίος είχε κάνει συνεντεύξεις με όλους τους έλληνες αντιστασιακούς, οποιασδήποτε πολιτικής απόχρωσης, είχε γλιτώσει από μια απόπειρα δολοφονίας, ενώ συνεχώς ισορροπούσε ανάμεσα στο δημοσιογραφικό καθήκον του να μεταδίδει την πραγματικότητα και στην ενόχληση που του έδειχνε η κυβέρνηση του ομοσπονδιακού κρατιδίου της Βαυαρίας.

Μάλιστα, ο ηγέτης του Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος (CSU) Φραντς Γιόζεφ Στράους (που έλεγε ότι «δεξιά από το κόμμα μας είναι μόνο ο τοίχος») δεν τον συμπαθούσε καθόλου και, σύμφωνα με μαρτυρίες, τον αποκαλούσε «φραγκολεβαντίνο κομμουνιστή».

Αυτόν τον ενοχλητικό άνθρωπο για τη δικτατορία, έναν άνθρωπο που πέρασε διά πυρός και σιδήρου για τη δημοκρατία και τις ελευθερίες, τον δολοφόνησαν το 1989 ο Κουφοντίνας και η παρέα του.