Πιο εύκολα κουμαντάρεις 100 καράβια παρά τον Ολυμπιακό

Αι γενεαί πάσαι του Ολυμπιακού αποχαιρέτησαν τον Σταύρο Νταϊφά το απομεσήμερο της περασμένης Πέμπτης. Από τον βετεράνο αρχηγό των τίτλων της χρυσής φουρνιάς του ’50 Ηλία Ρωσσίδη μέχρι τους νεότερους, τους σύγχρονους πρωταθλητές. Αλλά για την αξία του παράγοντα-θρύλου, ενός προέδρου άλλης εποχής, μεγαλύτερη σημασία ίσως είχε η παρουσία του «καπετάνιου» Γιώργου Βαρδινογιάννη και τα στεφάνια του Δημήτρη Μελισσανίδη και της ΑΕΚ. Των αντιπάλων.

Ο Σταύρος Νταϊφάς πέρασε στην Ιστορία. Ως ένας σοβαρός παράγοντας ρομαντικών χρόνων, ένας πρόεδρος που άφησε εποχή και μεγάλωσε τον Ολυμπιακό. Από τα δύσκολα χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του ’80 στην ακμή και στα τέσσερα κολλητά πρωταθλήματα από το ’80 μέχρι το ’83.

Χαρακτηριστικό του; Ηξερε να χειρίζεται καταστάσεις και κυρίως ανθρώπους. Δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του και πολλές φορές συγκρούστηκε για το καλό του Ολυμπιακού. Η υπόθεση του σκανδάλου Μπουμπλή-Ρότσα είναι ένα κομμάτι. Ενα δεύτερο αφορούσε τα εσωτερικά του Ολυμπιακού.

Φρόντιζε να κρατά ισορροπίες και σε εποχές που ελάχιστοι ασχολούνταν με το μπάτζετ λειτουργούσε ως γνήσιος μάνατζερ. Κάπως έτσι «έχασε» το καλοκαίρι του ’81 τον Γαλάκο και τον Κυράστα, παίκτες που μετακόμισαν στην Παιανία και στον άσπονδο φίλο του, αλλά κουμπάρο του, Γιώργο Βαρδινογιάννη.

Το ατού του, ωστόσο, ήταν πως είχε έτοιμη τη διάδοχη κατάσταση. Εχοντας ήδη αποκτήσει τους Ορφανό – Αναστόπουλο ένιωθε δυνατός, ενώ έκανε και το «μπαμ» με τον Τάσο Μητρόπουλο. Εφερε επίσης στον Πειραιά έναν μπακ-δυναμίτη, τον Γιάννη Γούναρη, παίκτη που έκανε θαυμάσια καριέρα και βοήθησε τα μέγιστα. Στην πορεία, ωστόσο, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν άντεξε το οικονομικό βάρος και το ’85, με τη φυγή των Βαμβακούλα – Σαργκάνη, δεν είχε έτοιμη απάντηση: οι Μουκέας, Παπαμιχαήλ, Ζήνδρος, Ζελελίδης ήταν αδύνατο να σηκώσουν το βάρος. Κατέκτησε τον τίτλο (και) το ’87, όταν επέστρεψε ύστερα από μία διετία, με τον Αλκέτα Παναγούλια στο τιμόνι, και παρέδωσε τα ηνία στον Γιώργο Κοσκωτά μέσα σε ένα ομιχλώδες τοπίο.

«Ηταν ισχυρή προσωπικότητα· όταν έμπαινε για ομιλία επικρατούσε ησυχία και τον θεωρούσα ιδιαίτερα δυναμικό.

Αυτό που θυμάμαι καλά είναι πως πριν από τον γάμο μου, πέρα από το δώρο με έπιασε για αρκετή ώρα και μου μιλούσε, με συμβούλευε για όλα» θυμάται ο Τάκης Λεμονής, νεαρός εξτρέμ του Ολυμπιακού στις αρχές του ’80 και καταξιωμένος προπονητής σήμερα.

Κάποιες φορές μιλούσε στους ποδοσφαιριστές και τους έλεγε ιστορίες ναυτιλιακές! Εφοπλιστής γαρ, του άρεσε η θάλασσα και προκαλούσε φουρτούνα στους αντιπάλους. Οπως το ’82, όταν με απίστευτη ανατροπή πήρε τον τίτλο μέσα από τα χέρια του Παναθηναϊκού στο αλησμόνητο μπαράζ στον Βόλο, την ώρα που όλος ο κόσμος έβλεπε το Μουντιάλ της Ισπανίας. Επί εποχής του οι παίκτες ναι μεν αξίωναν ποσά μεγαλύτερα, αλλά δεν τα έδινε.

«Τα χοντρά χρήματα τα έδινε ο Βαρδινογιάννης, εμείς όμως παίρναμε τους τίτλους και τη δόξα» αναφέρει παίκτης. Ολοι άλλωστε στο Λιμάνι θυμούνται το καλοκαίρι που άργησαν στην προετοιμασία οι Αναστόπουλος – Μητρόπουλος, αποκτήθηκε ο γερμανός χαφ Χέρμπερτ Νόιμαν και οι δύο επιθετικοί επέστρεψαν ύστερα από σκληρές διαπραγματεύσεις. Ναι μεν το πουλί (τίτλος) πέταξε, ο Νταϊφάς, ωστόσο, είχε στείλει το μήνυμα πως ήταν ανυποχώρητος.

Ενέπνεε σεβασμό αλλά ήταν και προσιτός. Με τον Νικολούδη, που απέκτησε από την ΑΕΚ, συνέβη το εξής: Τον καλούσε στο γραφείο του, ρωτούσε πώς δούλευαν στην Ενωση και τι συνέβαινε με την οργάνωσή της. Ηθελε την τεχνογνωσία που του έλειπε! Κάποτε ο Νταϊφάς ανακοίνωσε πριμ ένα εκατομμύριο δραχμές. Στο ΔΣ της ομάδας ήταν και ο πρόεδρος των εφοπλιστών. Οταν ο Νταϊφάς μίλησε για 1 εκατομμύριο, ο Νικολούδης είπε στον πρόεδρο των εφοπλιστών: «Οταν ο πρόεδρος του Ολυμπιακού δίνει 1 εκατομμύριο, ο πρόεδρος των εφοπλιστών πόσα πρέπει να δώσει;» Τότε γύρισε ο Νταϊφάς και του είπε: «Σε ακούμε». Εκεί, ανακοίνωσε πριμ 2 εκατ. ευρώ! Παρ’ όλα αυτά, ήξερε πόσο δύσκολη ήταν η αποστολή του: «Πιο εύκολα κουμαντάρεις 100 καράβια παρά τον Ολυμπιακό» είχε πει κάποτε. Αδικο είχε;

Παικταράδες, λοιπόν, έφερε στον Ολυμπιακό. Και μεγάλη πίκρα η τραγωδία της Θύρας 7. Αλλά οι συγγενείς των θυμάτων δεν ξεχνούν τον πρόεδρο των τίτλων. Το απέδειξε η Ελευθερία Τουμανίδου, μητέρα του 14χρονου Παναγιώτη που ήταν το μικρότερο σε ηλικία θύμα. Η παρουσία της στην κηδεία του σπουδαίου παράγοντα, με μια αγκαλιά λουλούδια, σήμαινε πολλά!