Προνόμια πολυτέκνων

Συμμόρφωση σε αποφάσεις

Κώστας Παπαναστασίου

ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΣ – ΓΝΑΘΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Τι θα γίνει με αυτό τον νόμο που αφού ξοδεύεις χρόνια (3-4), καριέρα, χρήματα για δικηγόρους, όνειρα στον βρόντο, στο τέλος δεν συμμορφώνονται στη δικαστική απόφαση και νομίζουν ότι το κράτος είναι «δικό τους». Η αυθαιρεσία στο μάξιμουμ!

Διεκδικούσα μια θέση οδοντιάτρου στο Κέντρο Υγείας Διστόμου, αλλά τελικά διορίστηκε άλλη υποψήφια. Η δικαστική απόφαση, μετά την προσφυγή μου, λέει ότι στην κλινική εμπειρία υπερτερώ και μπορώ να καλύψω το 15,95% που μας χωρίζει στη βαθμολογία. Ελαβα όμως το 50% αυτής της αντιδίκου. Δεν υπολογίστηκε η θητεία μου στον στρατό ως γιατρού (της ζητούμενης ειδικότητας όπως φαίνεται και από το βιογραφικό και το πιστοποιητικό στρατού) και ούτε υπολογίστηκε η έναρξη επαγγέλματος με την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος αλλά με την έναρξη στην Εφορία. Δεν ίσχυσε το ίδιο και για την αντίδικο.

Η συστατική επιστολή λέει ότι υπήρξα για πολύ καιρό εκπαιδευτής, άλλων επαγγελμάτων υγείας. Ωστόσο πήρα μηδέν στην κατηγορία αυτή. Η αντίδικος ήταν επισκέπτρια έναν χρόνο στο Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία. Βαθμολογήθηκε ως έμμισθη και θεωρήθηκε εξειδικευμένο κέντρο το Παίδων και όχι τα τρία γναθοχειρουργικά κέντρα στα οποία εγώ υπηρέτησα. Μόνο εγώ έχω χαρτιά από νοσοκομεία (ασθενείς, γιατρούς, εφημερίες) αλλά και σε αυτή την περίπτωση πήραμε 10% και εγώ και η αντίδικος (άρα ουσιαστικά τίποτα δεν πήρα).

Από μικρή έρευνα διαπίστωσα και άλλες περιπτώσεις. Ιατρός – παιδίατρος έχει κερδίσει τρία δικαστήρια και όλο επιλέγουν τον/την αντίδικο. Ιατρός – παθολογοανατόμος (στον Αγιο Σάββα) έχει κάνει τρία δικαστήρια και όλο βγάζουν τον/την αντίδικο. Προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Ζητάω την εξαίρεση των αισχρών, αυθαίρετων εισηγητών. Και τελικά θα ισχύει ο νόμος περί δικαστικών αποφάσεων ή όχι; Να το πάρουμε τουλάχιστον απόφαση και να μην ελπίζουμε τίποτα για να πηγαίνουμε παρακάτω;

Ενωση για το χρέος

Δημήτρης Μαυραειδόπουλος

ΑΘΗΝΑ

Ουδείς, ειδήμων και μη, μπορεί σήμερα να ισχυριστεί ότι το χρέος των 330 δισ. ευρώ μπορεί να είναι διαχειρίσιμο, λαμβανομένου υπόψη ότι τοκοχρεολύσια και τόκοι θα πρέπει να διακανονιστούν στα επόμενα είκοσι χρόνια. Ακόμα και αν επιτύχουμε ανάπτυξη άνω του 5% με μηδενικό δανεισμό με παράλληλη λιτότητα τύπου Τσαουσέσκου, το αποτέλεσμα θα είναι αποθαρρυντικό. Μόνη λύση είναι η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με κούρεμα, διπλασιασμός του χρόνου αποπληρωμής και αισθητή μείωση του επιτοκίου. Αυτό μεμονωμένα η χώρα μας δύσκολα θα το πετύχει. Στο εξωτερικό χρέος δεν είμαστε μόνοι. Είναι όλος ο Νότος και δη μεγάλες χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Γαλλία. Ο νέος τιμονιέρης της ιταλικής κυβέρνησης, ο τριανταεννιάχρονος Ματέο Ρέντσι με τον ενθουσιασμό του νέου απείλησε τους εταίρους ότι εάν πιεστεί η χώρα του να λάβει σκληρά μέτρα ανάλογα με αυτά της Ελλάδας θα βγάλει τη χώρα πρώτα από την ΟΝΕ και στη συνέχεια από την ΕΕ. Ζήτησε αναδιάρθρωση του χρέους με παράλληλη ανάπτυξη και πιο ελαστικό Μάαστριχτ για τον Νότο. Τις πρώτες ημέρες ο Ρέντσι ανακοίνωσε ένα συμβολικό μέτρο εναντίον της λιτότητας σε εισοδήματα κάτω των είκοσι πέντε χιλιάδων ευρώ με κρατική χορηγία άλλα χίλια ευρώ. Γνωρίζει πολύ καλά ότι ποσά κάτω των είκοσι πέντε χιλιάδων επιστρέφουν 100% στην κατανάλωση, μειώνοντας έτσι την ανεργία και αυξάνοντας τα έσοδα του κράτους. Από το ένα εκατομμύριο φορολογούμενων Ελλήνων που αναγκάστηκαν να καταθέσουν τις πινακίδες των αυτοκινήτων τους το κράτος χάνει γύρω στα οκτακόσια εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, χώρια τις χιλιάδες θέσεις εργασίας από τα συνεργεία. Ο ιταλός πρωθυπουργός προτού επισκεφθεί τη Μέρκελ, πέρασε από τη Γαλλία του Ολάντ να ζητήσει συνδρομή. Αλλά από ό,τι φαίνεται, οι Γάλλοι έχουν συμφωνήσει άλλα με το Βερολίνο. Ετσι έμεινε μόνος και στο τέλος αναγκάστηκε να πάρει πίσω τις απειλές. Ο Ρέντσι, πάλι, υποστηρίζει ότι θα πιέσει την Ελβετία για την επιστροφή και φορολόγηση των ιταλικών καταθέσεων. Αν συμπορευτούμε μπορεί να έχει άμεσο κέρδος η χώρα από τρία μέχρι δέκα δισ. ευρώ. Αν ενωθεί προς αυτή την κατεύθυνση ο Νότος μπορεί να επιτύχει πολλαπλά κέρδη.

Αθεΐα και απιστία

Πατήρ Ιωάννης Μπούτσης

Ι.Ν. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ 
ΛΕΩΦ. ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ

Εκ προοιμίου πρέπει να σημειώσω ότι άθεος άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να υπάρχει. Αρα, όταν μιλούμε για αθεΐα, ίσως θα ήταν ορθότερο να την αντικαταστήσουμε με τη λέξη «απιστία». Δηλαδή, η αποδοχή των όσων υποστηρίζει η αθεΐα ως ιδεολογικό ρεύμα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη δήλωση άρνησης των όσων διδάσκει η Εκκλησία. Αντίθεση προς την πίστη (απιστία) και σύνταξη με μίαν άλλη «πίστη» αφού είναι παντελώς αδύνατη η χρήση αντικειμενικών αποδείξεων ώστε να τεθεί ένα σοβαρό έρεισμα για τη στήριξη των θέσεων όσων αρνούνται την ύπαρξη του Θεού.
Η παραπάνω παράγραφος, βέβαια, θα μπορούσε αβίαστα και αβασάνιστα να χαρακτηριστεί από οποιονδήποτε κακόβουλο πολέμιο ή απερίσκεπτο αδιάφορο ως μια σαθρή χριστιανική απολογητική. Τα γεγονότα όμως μιλούν από μόνα τους. Αρκεί κανείς να ρίξει μια σύντομη ερευνητική ματιά στις δογματίζουσες θέσεις των πρωτεργατών και θιασωτών της «αθεΐας». Οπωσδήποτε θα αναγκασθεί να αναφωνήσει – όποιος σέβεται τον εαυτό του – μαζί με τον Ιερό Αυγουστίνο: «Ω, άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι! Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθήτε το θαύμα».
Αν και αυτό δεν αρκεί να πείσει όποιον με θέρμη υποστηρίζει τον αθεϊσμό – απιστία (και όταν λέμε «να πείσει» δεν εννοούμε να αποδεχθεί ως πίστη τον Χριστιανισμό, αλλά θέλουμε αδελφικά να τον ωθήσουμε να «σοβαρευτεί» κάπως αναζητώντας με σύνεση κάποιο άλλο ιδεολογικό ή φιλοσοφικό ρεύμα ή καλύτερα την αλήθεια), προτείνουμε να κοιτάξει την κατάντια των αθεϊστικών ολοκληρωτικών καθεστώτων ανά τον κόσμο, τα οποία είτε κατεδαφίστηκαν ως χάρτινοι πύργοι είτε άλλαξαν τακτική προσπαθώντας να διατηρηθούν στη ζωή.
Ισως, όμως, και πάλι ο άπιστος να προτείνει την απιστία του. Πριν κλείσω το σύντομο αυτό κείμενο του προτείνω να μην εθελοτυφλεί, αλλά να σκεφτεί το τέλος όσων με όμοιο τρόπο υποστήριξαν την αθεΐα. Τέλος οικτρό, παράνοια, παραφροσύνη, απώλεια… Και από την άλλη, αντιπαραθέτω τους λαμπρούς αστέρες της Εκκλησίας μας, τους Αγίους. Ας διαλέξουμε τον δρόμο μας…

Απελευθέρωση φαρμακείων

Κώστας Βουλγαράκης

Σήμερα οι φαρμακοποιοί – όπως προηγουμένως και άλλες επαγγελματικές τάξεις – βρίσκονται στη δύσκολη θέση (ελέω τροϊκοκυβέρνησης) να καλούνται να αποδείξουν ότι «δεν είναι ελέφαντες»! Τους κόλλησαν τη ρετσινιά ότι «αντιδρούν για τα κεκτημένα και για την τσέπη τους και ότι έτσι βάζουν φρένο στα αγαθά αναπτυξιακά σχέδιά τους».

Ας δούμε τι λέει η τρόικα, για να ξέρουμε για τι μιλάμε. Τα Μη Συνταγογραφούμενα Φάρμακα (ΜΗΣΥΦΑ) να πωλούνται ελεύθερα από οπουδήποτε και οποιονδήποτε. Κάθε ιδιώτης επιχειρηματίας, κάθε Οργανισμός, κάθε Ενωση κ.λπ. να μπορεί να ανοίγει φαρμακείο, μάλιστα ένα ή και περισσότερα (αλυσίδα). Να καταργηθούν τα χωροταξικά και πληθυσμιακά κριτήρια έκδοσης αδειών λειτουργίας φαρμακείων.

Ολα αυτά όμως είναι για να εξυπηρετήσουν τον πολίτη; Ασφαλώς όχι, διότι τα ΜΗΣΥΦΑ που σήμερα είναι κρατικά διατιμημένο είδος και τα φθηνότερα στην Ευρώπη, θα ακριβύνουν όπως οι ίδιοι παραδέχονται και γι’ αυτό θέλουν να βάλουν «πλαφόν ανώτατης τιμής».

Ψέμα ότι «κάθε ιδιώτης θα μπορεί να ανοίξει φαρμακείο» διότι το φαρμακείο χρειάζεται το οξυγόνο της ρευστότητας που του παρέχουν κυρίως τα (διατιμημένα και φθηνά έστω) ΜΗΣΥΦΑ. Χωρίς αυτά είναι γελοίο να θεωρεί κάποιος ότι μπορεί να επιζήσει το «φαρμακείο γειτονιάς». Ετσι, θα μπορούν να λειτουργήσουν μόνο φαρμακεία από το «μεγάλο κεφάλαιο» που διαθέτει ρευστότητα και πολλαπλές κατηγορίες προϊόντων, δηλαδή μόνο τα μεγάλα σουπερμάρκετ.

Για να λειτουργήσουν όμως φαρμακεία μέσα στα σουπερμάρκετ ή και αλυσίδες (σε εμπορικά ασφαλώς πόστα), θα πρέπει να μην έχουν το αγκάθι των περιοριστικών χωροταξικών κριτηρίων. Αν όμως καταργηθούν τα κριτήρια αυτά, ποιος εγγυάται ότι ο φαρμακοποιός που χρόνια περίμενε και έλαβε μια άδεια – έστω στη Γαύδο, στο Καστελλόριζο, στη Σύμη κ.ο.κ. – και ο οποίος τώρα εξ ανάγκης εκεί φυτοζωεί, δεν θα μεταφέρει την έδρα του στα Χανιά, στη Ρόδο και στην Κω, με τους πολλούς τουρίστες;

Μα στο εξωτερικό – λέει – γιατί γίνεται έτσι; Αν και είναι ψέμα και ανακρίβεια (αποδεδειγμένα), εν τούτοις σε αυτούς απλοϊκά θα απαντούσα: Ας γίνουμε πρώτα Αμερική, Βρετανία ή Σουηδία και μετά, ας πάμε και τα φάρμακα στα περίπτερα!