Πολ Τόμσεν: «Η κληρονομιά του πελατειακού κράτους είναι ακόμη μαζί μας»

Γεννήθηκε το 1955 στο Αμπενραα της Δανίας, σπούδασε και πήρε μάστερ στα Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, όπου εργάσθηκε για τρία χρόνια ως βοηθός καθηγητή. Από το 1982, ανέλαβε δράση στο ΔΝΤ, όπου με βάση τα λεγόμενα συναδέλφων του θεωρείται «πάρα πολύ καλός στη δουλειά του, συμπαθής και μετρημένος στα λόγια του». Στην έδρα του ΔΝΤ, στην Ουάσιγκτον, λένε ότι είναι ο «troubleshooter» (σ.σ.: ένα είδος εξολοθρευτή των προβλημάτων) του ευρωπαϊκού παραρτήματός του.

Σε όποια χώρα της Ευρώπης υπάρχει πρόβλημα αναλαμβάνει αυτός. Το βιογραφικό του άλλωστε το επιβεβαιώνει. Με μεγάλη πείρα σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ήταν ο αντιπρόσωπος του ΔΝΤ στη Σερβία, στη συνέχεια ηγήθηκε αποστολών στη Σλοβενία και στην ΠΓΔΜ, ήταν επικεφαλής της αποστολής στη Ρουμανία από το 1996 έως το 1998 και ακολούθως ανέλαβε τη Ρωσία, όπου ήταν επικεφαλής του γραφείου στη Μόσχα έως το 2004.

Δεν δίνει πολλές συνεντεύξεις, όταν όμως δίνει δεν μασάει τα λόγια του. Οπως στην εφημερίδα «Καθημερινή»: «Η Ελλάδα είχε για πολλά χρόνια ένα ακραίο πελατειακό σύστημα στον δημόσιο τομέα και αυτή η κληρονομιά είναι ακόμη μαζί μας. Μεγάλο μέρος του δημόσιου τομέα παραμένει πολύ αναποτελεσματικό και εξακολουθεί να αποτελεί τρόπον τινά ταμπού το να μιλά κανείς για απόλυση υπαλλήλων που δεν αποδίδουν. Αν και σε άλλες χώρες δεν είναι ασύνηθες να έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι μεγαλύτερη προστασία σε σχέση με τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα, αυτό εξισορροπείται από το ότι καλούνται να λαμβάνουν χαμηλότερους μισθούς από τον ιδιωτικό τομέα. Αλλά στην Ελλάδα, οι δημόσιοι υπάλληλοι, όχι μόνο απολαμβάνουν ένα ιδιαίτερο καθεστώς προστασίας της εργασίας τους, αλλά έχουν επίσης εισοδήματα που είναι πολύ υψηλά σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα. Είναι αυτό δίκαιο;

Μου προκαλεί έκπληξη ότι σε μια χώρα με 60% περίπου ανεργία στους νέους, και με συχνά κακές δημόσιες υπηρεσίες, το πολιτικό σύστημα είναι τόσο απρόθυμο να αποδεχθεί ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν αποδίδουν μπορούν να αντικατασταθούν από νέους, μορφωμένους ανθρώπους που αγωνιούν να τους δοθεί μια ευκαιρία. Λοιπόν, ναι, νομίζω ότι η ευελιξία στην εφαρμογή υποχρεωτικών απολύσεων όταν αυτό είναι αναγκαίο, αποτελεί μια κρίσιμη πτυχή του προγράμματος. Από άποψη όχι μόνο οικονομική, αλλά και κοινωνικής δικαιοσύνης».