Λευτέρης Ελευθερίου: Από το Internet στο θέατρο

Στην περίπτωσή του κανείς δεν γνωρίζει εάν έγινε πρώτα γνωστός από ένα βιντεάκι, όπου υποδυόταν με τον πιο πειστικό τρόπο έναν κρητικό από τα Ζωνιανά ή από την τηλεοπτική σειρά «Γενιά των 592 ευρώ». Σήμερα πάντως όλοι έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν – και να κρίνουν – το one man show στο τηλεοπτικό «Your face sounds familiar», αλλά και τις επιλογές του στο θέατρο

Τα δυόμισι λεπτά τηλεοπτικού χρόνου, κατά τα οποία παρώδησε τον Σάκη Ρουβά στο τάλεντ σόου του Αnt1 «Your face sounds familiar», ήταν για τον ηθοποιό Λευτέρη Ελευθερίου η τελευταία διαδρομή στο χρονικό μιας προαναγγελθείσας αναγνώρισης. Κάτι που αποδεικνύει τη δύναμη της τηλεόρασης ως προς τη διεισδυτικότητά της και συγχρόνως την αδυναμία της να φωτίσει τα πραγματικά χρώματα μιας προσωπικότητας ακόμη και αν γι’ αυτά ακριβώς την αποθεώνει.

«ΔΕΝ ΜΙΜΕΙΤΑΙ». Το γεγονός πως σχεδόν όλοι (κοινό, κριτικοί και ειδικοί) συμφώνησαν στο ότι «ο μπαγάσας είναι καταπληκτικός», παρ’ όλο που το πρόγραμμα στο οποίο συμμετέχει έχει δεχθεί και κακές κριτικές, το ότι κατάφερε άμα τη εμφανίσει όχι μόνο να ξεχωρίσει, αλλά και να διασωθεί σε ένα περιβάλλον που πολλοί χαρακτηρίζουν ακόμη και τρας, μόνο τυχαίο δεν είναι.

Ο Ελευθερίου δεν μιμήθηκε τον ίδιο τον Ρουβά αλλά την ελαφρότητα της καλλιτεχνικής του υπόστασης. Που κάνει πιρουέτα στον σπασμό των μυών του στέρνου του. Η λεπτομέρεια που δημιουργεί το σύνολο… Οπως μία εβδομάδα αργότερα μιμήθηκε τον ακίνητο τραγουδιστή των Gipsy Kings προτάσσοντας απλώς την άνω γνάθο… Και όπως πολλοί «δύσκολοι» θεατές και κριτικοί είπαν, προσέδωσε σε ένα απλά και μόνο φασιαρόζικο πρόγραμμα καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.

Την επαύριο της πρώτης του εμφάνισης στο «Your face sounds familiar» ήταν το most wanted πρόσωπο από τηλεοπτικές εκπομπές. Και όσο άνετος φάνηκε επί το έργον τόσο αμήχανος αποδείχθηκε όταν αντιμετώπισε τα παρελκόμενα της επιτυχίας. Αλλά ο Ελευθερίου είναι γέννημα θρέμμα Κυκλαδίτης! «Καταδικασμένος», από τις καταβολές του ναυτικού, να αντιμετωπίζει με επιτυχία τα δύσκολα και τα απρόοπτα. Οι μιμήσεις τις οποίες χρησιμοποίησε για να αποφύγει τον καταιγισμό των ερωτήσεων – κυρίως στις τηλεοπτικές συνεντεύξεις -, ο χαμαιλεοντισμός του προσώπου, των εκφράσεων και της φωνής που θα μπορούσαν να του χαρίσουν τον τίτλο του «έλληνα Τζιμ Κάρεϊ» προσέθεσαν κάμποσα κιλά στο ήδη μεγάλο καθαρό βάρος της επιτυχίας για την οποία έμοιαζε σαν έτοιμος από καιρό.

Γεννήθηκε το 1978 στην Απείρανθο της Νάξου, όπου έζησε μέχρι τα 12 χρόνια του. Και στις επαγγελματικές του αποσκευές στριμώχνονται τα «προικιά» των περισσότερων ηθοποιών της γενιάς του. Απ’ όλα και πολλά…
Δεν ήταν παιδικό του όνειρο να γίνει ηθοποιός. Απλώς, κάποια στιγμή στα 21 του, όταν χρειάσθηκε να επιλέξει ανάμεσα στο «ή τώρα» και στο «ή ποτέ», επέλεξε το πρώτο. Κυρίως γιατί συνειδητοποίησε ότι, μεγαλώνοντας, θα έπρεπε να σταματήσει το παιχνίδι. Και εκείνος ήθελε ακόμη να παίζει. Τότε πήγε στη δραματική σχολή. Είχε ήδη τελειώσει κάμεραμαν από τη σχολή Ακμή και δούλευε μάλιστα ως βοηθός στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη στον Αnt1.

Και τι κάνει ένας ακόμη από τους πολλούς νέους ηθοποιούς εκεί γύρω στις αρχές της νέας χιλιετίας; Διαφημιστικά για να επιβιώσει! Τούτος εδώ, όμως, είπαμε ότι είναι νησιώτης. Μαθημένος από παιδί να σέβεται αυτά που άλλοι αψηφούν. Τα μικρά! Γιατί ακόμη και ένα αεράκι μπορεί να κουβαλά κρυμμένα τα πολλά μποφόρια… Ετσι, έκανε μια καριέρα στα διαφημιστικά αντιμετωπίζοντας σαν ταινία μικρού μήκους το κάθε σποτ. Πολλοί θα τον θυμούνται από κάποια διαφήμιση. Και σίγουρα οι περισσότεροι από την προ δύο ετών καμπάνια της HOL. Οπου υποδυόμενος ένα «τσινάρι» της δεκατίας του 1980 και στριβολιζόμενος σε ένα τάχα βίντεο κλαμπ της εποχής, κάνει τεράστια επιτυχία και αρχίζει πλέον να αναγνωρίζεται το όνομά του.

Στις αποσκευές των ηθοποιών της γενιάς του όμως υπάρχουν και άλλα. Για παράδειγμα, δουλειές, κυρίως τηλεοπτικές, στις οποίες ξεκινούν να δουλεύουν αλλά τελικά δεν προβάλλονται, οπότε και οι συντελεστές δεν πληρώνονται. Και φυσικά ατελείωτες, κοπιαστικές ώρες δουλειάς σε θεατρικές ομάδες όπου οι ίδιοι γράφουν, σκηνοθετούν και παίζουν. Με ανύπαρκτες σχεδόν οικονομικές απολαβές. Ετσι, για τη φανέλα!

Η ομάδα του Λευτέρη Ελευθερίου ήταν οι Abovo, από τις πιο αναγνωρίσιμες. Οι παραστάσεις «Μαμά Ελλάς 1» και «Μαμά Ελλάς 2» καταγράφηκαν στα θεατρικά χρονικά. Εκεί τον πρόσεξε ο Θοδωρής Αθερίδης που από πέρυσι παίζει μαζί του. Αρχικά στην «Αγρια Δύση» και φέτος στο «Πράματα και θαύματα», όπου υποδύεται έναν αλβανό μετανάστη. «Είναι τόσο καλός που σε εξουθενώνει» έλεγε βγαίνοντας από την παράσταση ένας θεατής. Εχει επίσης συνεργαστεί με τον Σταμάτη Φασουλή – παλαιότερα στα «Καμένα Βούρλα» και πριν από λίγους μήνες στο «Σικάγο» -, έχει παίξει στην επιθεώρηση «Ζείτε παίδες Ελλήνων;» και έχει εντυπωσιάσει ως «μηχανή του σεξ» υποδυόμενος τον Γεωργιανό Μίρι στην τηλεοπτική «Γενιά των 592 ευρώ».

Ο Ελευθερίου όμως είναι κυρίως «παιδί του Διαδικτύου». Και ως γενιά και ως καριέρα. Μια δουλειά που τελικά δεν έγινε τον έκανε πριν από δύο χρόνια να βάλει διάφορα ρούχα σε μια σακούλα και να πάει μια ημέρα στο σπίτι ενός φίλου του έτσι για να κάνουν την πλάκα τους. Εφτιαξαν επιτόπου και ανέβασαν τρία βίντεο. Ενα από τα κλασικά με τον Χίτλερ, ένα άλλο στο οποίο υποδυόταν έναν ματατζή και ένα τρίτο στο οποίο έκανε έναν Κρητίκαρο από τα Ζωνιανά. Ηταν σαν να έβαλε μπουρλότο στο Ιντερνετ! Κάποιοι από τα Ζωνιανά τον απείλησαν μάλιστα ότι θα έρθουν από την Κρήτη «να τονε χαλάσουν». Αν και δεν είχε πρόθεση να τους προσβάλλει, έσπευσε να το κατεβάσει. Το είχαν αναρτήσει όμως ήδη στα κοινωνικά δίκτυα, με αποτέλεσμα να έχει μέχρι σήμερα περισσότερα από 1.000.000 views. Μπορεί να θεωρηθεί λοιπόν ως ο πρώτος έλληνας ηθοποιός που έγινε γνωστός μέσω Διαδικτύου.

ΠΑΤΕΡΑΣ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΩΝ. Η ζωή του σήμερα, πέρα από το σοκ της απότομης αναγωρισιμότητας, κινείται σε δύο κύκλους. Αυτόν της προσωπικής εξέλιξης που αφορά την καριέρα του και αυτόν της εξέλιξης του είδους που αφορά την οικογένειά του. Και σε αυτήν τουλάχιστον τη φάση προτάσσει τον δεύτερο. Πατέρας του δίχρονου Ιάσονα και της τεσσάρων μηνών Μυρσίνης, επιλέγει τις δουλειές του έχοντας κατά νου να μην τον κρατούν πολλές ημέρες μακριά από τα παιδιά του. Γιατί, όπως λέει, το μόνο που δεν έχει μέχρι τώρα είναι να τα θηλάσει.

Η αγάπη του γενικά για τα παιδιά, άλλωστε, τον έκανε να «τρέξει» επί δύο χρόνια στη Νάξο ομάδα θεατρικού παιχνιδιού για να ανοίξει στα συμπατριωτάκια του τη μαγική πόρτα προς το θέατρο και τον πολιτισμό.