Η «Αντιγόνη», ο Μπετόβεν και ο… «Μπράιαν»

Οταν μπήκε το μυθιστόρημα στο παιχνίδι τα πράγματα μπερδεύτηκαν περισσότερο. Η Τζέιν Οστεν θα ανανέωνε τη σημασία της αριστοτελικής ευδαιμονίας, ενώ ο «Σιντάρτα» του Εσε θα αντιμετωπιζόταν ακόμα και σαν βιβλίο αυτοβοήθειας. Ο «Μικρός πρίγκιπας» του Εξιπερί ήταν λίγο πιο αλαφροΐσκιωτος, προβλήματα όμως μόνο «Ο αλχημιστής» του Κοέλιο θα προκαλούσε, κάνοντας πολλούς να φάνε τα μούτρα τους μουρμουρίζοντας ότι «αν κάτι το θες πολύ…» κ.λπ. Πάλι καλά που ο Παμούκ και το «Μουσείο της αθωότητας» θα μιλούσαν για τη σπαρακτική πλευρά της εμμονής με την ευτυχία, κάτι που θα επιχειρούσε και η βραβευμένη με Νομπέλ Αλις Μονρό με βιβλία όπως το «Πάρα πολλή ευτυχία».

Ο κινηματογράφος δεν σημείωσε περισσότερες επιτυχίες, εκτός κι αν έγινε κανείς οριστικά ευτυχισμένος βλέποντας το εξαιρετικό «Ευτυχία» του Σόλοντζ, την «Αμελί» του Ζενέ, το «Η ζωή είναι ωραία» του Μπενίνι, τον δεύτερο «Νονό» (ναι, τον «Νονό») του Κόπολα, άντε και το «Κυνήγι της ευτυχίας» του Μουτσίνο. Για την καταπιεστική «Μελωδία της ευτυχίας», ας μην πούμε και πολλά. Για το «8½» του Φελίνι, όμως, αξίζει να τονιστεί ότι η άποψη του καρδιναλίου περί ανυπαρξίας της ευτυχίας έξω από την εκκλησία συνοψίζει την άποψη πασών των θρησκειών επί του θέματος.

Οι μελωδίες τα πήγαν λίγο καλύτερα, ίσως επειδή η μουσική σχεδόν για αυτό γεννήθηκε. Βέβαια, εκτός από τον «Υμνο της Χαράς» του Μπετόβεν, αυτό δύσκολα ισχύει με τραγούδια όπως το «Happiness is a warm gun» των  Beatles, το «Good Vibrations» των Beach Boys, το «Walking on sunshine» των Katrina & the Waves ή το «Είναι ευτυχής ο άνθρωπος» του Τούντα. Χώρια που οι στίχοι του «What a wonderful world» μοιάζουν να τελούν υπό την επήρεια ναρκωτικών.

Από μια άποψη, δικαίωμά τους. Αν η αναζήτηση της ευτυχίας έχει τόσο μεγάλο νόημα, είναι πολύ μεγάλο πράγμα για να αφεθεί σε έναν δημιουργό. Καλά κάνει επίσης ο Μπρικνέρ και καταγγέλλει την τρομοκρατία της επιδίωξής της. Εδώ κοτζάμ Ερικ Αϊντλ, στο «Η ζωή του Μπράιαν» των Μόντι Πάιθονς, τραγουδάει το «Always look on the bright side of life», την ώρα που ξεψυχά, με όλη την ειρωνεία του κόσμου. Εμείς θα τον αμφισβητήσουμε;