Για μια χούφτα τουβλάκια

«Η ταινία Lego». «Τώρα μιλάμε σοβαρά; Εκαναν ταινία με Lego; Και είναι καλή;». Απορία δική σας και δική μου. Σας λέω την αλήθεια, ξεκίνησα να βλέπω το φιλμ προετοιμασμένος για τα χειρότερα. Αλλωστε πρόκειται για μια ταινία βασισμένη σε ένα παιχνίδι – και οι περισσότερες εξ αυτών (για να μην πω όλες) είναι για πέταμα. Ε, μέσα στα δέκα πρώτα λεπτά κάθε αρνητική διάθεση είχε καταρριφθεί: η ταινία με είχε κερδίσει. Και το δηλώνω εξαρχής: αν πρέπει, καλώς να πάτε με τα μικρά σας στη μεταγλωττισμένη βερσιόν. Αλλά η αυθεντική είναι εκείνη που έχει όλη την πλάκα.

Ολα ξεκινούν με μια προφητεία για τη σωτηρία του τουβλο-σύμπαντος από κάποιον ανώνυμο ήρωα. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ήρωας προκύπτει κατά λάθος: Είναι μια τυχαία ανακάλυψη που προάγει σε «απελευθερωτή» τον Εμετ, έναν οικοδόμο ο οποίος δείχνει ολοκληρωτικά απροετοίμαστος για όλα όσα προορίζεται. Στο μεταξύ, η πόλη διοικείται από τον πρόεδρο Μπίζνες, έναν πραγματικό τύραννο που ο Γουίλ Φέρελ ενσαρκώνει σε momentum σαρδόνιου χαβαλέ.

Και εδώ σκάει το δεύτερο ερώτημα: Γίνεται μια παιδική ταινία, που φυσικά προτρέπει στην αγορά παιχνιδιών, να λειτουργήσει ως καταναλωτική σάτιρα; Το ακροβατικό αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σύσσωμο το φιλμ στην αποτυχία – και όμως αυτό παρακάμπτεται από μια περίτεχνα αναρχική διάθεση. Παραδομένος στη βλακωμάρα ενός καταναλωτή που είναι διαρκώς ξέγνοιαστος κι ωραίος, ο Εμετ αποκτά πολιτική συνείδηση και η όλη του διαδρομή κρύβει ξεκαρδιστικές ατάκες σχεδόν σε κάθε γωνιά.

Πέραν όλων αυτών, η απαστράπτουσα ποπ αισθητική του φιλμ κρύβει μέσα της την ίδια πολυσυλλεκτικότητα που, με τον τρόπο της, διδάσκει. Και όπως ακριβώς μπορείς να μπερδέψεις τα Lego τουβλάκια μεταξύ τους και να πλάσεις κάτι εντελώς έξω από τη νόρμα, ακολουθώντας μονάχα ένστικτο και φαντασία, έτσι και η ταινία καταργεί κώδικες και κλισέ για να προτείνει στα πιτσιρίκια αυτό που οφείλει να κάνει ο κάθε γονέας: Το να ζωγραφίζεις έξω από τα περιγράμματα δεν είναι απλά θεμιτό – επιβάλλεται κιόλας!

Βαθμοί: 7