Μποξ στο ρινγκ και στην πολιτική

Θα υπέθετε εύκολα κανείς πως το κοινό για ένα Φεστιβάλ Ταινιών Τεκμηρίωσης είναι περιορισμένο και – ακόμα χειρότερα – «ειδικό». Και θα έκανε λάθος. Για τους εξής λόγους. Πρώτον, οι αίθουσες είναι διαρκώς γεμάτες. Δεύτερον, οι ενδιαφέρουσες θεματικές διαδέχονται η μία την άλλη. Και, τρίτον, τα ντοκιμαντέρ αυτά έρχονται να καλύψουν ένα ενημερωτικό κενό που δεν μπορεί να καλυφθεί πια σε τηλεοπτικές ζώνες γεμάτες ελαφράδα, μα ούτε στις διαδικτυακές «εκτονώσεις» που σπανίως ξεκινούν από έναν όντως ανθρωποκεντρικό κοινωνικό προβληματισμό.

Ενα καλό παράδειγμα είναι το ντοκιμαντέρ «Relentless» του Δημήτρη Στατήρη, που αφηγείται την ιστορία του Τζάκομπε Φραγκομένι (δεξιά στη φωτογραφία), ενός άνδρα που περνά στον κόσμο των ναρκωτικών στην πυγμαχία, η οποία ουσιαστικά τον έσωσε από αβέβαιο μέλλον. «Ο Τζάκομπε γεννήθηκε με μια αίσθηση υπερηφάνειας που τον κάνει να μην τα παρατά ποτέ. Εχει την ικανότητα να υπερβαίνει τις δυσκολίες, ανακαλύπτοντας ασυνείδητα για τον εαυτό του πράγματα τα οποία δεν ήξερε. Δεν φιλοσοφεί, δεν έχει απόψεις για τη ζωή και του αρέσουν τα απλά πράγματα» τόνισε ο σκηνοθέτης στη συνέντευξη Τύπου.

Σήμερα όμως προβλήθηκε και η ταινία «Στο νήμα» των Αλέξανδρου Παπανικολάου και Εμιλυ Γιαννούκου. Από τις πιο αναμενόμενες στιγμές της διοργάνωσης. Το πολιτικό ντοκιμαντέρ γνωρίζει άνθηση τα τελευταία χρόνια και η αλήθεια είναι πως πρόσφατα απολαύσαμε δύο εξαιρετικά τέτοια δείγματα: το φιλμ «Δημοκρατία, ο δρόμος του σταυρού» του Μάρκου Γκαστέν, αλλά και το «Ενα βήμα μπροστά» του Δημήτρη Αθυρίδη. Φιλμ θαρραλέα, οξυδερκή και, το βασικότερο, όσο πρέπει αποστασιοποιημένα. Γιατί, πάνω απ’ όλα, μια κάποια αλήθεια οφείλει να καταγραφεί. Δεν ξέρω όμως πόση από αυτήν χωρά μέσα από μια κλειδαρότρυπα – γιατί κάπως έτσι αισθάνεσαι εδώ. Κρυφοκοιτάζοντας όμως τον Αλέξη Τσίπρα μέσα από τις καταγεγραμμένες όχι-και-τόσο-προσωπικές στιγμές του, ενώ ο ίδιος και το κόμμα που εκπροσωπεί διεκδικούν την εξουσία στις εκλογές του 2012, έχεις έντονη την αίσθηση του ανεκπλήρωτου. Κυρίως επειδή τίποτα εδώ δεν μοιάζει αιχμηρό. Αντιθέτως, οι περισσότερες γωνίες μοιάζουν αμβλυμένες. Ενώ λοιπόν μπορεί να χαζεύουμε με ενδιαφέρον τον Τσίπρα όταν εκείνος,  εμφανέστατα ξαφνιασμένος, αναφωνεί «είναι ψυχασθενής αυτός ρε!» παρακολουθώντας τον ξυλοδαρμό της Λιάνας Κανέλλη από τον Ηλία Κασιδιάρη, τίποτα που δεν γνωρίζουμε ήδη γι’ αυτόν δεν αποκαλύπτεται.